ΚΑΤΑΓΜΑ COLLES

       ΚΑΤΑΓΜΑ COLLES

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Κάταγμα λέγεται η πλήρης ή μερική λύση της συνέχειας ενός οστού. Τα ατυχήματα είναι κύρια αιτία των καταγμάτων  όπως:

• Πτώση στο επηρεαζόμενο άκρο
• Μέτριο έως βαρύ κτύπημα στην περιοχή
• Ασθενική περιοχή του οστού από όγκο
• Έλλειψη των κατάλληλων βιταμινών ή ιχνοστοιχείων ,ειδικότερα του ασβεστίου

Κάταγμα Colles είναι ένα κάταγμα του βραχίονα ακριβώς πίσω από το καρπό. Είναι ένα κάταγμα κοντά στο τέλος της κερκίδας (το οποίο είναι ένα κόκαλο του βραχίονα που αποτελεί μέρος της ένωσης με το καρπό).

Η κερκίδα (είναι το οστό που έχει υποστεί κάταγμα) είναι από την πλευρά του αντίχειρα του βραχίονα. Αυτά τα κατάγματα συναντώνται πολύ συχνά στην πρώιμη εφηβική ηλικία, αλλά και στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες.

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΚΩΣΗΣ

Τον καρπό μπορεί να σπάσει μια ξαφνική δύναμη ωθώντας το χέρι προς τα πίσω. Έτσι ο τραυματισμός μπορεί να προκληθεί από:

• Πτώση του σώματος με το χέρι τεντωμένο
• Άμεση τραυματισμό του καρπού και
• Υπέρμετρη συστροφή του καρπού

Tην αφορμή ενός κατάγματος Colles αποτελεί μια πτώση .

Αυτή η ζημιά είναι συνήθως το αποτέλεσμα που προκαλείται όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να μειώσει την δύναμη της πτώσης προς τα εμπρός χρησιμοποιώντας τα χέρια και τα μπράτσα. Ο αντίκτυπος του χεριού στο έδαφος και η ξαφνική λήψη του βάρους του σώματος από τον καρπό ,προκαλούν κάταγμα στις άκρες της κερκίδας και της ωλένης.

Συνδέεται συχνά με τον αθλητισμό όπως skateboard, τρέξιμο ή οποιαδήποτε δραστηριότητα στην οποία τα χέρια μπορούν να χρησιμοποιηθούν ώστε να αποτρέψουν μία πτώση.

Άλλοι βασικοί παράγοντες κινδύνου είναι:

• Προχωρημένη ηλικία
• Εμμηνόπαυση
• Μειωμένη μυϊκή μάζα
• Οστεοπόρωση
• Φτωχή διατροφή σε ασβέστιο και βιταμίνη D
• Συμμετοχή στον αθλητισμό π.χ ποδόσφαιρο
• Συμμετοχή στις δραστηριότητες π.χ ευθύγραμμο πατινάζ, ή η οδήγηση

ποδηλάτων

• Βία

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Η κλινική εικόνα του κατάγματος Colles χαρακτηρίζεται από:

• Πόνος
• Διόγκωση γύρω από τον καρπό
• Μωλωπισμός γύρω από τον καρπό
• Περιορισμένη κινητικότητα του καρπού ή του αντίχειρα
• Ορατή παραμόρφωση του καρπού
• Παραμόρφωση του βραχίονα ακριβώς επάνω από τον καρπό
• Ανίκανος να κρατήσει ή να ανυψώσει αντικείμενο οποιουδήποτε σωματικού βάρους.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη μας για την αντιμετωπίσει ενός κατάγματος Colles όπως ηλικία, επίπεδο, δραστηριότητας, γενική κατάσταση κλπ.

Εάν ο ασθενής υποψιάζεται ότι έχει υποστεί κάταγμα του καρπού μετά από ένα ατύχημα , πρέπει να μεταφερθεί στο εφημερεύον νοσοκομείο. Ο γιατρός που θα παραλάβει τον ασθενή, για να επιβεβαιώσει το κάταγμα, θα παραπέμψει τον ασθενή για ακτινογραφία.

- Εάν από τη ακτινογραφία αποδεχθεί ότι υπάρχει κάταγμα Colles και τα δύο τεμάχια είναι μετατοπισμένα μακριά το ένα από το άλλο και δεν ευθυγραμμίζονται σωστά τότε ο γιατρός θα προβεί σε ανάταξη του οστού. Αυτή η διαδικασία γίνεται κάτω από αναισθητικό και μόλις επανατοποθετηθεί το οστό, αντιβράχιο και ο καρπός θα ακινητοποιηθούν σε ένα γύψο για 6 εβδομάδες.

ΦΥΣΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΚΑΤΑΓΜΑΤΑ COLLES

Ο φυσιοθεραπευτής είναι απαραίτητος από την πρώτη στιγμή μετά την ανάταξη του οστού, δηλαδή μετά την τοποθέτηση γύψου και καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας.

Αρχικώς μαθαίνει στον ασθενή  ασκήσεις για εξάσκηση όταν υπάρχει ο γύψος όπως: κάμψη και έκταση των δακτύλων, προσαγωγή και απαγωγή των δακτύλων , κάμψη και έκταση του αντίχειρα ,αντίθεση του αντίχειρα .

Στη συνέχεια ακολουθεί η θεραπεία μετά την αφαίρεση του γύψου όπου ο φυσιοθεραπευτής δίνει συμβουλές στον ασθενή για την φροντίδα του δέρματος ,την άνετη θέση του μέλους ιδιαίτερα τη νύχτα ,τη θέση του μέλους για την αντιμετώπιση του οιδήματος ,την εκτέλεση δραστηριοτήτων και  εφαρμογή των ασκήσεων .

Ταυτόχρονα με διάφορα μέσα όπως η κρυοθεραπεία, το παραφινόλουτρο και η υπέρυθρη ακτινοβολία γίνεται η αντιμετώπιση του πόνου και της ενόχλησης.

Τέλος μετά την αφαίρεση του γύψου με τη συνεργασία του ασθενή συντελεί στην επαναφορά του μέλους στις καθημερινές του δραστηριότητες.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Cooney WP. Management of Colles’ fractures. J Hand Surg (1989 )

2.Krishnan J. Distal radius fractures in adults. Orthopedics. (2002 )

3.Sandra J.Shultz, Peggy A. Houglum. David H. Perrin : Examination Of Musculoskeletal Injuries. Human Kinetics(2005)

http://www.physiocosmos.gr/

Read More

ΡΗΞΗ ΥΠΕΡΑΚΑΝΘΙΟΥ

   

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Οι κακώσεις της άρθρωσης του ώμου που εμφανίζονται πιο συχνά είναι αυτές της τενοντίτιδας και ρήξης υπερακανθίου. Ρήξη σημαίνει η διακοπή της ανατομικής συνέχειας του τένοντα.

Οι ρήξεις του υπερακανθίου μπορούν να ταξινομηθούν σε οξείες, χρόνιες ή και εκφυλιστικές όσο αναφορά τη αιτία τραυματισμού και σε μερικές ή ολικές όσο αναφορά την έκταση της βλάβης.

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΚΩΣΗΣ

Συνήθως η ρήξη συμβαίνει όταν ασκηθεί μια υπέρμετρη δύναμη στον τένοντα του μυ.

Αυτό μπορεί να συμβεί μετά από :

μια απότομη ή δύσκολη κίνηση άρσης κάποιου μεγάλου βάρους,

πτώση με τεντωμένο χέρι,

δυνατό σπρώξιμο

τράβηγμα με τα χέρια ή μια δυνατή ρήψη.

 Μερικές φορές μπορεί να συμβεί με τον καιρό  μέσω κάποιας επαναλαμβανόμενης δραστηριότητας η οποία φορτίζει τον υπερακάνθιο. Αυτό προκαλεί σταδιακή εκφύλιση  και αδυναμία του μυ οι οποίες προδιαθέτουν περαιτέρω τραυματισμό.

 Αυτές οι δραστηριότητες περιλαμβάνουν κινήσεις στις οποίες το χέρι βρίσκεται ψηλότερα από των ώμο. Σε αθλητές συνήθως η ρήξη υπερακανθίου παρατηρείται σε αθλήματα ρήψεων (   δισκοβολία , ακόντιο) , κολύμβηση , τένις , άρση βαρών και κωπηλασία.

 ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Οι ασθενείς με ρήξη υπερακανθίου του ώμου βιώνουν έναν ξαφνικό πόνο ή μια αίσθηση « σχησίματος » στον ώμο κατά την διάρκεια της δραστηριότητας που την  προκάλεσε.

Σε μικρότερες ρήξεις ( μερική ρήξη) είναι δυνατόν να συνεχίσουν την δραστηριότητα έχοντας μόνο λίγες ενοχλήσεις οι οποίες θα αυξηθούν με ξεκούραση ( ιδιαίτερα την νύχτα ή το επόμενο πρωινό).

Σε αρκετές περιπτώσεις ο πόνος είναι αρκετός για να απαγορεύσει τις κινήσεις του ώμου. Ο πόνος είναι πολύ εντοπισμένος σε συγκεκριμένο σημείο του ώμου και όχι διάσπαρτος.

 Πιο σπάνια  ο πόνος μπορεί να ακτινοβολεί στην ωμοπλάτη , τον αυχένα ή τον βραχίονα.

 Ο πόνος γίνεται « κοφτερός» με τις κινήσεις του ώμου. Στη ρήξη υπερακανθίου οι ασθενείς αισθάνονται πόνο ή αδυναμία στις κινήσεις ανύψωσης χεριού. Ο πόνος μπορεί να χειροτερέψει κατά την άρση βαριών αντικειμένων

( ιδιαίτερα πάνω από το κεφάλι) κατά την διάρκεια κινήσεων πίεσης ή έλξης και όταν ο ασθενής ξαπλώνει πάνω στον τραυματισμένο ώμο.

 Σε μερικές χρόνιες περιπτώσεις η μυϊκή αδυναμία του μυ είναι εμφανής καθώς υπάρχει και νυχτερινός πόνος ( ανεξάρτητα από την θέση του ώμου).

 Ασθενείς με μερική ρήξη υπερακανθίου του ώμου βιώνουν λίγα ή καθόλου από τα παραπάνω συμπτώματα.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Οι περισσότερες ρήξεις υπερακανθίου του ώμου θεραπεύονται με κατάλληλη φυσικοθεραπεία. Η επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συνεργασία του ασθενή με τον φυσικοθεραπευτή.

Πολύ βασικό είναι η αποφυγή δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα. Αυτό βοηθά τον οργανισμό μας να επουλώσει τους  τραυματισμένους ιστούς.

Κινήσεις πάνω από το επίπεδο του ώμου , ρήψης , άρσης βαρών αντικειμένων, σπρώξιμο ή τράβηγμα και πίεση του ώμου κατά την διάρκεια του ύπνου πρέπει να αποφεύγονται.

Τις πρώτες 72 ώρες η αντιμετώπιση μας έχει στόχο την μείωση της φλεγμονής με την βοήθεια ενός  νάρθηκα και κοιμόμαστε στο  αντίθετο πλάι ( για να είναι ο ώμος μας ψηλά).
Πρόγραμμα βελτίωσης της δύναμης και της ελαστικότητας πρέπει να εφαρμοστεί όσο υπάρχουν τα συμπτώματα , με την καθοδήγηση του φυσικοθεραπευτή.

 Χειρουργική αποκατάσταση για ρήξη υπερακανθίου του ώμου

Σε ολική ρήξη υπερακανθίου απαιτείται η χειρουργική συρραφή του. Μετά την επέμβαση ακολουθείται εντατικό πρόγραμμα αποκατάστασης.

Οι  αρχικές 6 εβδομάδες περιέχουν μόνο παθητικές κινήσεις ( ειδικές κινήσεις που εκτελεί ο φυσικοθεραπευτής χωρίς την συμμετοχή του ασθενή ) και ο ώμος  είναι ακινητοποιημένος. Αφού ακολουθεί το πρώτο στάδιο περνάμε αμέσως στην σταδιακή ενδυνάμωση  και βελτίωση της ελαστικότητας του ώμου για τους επόμενους μήνες.

 Η χειρουργική αποκατάσταση αποτελεί επιλογή ιδιαίτερα στις παρακάτω περιπτώσεις:

• Ηλικία κάτω από 60 ετών
• Σε ολική ρήξη των στροφέων μυών του ώμου
• Εάν αποτύχει η συντηρητική θεραπεία μέσα σε διάστημα 6 με 8 εβδομάδες ή περισσότερο
• Σε περίπτωση νέων δραστήριων ανθρώπων και αθλητών
• Εάν το επάγγελμα του ασθενή απαιτεί δυνατές , επαναλαμβανόμενες ή πάνω από το επίπεδο του ώμου δραστηριότητες.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Jobe, C.M., Coen, M.J., Screnar, P. (2000) Evaluation of Impingement Syndromes in the Overhead-Throwing Athlete. Journal of Athletic Training
2. Journal of Bone and Joint Surgery, Vol 45B, No. 4, November 1963
3.  Sandra J.Shultz, Peggy A. Houglum. David H. Perrin : Examination Of Musculoskeletal Injuries. Human Kinetics, 2005

http://www.physiocosmos.gr/

Read More

ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ

     

ΑΙΤΙΟΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ

Η πολλαπλή σκλήρυνση ή σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια χρόνια νευρολογική, αυτοάνοση ασθένεια στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα προκαλώντας απομυελίνωση.

Η πολλαπλή σκλήρυνση επηρεάζει τα κύτταρα του εγκεφάλου που στέλνουν πληροφορίες, δημιουργούν την σκέψη και την αντίληψη και επιτρέπουν στον εγκέφαλο να ελέγξει το σώμα. Τα νεύρα του σώματος περιβάλλονται από ένα λεπτό περίβλημα, το οποίο αποτελείται από μυελίνη μια ουσία που βοηθά στην προστασία των νεύρων καθώς και στη μετάδοση των νευρικών μηνυμάτων .

Η πολλαπλή σκλήρυνση προκαλεί σταδιακή καταστροφή της μυελίνης (απομυελίνωση) . Το όνομα πολλαπλή σκλήρυνση αναφέρεται στις πολλαπλές ουλές (σκλήρυνση) πάνω στην μυελίνη.

Η αιτιολογία παραμένει άγνωστη και δεν πρόκειται για κληρονομική πάθηση.

ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

• Διάσπαρτη πολυεστιακή σημειολογία με πορεία εξάρσεων και υφέσεων.
• Οι εξάρσεις μπορούν να διαρκούν  από 1 έως πολλές μέρες.
• Οι υφέσεις διαρκούν εβδομάδες, μήνες ή χρόνια.
• Η πολλαπλή σκλήρυνση μπορεί να προκαλέσει μια ποικιλία συμπτωμάτων όπως, αλλαγές στην αφή, προβλήματα στην όραση, μυϊκή ατροφία, κατάθλιψη, προβλήματα στον προσανατολισμό και την ομιλία, εξάντληση, νοητική βλάβη, προβλήματα με την ισορροπία και πόνο.
•  Η πολλαπλή σκλήρυνση θα προκαλέσει και αναπηρία σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΕΥΡΥΜΑΤΑ

• Ø  Σπαστική πάρεση (βαρύτερη και συχνότερη στα κάτω άκρα)
• Ø  Απουσία κοιλιακών αντανακλαστικών
• Ø  Οπτική ατροφία
• Ø  Παρεγκεφαλιδική αταξία
• Ø  Νυσταγμός
• Ø  Τρόμος
• Ø  Δυσαρθρία
• Ø  Ελάττωση της εν τω βάθει αισθητικότητας

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Είναι δύσκολο να γίνει η διάγνωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας γιατί δεν υπάρχει κάποια εξέταση με την οποία να μπορούμε να διαγνώσουμε τη νόσο με 100% βεβαιότητα. Το ιστορικό των συμπτωμάτων είναι συνήθως ασαφές και τα διαφορετικά συμπτώματα θα μπορούσαν να είναι συμπτώματα διαφόρων άλλων ασθενειών. Έτσι μπορεί να περάσει ένα μεγάλο διάστημα χρόνου μέχρι να υποπτευθούμε ότι τα συμπτώματα αυτά είναι σκλήρυνση. Οι εξετάσεις γίνονται για να αποκλείσουν την πιθανότητα άλλων ασθενειών. Αυτή η μακροχρόνια αβεβαιότητα της διαδικασίας διάγνωσης προκαλεί άγχος.
Η ανίχνευση για σκλήρυνση γίνεται με διάφορους τρόπους:

• Ιατρικό ιστορικό
• Νευρολογική εξέταση
• Εξετάσεις προκλητών δυναμικών όρασης και ακοής
• Οσφυϊκή παρακέντηση
• Μυελογράφημα
• Μαγνητική τομογραφία

ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ

• Γενικός παθολόγος
• Νευρολόγος
  Νευρολόγοι είναι οι ειδικοί γιατροί που κάνουν τη διάγνωση και δίνουν θεραπευτική αγωγή για παθήσεις του νευρικού συστήματος. Σε νευρολόγο μπορούν να μας παραπέμψουν οι παθολόγοι ή να τους επισκεφτούμε ιδιωτικά.

• Φυσιοθεραπευτές
  Οι φυσιοθεραπευτές μπορούν να μας βοηθήσουν σε προβλήματα κινητικότητας, ισορροπίας και κίνησης. Η φυσιοθεραπεία είναι απαραίτητο συμπλήρωμα και βοηθά στις σπαστικές παρέσεις. Στο φυσιοθεραπευτή μας παραπέμπει ο γιατρός μας ή ο νευρολόγος μας.
• Εργασιοθεραπευτές
• Λογοθεραπευτές
  Οι λογοθεραπευτές εκτιμούν και θεραπεύουν ανθρώπους που έχουν δυσκολία στην ομιλία, την κατάποση ή επικοινωνία.
• Κοινωνικοί λειτουργοί
• Ψυχολόγοι
  Ο γιατρός μας μπορεί να μας υποδείξει ψυχολόγο ή ψυχίατρο ο οποίος θα μας βοηθήσει να αποδεχτούμε την καινούργια κατάσταση και να αντιμετωπίσουμε τη ζωή εκμεταλλευόμενοι όλες τις τωρινές δυνατότητές μας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. “Σκλήρυνση κατά πλάκας”, Κεκάτος, Ευάγγελος Β., 2001
2. ‘’Θεραπευτική προσέγγιση στη σκλήρυνση κατά πλάκας”, Souza, Lorraine de, 1997
3. Σκλήρυνση κατά πλάκας”, Κ. Σφάγγος, Ν. Τριανταφύλλου
4. http://www.physiocosmos.gr/

Read More

Η  μάλαξη με βεντούζες είναι μια πανάρχαια θεραπευτική μέθοδος που εξασκείται ενεργά μέχρι σήμερα σχεδόν σε όλους τους γνωστούς πολιτισμούς.

Τα πρώτα δείγματα τέτοιας καταγεγραμμένης θεραπείας τα έχουμε στην Αίγυπτο όπου οι ιερείς εξασκούσαν αναρρόφηση με κέρατα ζώων και πήλινα δοχεία μέχρι την εφεύρεση του γυαλιού και την ευρεία χρήση του.

Οι αρχαίοι ‘Έλληνες και ιδιαίτερα ο Ιπποκράτης , ο πατέρας της Ιατρικής εφάρμοζε την θεραπεία με βεντούζες όπως και οι αιγύπτιοι ιερείς.

Από ένα σημείο και μετά με την επέλαση της Πειραματικής Ιατρικής – της αυτοαποκαλούμενης Κλασσικής – οι βεντούζες όπως και άλλες μορφές κλασικών θεραπευτικών μεθόδων που εφαρμόζονταν για αιώνες, έπεσαν σε δεύτερη μοίρα και στον χλευασμό προς όφελος των προοδευτικών πειραματικών μεθόδων της νέας Ιατρικής φαρμακευτικής επιστήμης.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες το ρεύμα αυτό που στρέφεται ξανά στις κλασσικές μεθόδους θεραπείας, επιστημόνων αλλά και ευρείας μάζας ανθρώπων, επανέφερε και την τόσο χρήσιμη και θεραπευτική μέθοδο της Μάλαξης με Βεντούζες.

Μια πρακτική γνωστή σε όλους στην Ελλάδα, όχι από την παράδοση των ασιατικών χωρών, όπως της Κίνας και της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής, αλλά αυθύπαρκτη στον Ελλαδικό χρόνο από αρχαιοτάτων χρόνων.

Οι Βεντούζες όπως και όλες οι μορφές θεραπευτικής μάλαξης ασκούνται από Φυσιοθεραπευτές και ειδικευμένους επιστήμονες με γνώση της φυσιολογίας και της ανατομίας του ανθρώπινου σώματος.

Μια θεραπευτική μάλαξη με βεντούζες βοηθά:

Στην απελευθέρωση των ιστών από τις τοξίνες.

Στα κρυολογήματα

Στην μείωση των οιδημάτων και των φλεγμονών

Στους αρθριτικούς και ρευματικούς πόνους

Στις διαταραχές του αναπνευστικού (όπως βρογχίτιδα και άλλα προβλήματα)

Σε μυϊκούς πόνους

Σε πόνους που οφείλονται στην έμμηνο ρήση

Σε προβλήματα γαστρεντερικά

Σε αυχενικά προβλήματα

Σε κιρσούς και φλεβίτιδα

Και πάρα πολλά άλλα…

Δεν υπάρχουν αντενδείξεις για την εφαρμογή των βεντουζών όταν ασκούνται από έμπειρους φυσιοθεραπευτές και ειδικούς, εκτός εκείνων που οι ειδικοί γνωρίζουν. Μπορούν οι βεντούζες να εφαρμοστούν σε όλο το σώμα εκτός των σημείων που τα μόρια είναι εξαιρετικά μαλακά (βλ. μάτια) ή οστεώδη (βλ. κρανίο), σε περιπτώσεις τραυμάτων ή εγκαυμάτων, σπασμένων οστών και γενικά ακραίων περιπτώσεων όπου ο πόνος και μόνο μπορεί να είναι αποτρεπτικό στοιχείο για την εφαρμογή τους.

Κάποια κόκκινα ή μελανά σημάδια παραμένουν στο δέρμα για μερικές ώρες έως μέρες. 

Με την μάλαξη με βεντούζες απορροφάται από το χόριο και τους βαθύτερους ιστούς το υγρό εκείνο που είναι γεμάτο τοξίνες και η περιοχή απελευθερώνεται καθώς νέο αίμα μεταφέρεται εκεί και την καθαρίζει.

Πολύ χρήσιμη και αποτελεσματική είναι η μάλαξη με βεντούζες και για αισθητικούς λόγους, όπως στο πρόσωπο για την ενεργοποίηση του κολλαγόνου, με κυλιόμενη μάλαξη και όχι σταθερή για την αποφυγή σημαδιών, αλλά και στους γλουτούς για την αγωγή κατά της κυτταρίτιδας.

Οι βεντούζες μπορούν να μένουν στο σώμα από δέκα λεπτά έως και μία ώρα ώστε να γίνεται μια καλή απελευθέρωση της περιοχής από κάθε τοξικό υλικό. Μπορεί και συνιστάται η επανάληψη σε περιοχές που έχουν ήδη δουλευτεί 3 φορές εβδομαδιαίως αλλά και καθημερινά, πάντα σε συνάρτηση με το πρόβλημα της περιοχής.

Δεν υπάρχουν σχολές στην Ελλάδα με πολυετή εμπειρία όπου κάποιος μπορεί να εκπαιδευτεί στην θεραπευτική μάλαξη με βεντούζες, πάντα όντας φυσιοθεραπευτής ή νοσηλευτής ή παρεμφερή επιστημονικού κλάδου και φυσικά είναι καλύτερο κάποιος που δεν έχει άδεια, εμπειρία ή καλή γνώση του αντικειμένου να αποφεύγει την οποιαδήποτε μάλαξη.
Η μάλαξη με βεντούζες καλό είναι να ασκείται, σε όλες τις περιπτώσεις, κατά την διάρκεια του Φθινοπώρου - Χειμώνα  - Άνοιξης, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Αυτό ως αποτέλεσμα θα έχει την πλήρη αποτοξίνωση του σώματος αλλά και την ενίσχυση και ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού.

Η Ιπποκράτειος μέθοδος μάλαξης με βεντούζες που ακολουθεί το θεραπευτικό σύστημα μας ουδεμία ή ελάχιστη σχέση έχει με τις έως τώρα γνωστές ανατολικές μεθόδους θεραπείας με βεντούζες. 

http://thehealingreece.blogspot.gr/

Read More

Περιοστίτιδα κνήμης

    Ως περιοστίτιδα κνήμης καλείται η φλεγμονή που εκδηλώνεται στην πρόσθια επιφάνεια του περιόστεου της κνήμης και κυρίως στη μεσότητα αυτής. Στους δρομείς, στους αθλητές, στους επαγγελματίες χορευτές και στους στρατιώτες που συμμετέχουν σε δραστηριότητες με άλματα ενδέχεται να παρουσιαστεί στην οπίσθια επιφάνεια της κνήμης.

    Η περιοστίτιδα αποτελεί ένα σύνδρομο υπέρχρησης. Παρότι δεν υπάρχουν πολλές αποδείξεις, ενδέχεται να προκαλέσει – ως αποτέλεσμα έλξης – και άλλα σύνδρομα, όπως το MTSS (Medial tibial stress syndrome).

Αίτια

    Αρκετοί είναι οι παράγοντες που ευθύνονται για την εμφάνιση της εν λόγω παθολογικής κατάστασης. Μερικοί από αυτούς είναι:

Ö     Η μόλυνση

Ö     Η υπερβολική φυσική δραστηριότητα (λ.χ. η αυξημένη πίεση για τη σταθεροποίηση του ποδιού, ειδικά σε παρουσία υπερβολικού πρηνισμού)

Σημεία – Συμπτώματα

    Όπως σε κάθε σύνδρομο υπέρχρησης, έτσι και στο αναφερόμενο, τα σημεία που θα δείξουν μια παθολογία στην περιοχή είναι:

Ö     Η φλεγμονή

Ö     Το οίδημα στην περιοχή της κνήμης, είτε στον πρόσθιο είτε στον οπίσθιο κνημιαίο μύ, ανάλογα με την επιφάνεια της κνήμης που φλεγμαίνει.

Ö     Ο πόνος στην πρόσθια ή την οπίσθια επιφάνεια της κνήμης

Διάγνωση – Κλινική εξέταση

    Ο ασθενής σε κάθε περίπτωση οφείλει να απευθυνθεί σε έναν ορθοπαιδικό γιατρό, με σκοπό την ίαση της πάσχουσας περιοχής. Ο θεράποντας προκειμένου να καταλήξει σε μία έγκυρη και αξιόπιστη διάγνωση υποβάλει τον ασθενή σε μία σειρά εξετάσεων, οι οποίες είναι:

Ö     Ψηλάφιση

Ö     Μαγνητική τομογραφία (MRI)

Ö     Αξονική τομογραφία (CT)

Ö     Σπινθηρογράφημα οστών

    Μόλις ο θεράποντας συγκεντρώσει τις απαιτούμενες εξετάσεις, τις συγκρίνει με την αξιολόγηση που έχει πραγαματοποίησει στο ιατρείο του, καταλήγει σε ένα θεραπευτικό σχήμα συνδυάζοντας την φαρμακευτική αγωγή με την φυσικοθεραπευτική αποθεραπεία, στοχεύοντας στην καλύτερη δυνατή αντιμετώση της κατάστασης.

Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση – αποκατάσταση

    Ο θεράποντας παραπέμπει τον ασθενή στον φυσικοθεραπευτή. Τόσο ο θεράποντας όσο και ο θεραπευτής θα συστήσουν στον ασθενή ανάπαυση και τοποθέτηση του σκέλους σε ανάρροπη θέση για τις πρώτες 48 – 72 ώρες, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η παροχέτευση του οιδήματος και της φλεγμονής μέσω της καρδιαγγειακής λειτουργίας.

    Στην περιοχή που φλεγμαίνει πρέπει να εφαρμόζεται κρυοθεραπεία με την τοποθέτηση πάγου ή την άσκηση παγομάλαξης μέχρι την ελαχιστοποίηση του πόνου, για 15 – 20 λεπτά ημερησίως.

    Για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί ο πόνος, ο ασθενής οφείλει να εκτελεί διατατικές ασκήσεις και ασκήσεις ενδυνάμωσης, σύμφωνα με τις οδηγίες του θεραπευτή.

    Ο θεραπευτής με τη σειρά του, θέτοντας ως στόχο την αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας του μέλους κάνει χρήση αναλγητικών μέσων και μηχανημάτων, όπως τα υπέρηχα, το δινόλουτρο,κ.ά. Ταυτόχρονα, εκτελείται κινησιοθεαπεία με χειρομάλαξη, ενεργητικές ισομετρικές ασκήσεις, ειδικές τεχνικές κινητοποίησης και διατατικές ασκήσεις μέχρι τα όρια του πόνου. Με το πέρας των ημερών, η φλεγμονή και ο πόνος υποχωρούν, και οι φυσικοθεραπευτικές τεχνικές γίνονται πιο δύσκολες στην εφαρμογή τους για τον ασθενή, δεδομένου ότι αυξάνεται η αντίσταση κατά την εκτέλεση των ασκήσεων. Όσο βελτιώνεται η κατάσταση της περιοχής, ο ασθενής εντάσσει κιάλλες δραστηριότητες στο καθημερινό του πρόγραμμα. (ποδήλατο, περπάτημα στο διάδρομο, τρέξιμο, κ.ά.)

    Σε περίπτωση που η πάθηση γίνει χρόνια (χρονικό διάστημα > 2 μήνες) και τα συμπτώματα εμμένουν τότε ο θεράποντας σε συνεργασία με τον θεραπευτή επαναπροσδιορίζουν τους στόχους τους και τροποποιούν το πρόγραμμα θεραπείας και αποθεραπείας. Μάλιστα, σε εμφάνιση πρηνισμού του άκρου πόδα και πλατυποδίας ενδείκνυται απόλυτα η κατασκευή ειδικών ορθωτικών πελμάτων, έπειτα από ανάλογη μέτρηση.

Αρθρογραφία

1. Hellasathletic.com
2. Wikipedia
3. Fournier PE., Tibial periostitis ( “ medial tibial stress syndrome”), 2003 Jun; 123(6): 369 – 70
4. Moen MH., Tol JL., et al., Medial tibial stress syndrome: a critical review, 2009; 39(7): 523 – 46
5. Craig DI., Current developments concerning medial tibial stress syndrome, 2009 Dec; 37(4): 39 – 44
6. Gaeta M., Minutoli F., et al., CT and MR imaging finding in athletes with early tibial stress injuries. Comparison with bone scintigraphy findings and emphasis on cortical abnormalities., 2005 May; 235(2): 553 – 61
7. Geyer M., Sander – Beuermann A., Wegner U., Wirth CJ., Stress reactions and stress fractures in the high performance athlete. Causes, diagnosis and therapy, 1993 Feb; 96(2): 66 – 74
8. Watarai K., Bone disease with pain. Stress fracture., 2007 Dec; 17(12): 1914 – 22.

  

Read More

Διαστρέμματα ποδοκνημικής, οξύ & χρόνιο διάστρεμμα – Θεραπευτικές επιλογές.

Οι κακώσεις συνδέσμων στην έξω επιφάνεια του αστραγάλου και  ο τραυματισμός των εξωτερικών συνδέσμων είναι από τους ποιο συχνούς τραυματισμούς στον αθλητικό πληθυσμό  Εκτιμάται ότι αυτοί οι τραυματισμοί αποτελούν  περίπου το 25% από το σύνολο των αθλητικών τραυματισμών. 

Οξύς τραυματισμός των συνδέσμων

Η ποιο ευάλωτοι εξωτερικοί πλάγιοι σύνδεσμοι είναι ο πρόσθιος αστραγαλοπερονικός σύνδεσμος,  συχνά ακολουθείτε  μια συνδυασμένη ρήξη αυτού του συνδέσμου και του πτερνοπερονικού συνδέσμου  Άλλοι τραυματισμοί όπως ο τραυματισμός του έσω δελτοειδούς συνδέσμου είναι λιγότεροι συχνοί, αποτελώντας λιγότερο από το 10% από όλους τους τραυματισμούς. Ο μηχανισμός του τραυματισμού για τους έξω πλάγιους συνδέσμους συμβαίνει ποιο συχνά σε μία θέση πελματιαίας κάμψης ( Plantar flexion)  και ανάσπαση του έσω χείλους (Inversion). 

Η γενικές αρχές θεραπείας και η διαχείρηση ενός οξύ μιας πρόσφατης ρίξης συνδέσμου περιλαμβάνει:

• Ανάπαυση
• Ακινητοποίηση
•  Πάγο και ανάροπη θέση.

Οι τελευταίες επιστημονικές μελέτες  αποδεικνύουν πως η έγκαιρη διάγνωση, η σωστή θεραπευτική επιλογή και το κατάλληλο πρόγραμμα αποκατάστασης είναι πολύ σημαντικά για την πρόληψη της χρόνιας πλευρικής συνδεσμικής αστάθειας του αστραγάλου ( χρόνιο διάστρεμμα . Οι πρόσφατες έρευνες αποκαλύπτουν και αποδεικνύουν πως το 75% περίπου όλων των συνδεσμικών τραυματισμών στον αστράγαλο  επανεμφανίζεται και μεταπίπτει σε μια χρόνια φάση δημιουργώντας χρόνια αστάθεια στην άρθρωση με τα ανάλογα συμπτώματα και λειτουργικούς περιορισμούς στον αθλητή ή τον ασθενή. Επίσης έχει αποδειχθεί από πολλές μελέτες ότι η χρόνια εξωτερική αστάθεια της αστραγακοπτερνικής άρθρωσης μπορεί να αναπτυχθεί περίπου στο 10% με 30% σε όλους τους ασθενείς που διατηρούν ένα οξύ τραυματισμό συνδέσμου. 

Πρόληψη

Ο καλύτερος τρόπος για να θεραπεύσουμε τον  τραυματισμό των συνδέσμων είναι να εμποδίσουμε να συμβεί αυτό, αν και αυτό πρακτικά είναι αδύνατον. Παρόλα αυτά η πρόληψη μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο. Η Πρόληψη μπορεί να γίνει είτε με προπόνηση συντονισμού χρησιμοποιώντας ειδικές ασκήσεις πάνω σε  σανίδες ισορροπίας και ειδικά μαλακά δάπεδα ( Stifness)  ή με εξωτερική υποστήριξη της άρθρωσης χρησιμοποιώντας ειδικές ταινίες υποστήριξης (Kinesio Tape), νάρθηκες κ.τ.λ.

Read More