Μετά από διάγνωση κακοήθειας στο μαστό, εφαρμόζεται η θεραπευτική ολική ή μερική μαστεκτομή. Η ολική μαστεκτομή μπορεί να είναι απλή ή ριζική (αφαίρεση λεμφαδένων μασχάλης). Η μερική μαστεκτομή είναι είτε ευρεία (αφαίρεση όγκου με λίγο υγειές τμήμα), είτε τεταρτεκτομή (αφαίρεση ¼ του μαστού). 

Μετά από χειρουργεία μαστού, λόγω καταστροφής των λεμφαδένων, δύναται να εμφανιστεί μια επιπλοκή που ονομάζεται λεμφοίδημα. Λεμφοίδημα είναι η συσσώρευση λεμφικού υγρού, ανάμεσα στα κύτταρα του σώματος. Το αξιολογούμε πιέζοντας την περιοχή, και παρατηρώντας αν σχηματίζεται αποτύπωμα (βαθούλωμα). 

 Πρωτογενές λεμφοίδημα (παθολογικά αίτια, κληρονομικότητα)

 Δευτερογενές λεμφοίδημα (μετά από μαστεκτομές, ακτινοβολίες, εγκαύματα κ.α.)

Το λεμφικό σύστημα (λεμφαγγεία, λεμφογάγγλια), μέσω του λεμφικού υγρού μεταφέρει προϊόντα μεταβολισμού, αλλά παράγει και μακροφάγα (ανοσοποιητικό). 

Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει:

 Λεμφική μάλαξη (παροχέτευση λεμφικού υγρού)

 Πιεστική περίδεση (κατά τη διάρκεια της μέρας)

 Ήπια κινησιοθεραπεία (υποβοηθούμενες, εκκρεμοειδείς)

 Ένδυμα συμπίεσης (μετά από 2-3 εβδομάδες θεραπείας)

 Διδασκαλία αυτοφροντίδας λεμφοιδήματος και δέρματος

http://www.prpanagiotopoulos.blogspot.gr/

Read More

Η αερόβια άσκηση είναι η καταλληλότερη άσκηση ειδικά σε ασθενείς με ιστορικό καρδιαγγειακών παθήσεων. Με τον όρο αερόβια άσκηση, αναφερόμαστε στη ρυθμικά επαναλαμβανόμενη ισοτονική άσκηση αντοχής, που σαν πηγή ενέργειας χρησιμοποιεί το οξυγόνο, και την αερόβια οξείδωση λιπιδίων και υδατανθράκων. Αερόβιες ασκήσεις για παράδειγμα είναι το τζόκινγκ, η ποδηλασία, η κολύμβηση, και ο χορός.

Η αερόβια άσκηση είναι η καταλληλότερη άσκηση ειδικά σε ασθενείς με ιστορικό καρδιαγγειακών παθήσεων. Με τον όρο αερόβια άσκηση, αναφερόμαστε στη ρυθμικά επαναλαμβανόμενη ισοτονική άσκηση αντοχής, που σαν πηγή ενέργειας χρησιμοποιεί το οξυγόνο, και την αερόβια οξείδωση λιπιδίων και υδατανθράκων. Αερόβιες ασκήσεις για παράδειγμα είναι το τζόκινγκ, η ποδηλασία, η κολύμβηση, και ο χορός. 

Τα θετικά αποτελέσματα της αερόβιας άσκησης παρατηρούνται σταδιακά με το χρόνο. Δε θα πρέπει να γίνονται απότομες τροποποιήσεις δυσκολίας του προγράμματος (ένταση, διάρκεια, συχνότητα). Τα οφέλη λοιπόν της χρόνιας αερόβιας άσκησης είναι:

1. Αύξηση του προφορτίου, δηλαδή του όγκου της αριστερής κοιλίας.

2. Αύξηση του όγκου καρδιακού παλμού.

3. Βελτίωση καρδιακής παροχής αίματος.

4. Μειώνεται η καρδιακή συχνότητα σε κατάσταση ηρεμίας.

5. Η άνοδος της καρδιακής συχνότητας κατά την άσκηση γίνεται ομαλά και ελεγχόμενα.

6. Μετά την άσκηση η καρδιακή συχνότητα ηρεμίας επιστρέφει ταχύτερα.

7. Μειώνεται η καρδιακή συχνότητα σε υπομέγιστο έργο.

8. Μειώνεται η αρτηριακή πίεση.

9. Αυξάνεται η δύναμη της κοιλιακής συστολής.

10. Βελτιώνεται η φλεβική επιστροφή.

πηγη http://www.prpanagiotopoulos.blogspot.gr/

Read More

Quadriceps exercises for train legs

Quadriceps Exercises: a list of the most effective quad exercises to correctly train your legs. Quadriceps exercises are illustrated through 3D videos that highlight the role of the quadriceps muscles and explain how to breathe correctly while executing the workout.
.
Quad Training Notes: aligning legs and quads is essential for those who want to remain in shape and improve their physical aspect or increase their sports performance. There are many variations of the exercises in the quad workout. It is thus fundamentally important to watch the positioning of your feet while executing the exercise. For this reason, we recommend you carefully select the exercises to include in your workout based on your objectives.
.
Elements of Quad Anatomy: the femoral quadriceps, located on the front side of the thigh is made up of four separate extremities: rectus femoris, vastus medialis, vastus lateralis and vastus intermedius. The primary function of the quad muscle is extending the knee and consequently of the whole leg.

Read More

Κατάγματα κόπωσης

Τα κατάγματα κόπωσης αποτελούν συχνή αιτία τραυματισμού σε στρατιώτες και αθλητές, κυρίως δρομείς και οφείλονται στην αδυναμία ανακατασκευής του οστού εξαιτίας επαναλαμβανόμενης φόρτισής του.

Ta κατάγματα κόπωσης αποτελούν συχνή αιτία τραυματισμού σε στρατιώτες και αθλητές, κυρίως δρομείς και οφείλονται στην αδυναμία ανακατασκευής του οστού εξαιτίας επαναλαμβανόμενης φόρτισής του.

Εμφανίζονται πιο συχνά στα κάτω άκρα και ιδιαίτερα στην κνήμη, την περόνη, το μηριαίο, τα οστά του ταρσού και το 2ο και 3ο μετατάρσιο. Κατάγματα κόπωσης έχουν αναφερθεί επίσης στα οστά των άνω άκρων όπως το βραχιόνιο, την κλείδα, την ωλένη και την κερκίδα, στον κορμό και τις πλευρές.

Οι γυναίκες καθώς και οι λευκοί μαζί με τους ασιάτες είναι πιο επιρρεπείς σε κατάγματα κόπωσης απ’ ότι οι άντρες και οι Αφροαμερικανοί, αντίστοιχα.

Παράγοντες πρόκλησης

Στους παράγοντες που συμβάλλουν στην πρόκληση καταγμάτων κόπωσης συγκαταλέγονται ο τύπος, η συχνότητα, ο όγκος και η ένταση της εκτελούμενης άσκησης, το επίπεδο και η συχνότητα των προηγούμενων αθλητικών δραστηριοτήτων, ο τύπος του εδάφους και των υποδημάτων που χρησιμοποιούνται στην άσκηση, το μέγεθος και η σύσταση του σώματος, το επίπεδο της μυϊκής αντοχής και κόπωσης, η ελαστικότητα των μυών, το εύρος κίνησης και η ευθυγράμμιση των αρθρώσεων, καθώς και ο τύπος του άκρου ποδός των ασκουμένων.

Τυχόν διαταραχή του ορμονικού συστήματος, η κακή διατροφή, ασθένειες γενετικά καθορισμένες και η κληρονομική προδιάθεση αποτελούν παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την υγεία του οστού και κατά συνέπεια να αυξήσουν τις πιθανότητες εμφάνισης κατάγματος κόπωσης.

Διάγνωση

Βασικό εργαλείο στη διάγνωση των καταγμάτων κόπωσης αποτελεί η λήψη του ιστορικού του ασθενή (προηγούμενες αθλητικές δραστηριότητες, διατροφικές συνθήκες κλπ.) και του κατάγματος (διάρκεια συμπτωμάτων, εντοπισμός πόνου κλπ.).

Η κλινική εξέταση του ασθενή αποτελεί επίσης αναπόσπαστο κομμάτι στη διάγνωση των καταγμάτων κόπωσης και συμπεριλαμβάνει την ψηλάφηση και την εφαρμογή ειδικών δοκιμασιών ανάλογα με την περιοχή του κατάγματος.

Η παρουσία κατάγματος επιβεβαιώνεται ακτινολογικά, ενώ σε περίπτωση απουσίας ακτινογραφικών ευρημάτων, όπως σε κατάγματα κόπωσης της κνήμης, πραγματοποιείται σπινθηρογράφημα. Άλλες απεικονιστικές μέθοδοι που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι η υπολογιστική αξονική τομογραφία και η μαγνητική τομογραφία.

Θεραπεία

Η θεραπεία των καταγμάτων κόπωσης σε στρατιώτες, με βάση το πρωτόκολλο αντιμετώπισης του Ισραηλινού στρατού, στηρίζεται στην πρόωρη επισήμανση των συμπτωμάτων, την άμεση πρόσβαση στον γιατρό τη λεπτομερή κλινική αξιολόγηση και  τη χρήση απεικονιστικών μεθόδων για την επιβεβαίωση της διάγνωσης.

Βασικά συστατικά της θεραπείας των καταγμάτων κόπωσης τόσο σε στρατιώτες όσο και σε πολίτες (π.χ. αθλητές) είναι η ανάπαυση, της οποίας το χρονικό διάστημα ποικίλει ανάλογα με την περιοχή του κατάγματος, και ο περιορισμός των δραστηριοτήτων.

Ιδιαίτερη αντιμετώπιση χρήζουν τα κατάγματα κόπωσης στην κνήμη, τον αυχένα του μηριαίου και το σκαφοειδές του άκρου πόδα. Στις εναλλακτικές μορφές θεραπείας συγκαταλέγονται η χορήγηση φαρμακευτικών σκευασμάτων και η χρήση παλμικών υπερήχων (pulsed ultrasound) και μαγνητικών πεδίων με ικανοποιητικά αλλά όχι επαρκώς τεκμηριωμένα κλινικά αποτελέσματα.

Πρόληψη

Στα πλαίσια της πρόληψης των καταγμάτων κόπωσης, μεταξύ άλλων, συστήνεται η προοδευτική αύξηση της έντασης και του όγκου των κινητικών δραστηριοτήτων, η επιλογή κατάλληλων υποδημάτων, η χρήση ορθωτικών, η αποφυγή άσκησης σε πολύ σκληρά ή πολύ μαλακά εδάφη.

Το Αμερικάνικο μοντέλο πρόληψης των καταγμάτων κόπωσης διέπεται από τις ακόλουθες βασικές αρχές:

• Ισορροπημένη εκγύμναση του σώματος
• Σταδιακή επιβάρυνση
• Έμφαση στην αερόβια άσκηση
• Διεξαγωγή προθέρμανσης και αποθεραπείας (‘χαλάρωμα’)
• Εξειδίκευση των ασκήσεων 

Read More

Ο ρόλος της φυσικοθεραπείας στις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις

Καθημερινώς πρέπει να εκτελούνται με προσοχή παθητικές κινήσεις για την διατήρηση της τροχιάς των αρθρώσεων. Η παθητική κινητοποίηση των αρθρώσεων βοηθά και στην χαλάρωση του ασθενούς μειώνοντας την σπαστικότητα προάγοντας έτσι την φυσιολογική νευρομυϊκή λειτουργία των αρθρώσεων.

Η φυσικοθεραπεία ξεκινά με την είσοδο του ασθενούς στην εντατική μονάδα. Πρωτεύοντα ρόλο αποτελεί η αναπνευστική φυσικοθεραπεία, με σκοπό τον βρογχικό καθαρισμό (απομάκρυνση των βρογχικών εγκρίσεων), την πλήρη έκπτυξη όλων των πνευμονικών πεδίων για αποφυγή αναπνευστικών επιπλοκών με σωστή θέση και στάση στο κρεβάτι για την πρόληψη εισρόφησης.

Η παρατεταμένη παραμονή του ασθενούς σε κωματώδη κατάσταση συνήθως συνοδεύεται από μυϊκή υπερτονία και αυξημένη αντανακλαστική δραστηριότητα η οποία οδηγεί σε συμφύσεις και παραμορφώσεις των αρθρώσεων. Ο κίνδυνος αυξάνεται και από την λανθασμένη τοποθέτηση των αρθρώσεων στο κρεβάτι αλλά και από την ύπαρξη άλλων κακώσεων όπως κατάγματα των άκρων.

Για αυτό ο κίνδυνος παραμορφώσεων και συμφύσεων είναι μεγάλος σε ασθενείς με κάκωση του εγκεφάλου, προβλήματα τα οποία μπορεί να εμποδίζουν σε μεγάλο βαθμό την θεραπεία του ασθενούς στο επόμενο στάδιο. Για αυτό ένας βασικός στόχος του φυσιοθεραπευτή με την πρώτη επίσκεψη στον ασθενή είναι η πρόληψη παραμόρφωσης των αρθρώσεων.

Ο φυσιοθεραπευτής μετά από την άδεια του θεράποντα ιατρού και σε συνεργασία με το υπόλοιπο νοσηλευτικό προσωπικό τοποθετεί τον ασθενή σε συγκεκριμένες θέσεις οι οποίες μειώνουν την ανώμαλη αντανακλαστική δραστηριότητα και έτσι ο θεραπευτής μπορεί ευκολότερα να ελέγξει και να προλάβει την σπαστικότητα

Επίσης καθημερινώς πρέπει να εκτελούνται με προσοχή παθητικές κινήσεις για την διατήρηση της τροχιάς των αρθρώσεων. Η παθητική κινητοποίηση των αρθρώσεων βοηθά και στην χαλάρωση του ασθενούς μειώνοντας την σπαστικότητα προάγοντας έτσι την φυσιολογική νευρομυϊκή λειτουργία των αρθρώσεων.

Η φυσικοθεραπεία συνεχίζεται και μετά την έξοδο του ασθενούς από το νοσοκομείο. Πρέπει να τονισθεί ότι προτιμότερο είναι ο ασθενής να συνεχίζει την θεραπεία σε ειδικά κέντρα αποκατάστασης, γιατί εκτός από τα προβλήματα στην κινητικότητα οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις συνοδεύονται και από άλλες διαταραχές οι οποίες δεν είναι στην αρμοδιότητα του φυσιοθεραπευτή.

Ο ασθενής μπορεί να έχει προβλήματα στον γραπτό και προφορικό λόγο, στην επικοινωνία και στη συμπεριφορά. Σε ειδικά κέντρα αποκατάστασης και αποθεραπείας κάτω από τον συντονισμό του ιατρού αποκατάστασης, ο φυσιοθεραπευτής, ο λογοθεραπευτής , ο ψυχολόγος και ο κοινωνικός λειτουργός συνεργάζονται με σκοπό την ολοκληρωμένη αποκατάσταση του ασθενή σε όλα τα επίπεδα με κύριο στόχο την κοινωνική και επαγγελματική επανένταξη του ατόμου.

Η πορεία και η εξέλιξη των ασθενών με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις δεν είναι ίδια για όλους τους ασθενείς. Ο βαθμός και ο χρόνος της αποκατάστασης εξαρτάται κυρίως από το σημείο και την έκταση της βλάβης του εγκεφάλου. Το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας πρέπει να είναι αυστηρά προσαρμοσμένο στις ανάγκες του κάθε ασθενούς ξεχωριστά.

Δυστυχώς ορισμένοι ασθενείς μπορεί να μείνουν κλινήρης, όπου ο βασικός στόχος της φυσικοθεραπείας είναι η αποφυγή κατακλίσεων και παραμορφώσεων. Η ορθοστάτηση σε ειδικά κρεβάτια αλλά και η υδροθεραπεία όχι μόνο επιφέρουν σημαντικά αποτελέσματα στην αποφυγή των παραπάνω επιπλοκών αλλά και βελτιώνουν την αυτοπεποίθηση και το ηθικό του ασθενούς.

Γενικά ο φυσιοθεραπευτής προσπαθεί να αναχαιτίσει την σπαστικότητα με σκοπό την διευκόλυνση ενεργητικών κινήσεων. Προοδευτικά ο ασθενής μαθαίνει να γυρίζει στο κρεβάτι και να σηκώνεται στην καθιστή θέση από όπου εκπαιδεύεται σε ισορροπιστικές αντιδράσεις και στην συνέχεια εκπαιδεύεται στην ισορροπία στην όρθια θέση. Η καλή ισορροπία στην όρθια θέση είναι προαπαιτούμενη για σωστή και ελεύθερη βάδιση.

Η αποκατάσταση της βάδισης είναι ο υψηλότερος στόχος της φυσικοθεραπείας γιατί δίνει ελευθερία και ανεξαρτησία στον ασθενή. Η εφαρμογή υδροθεραπείας σε ειδική πισίνα με σύστημα αντίθετης ροής του νερού με ταυτόχρονη χρήση ρυθμιζόμενου ύψους βυθιζόμενης πλατφόρμας διευκολύνει και επιταχύνει την θεραπεία της βάδισης. Επίσης η υδροθεραπεία σε ζεστό νερό βοηθά στην χαλάρωση του ασθενούς, διευκολύνοντας έτσι την ενεργητική κινητοποίηση των αρθρώσεων.

Ο φυσιοθεραπευτής πρέπει να αξιολογεί τον ασθενή συνεχώς, έτσι ώστε οι στόχοι της αποκατάστασης να προσαρμόζονται κάθε φορά ανάλογα με την πρόοδο του ασθενούς. Είναι πολύ δύσκολο από την αρχή να καθοριστούν οι τελικοί στόχοι και ο βαθμός αποκατάστασης ενός ασθενούς. Τέλος πρέπει να τονισθεί ότι η στενή συνεργασία και ενημέρωση του ασθενούς και του οικογενειακού του περιβάλλον αποτελεί πρωτεύοντα ρόλο για μια επιτυχημένη αποκατάσταση.

Πηγές: -Carr, J and Shepherd, R. (1999) Neurological Rehabilitation. Optimizing Motor Performance. Oxford Butterworh-Heinemann - Carr, J and Shepherd, R. (1980) Physiotherapy in Disorders of the Brain. Heinemann Medical Books. - Downie, A.P. (1992) Cash's Textbook of Neurology for Physiotherapists. 4th ed. London Mosby. - Thomson, A., Skinner, A. and Piercy, J. (1991) Tidy's Physiotherapy. 12th ed. Oxford Butterworh-Heinemann

πηγη http://www.iatronet.gr/

Γράφει: Πράσινος Δημήτρης
Φυσικοθεραπευτής, ΜSc, MCSP

Read More

Read More

Αν και είναι από τα πιο αγαπημένα γυναικεία αξεσουάρ, θεωρούνται υπεύθυνα για πολλές βλάβες των ποδιών, και όχι μόνο. Τα ψηλοτάκουνα παπούτσια δεν επιτρέπουν την καλή μηχανική και στάση ούτε του πέλματος, ούτε του σώματος.

Τι προβλήματα μπορούν να δημιουργήσουν τα ψηλά τακούνια στα πόδια; 
●   Τα δάχτυλα στραγγαλίζονται και σπρώχνονται μπροστά.

●   Τα μετατάρσια παίρνουν το ρόλο του υποστηρικτή και επιβαρύνονται πολύ.

●   Το υπόλοιπο πέλμα στηρίζεται στην πολύ μικρή βάση του τακουνιού, φθείρεται πρόωρα και πονάει συνεχώς. Επίσης, λόγω αστάθειας, παρουσιάζονται κάλοι και επώδυνες παραμορφώσεις.

●   Το βάρος πέφτει μπροστά, προκαλώντας αστάθεια ή ακόμα και διάστρεμμα της ποδοκνημικής/αστράγαλου.




















Επηρεάζονται και άλλα σημεία του σώματος;
Δυστυχώς τα ψηλοτάκουνα παπούτσια δεν επιτρέπουν την καλή μηχανική και στάση ούτε του πέλματος ούτε του σώματος. Έτσι, επηρεάζουν τη μέση και τα γόνατα, ενώ οι χόνδροι φθείρονται λόγω τριβής και μη σωστής θέσης της επιγονατίδας κατά τη βάδιση. Το μήκος του αχίλλειου τένοντα αλλάζει, λόγω της χρόνιας ανύψωσης της πτέρνας, ενώ πολλές φορές επηρεάζονται ακόμα και ο αυχένας και τα ισχία.

Πότε δημιουργούν πρόβλημα;
Πάντοτε. Απλώς η επιδείνωση σε κάποιες γυναίκες είναι ταχύτερη, ενώ, όταν υπάρχει προδιάθεση/κληρονομικότητα, αυξάνεται και η πιθανότητα να επιδεινωθούν οι καταστάσεις.






















Από ποια ηλικία συνήθως εμφανίζονται προβλήματα;
Τα προβλήματα μπορεί να παρουσιαστούν από νωρίς και να επιδεινωθούν με την πάροδο του χρόνου και με παρατεταμένη χρήση των τακουνιών. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να ελέγχονται τα πέλματα από νεαρή ηλικία και να υπάρχει σωστή συμβουλευτική για πρόληψη από τους ειδικούς.

Υπάρχουν τακούνια λιγότερο «επικίνδυνα»;
Το φαρδύ πεντάποντο, σε συνδυασμό με ευρύχωρο μπροστινό τμήμα του υποδήματος, επειδή προσφέρει καλή βάση στήριξης και χρήση σχεδόν όλου του πέλματος.

Κάποιες γυναίκες είναι πιο ευαίσθητες;
Οι γυναίκες με αστάθεια, κακή ισορροπία και αυξημένο βάρος, καθώς έχουν περισσότερες πιθανότητες πτώσης. Επίσης γυναίκες με διαβήτη και αγγειακά προβλήματα έχουν περισσότερες πιθανότητες επιπλοκών από το στραγγαλισμό των δακτύλων, τον ερεθισμό του δέρματος και τη διαμόρφωση κάλων.



















Γενικά φοράτε ψηλά τακούνια μόνο για όσο είναι άκρως απαραίτητα και σας προσφέρουν «κομψότητα» σε συγκεκριμένες περιστάσεις.

πηγη http://www.ygeiaonline.gr/

Read More

Πονοκέφαλος ( αυχενογενής πονοκέφαλος )

 

 ( γνωστός ως πονοκέφαλος λόγο αυχενικού συνδρόμου , πονοκέφαλος ο οποίος αντανακλά από την περιοχή του αυχένα ) 

Τι είναι ο αυχενογενής πονοκέφαλος?

Ο αυχενογενής πονοκέφαλος είναι ο πονοκέφαλος εκείνος ο οποίος οφείλετε σε δυσλειτουργία της περιοχής του αυχένα και αποτελεί τον πιο συνηθισμένο πονοκέφαλο.  Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι υπάρχουν πολλά είδη πονοκεφάλων όπως πονοκέφαλος λόγο δυσλειτουργίας του κυκλοφορικού συστήματος , ο αυχενογενής αποτελεί ένα από αυτά.

Ο αυχένας μας αποτελείται από 7 οστά τους αποκαλούμενους σπονδύλους . Κάθε σπόνδυλος ενώνετε με τον ανώτερο του και τον κατώτερο του με δυο αρθρώσεις : τις ζυγοαποφυσιακές αρθρώσεις ( facets ) που βρίσκονται στο πίσω τμήμα των σπονδύλων αριστερά και δεξιά και τον μεσοσπονδύλιο δίσκο κεντρικά  (βλέπε ανατομία σπονδυλικής στήλης).

Κατά τη διάρκεια κινήσεων ή στάσης της σπονδυλικής στήλης συμπιεστικά ή διατατικά φορτία επηρεάζουν τις αρθρώσεις , τους συνδέσμους  , τους μυς και τα νεύρα της περιοχής. Αυτό μπορεί να  τραυματίσει  αυτούς τους ιστούς αν οι δυνάμεις που ασκούνται είναι πέρα από τα όρια αντοχής τους .  Οι περισσότεροι από τους ιστούς που αναφέραμε όταν δυσλειτουργούν αντανακλούν πόνο σε γειτονικές δομές όπως το κεφάλι . Για παράδειγμα η άνω μοίρα του τραπεζοειδή μπορεί να αντανακλά πόνο στους κροτάφους ( ημικρανία ) χωρίς να συμβαίνει κάτι ανησυχητικό. Όλα τα παραπάνω αποτελούν τον αυχενογενή πονοκέφαλο.

Ο αυχενογενής πονοκέφαλος οφείλεται στην δυσλειτουργία κυρίως μιας ή περισσότερων αρθρώσεων , νεύρων , μυών , συνδέσμων των πρώτων τριών σπονδύλων . Αυτό συμβαίνει διότι τα νεύρα τα οποία νευρώνουν αυτούς τους ιστούς νευρώνουν επίσης και το δέρμα στην κορυφή της κεφαλής , του μετώπου , των κροτάφων ,  πάνω από τα μάτια και στην βάση του κρανίου  . Αν και ο αυχενογενής πονοκέφαλος συναντιέται σε όλες τις ηλικίες πιο συχνά παρατηρείτε μεταξύ 20 και 60 ετών .

Αίτια αυχενογενή πονοκεφάλου

Ο αυχενογενής πονοκέφαλος τις περισσότερες φορές οφείλετε στο υπέρμετρο φορτίο στο οποίο εκτίθενται οι ανώτερες αρθρώσεις του αυχένα . Αυτό μπορεί να συμβεί από την μακροχρόνια λάθος στάση ( λάθος στάση στο διάβασμα ή στον υπολογιστή), την υπέρμετρη κίνηση του αυχένα ή την άρση μεγάλων φορτίων . Επίσης  άλλη μια αιτία είναι o τραυματισμός σε τροχαίο ατύχημα (τραυματισμός δίκην μαστιγίου -whiplash injury) .

Συμπτώματα του αυχενογενή πονοκέφαλου

Οι ασθενείς με αυχενογενή πονοκέφαλο  συνήθως  βιώνουν μια βαθμιαίας αυξανομένης σε ένταση ενόχληση κατά την διάρκεια μιας δραστηριότητας η οποία τον προκαλεί.   Ωστόσο είναι συνηθισμένο να υπάρχει πονος και δυσκινησία μετά από την δραστηριότητα που τον προκάλεσε όπως και στα πρώτα βήματα της επόμενης μέρας .  Ο συγκεκριμένος πονοκέφαλος μπορεί να διαρκέσει μέρες , εβδομάδες ή ακόμα και μήνες . Ο αυχενογενής πονοκέφαλος  παρουσιάζετε σαν ένας σταθερός αμβλύς πονος στην οπίσθια επιφάνεια του αυχένα και μερικές φορές πίσω από τα μάτια ή τους κροτάφους . Πιο σπάνια στην κορυφή του κεφαλιού , στο μέτωπο ή πίσω απο το αυτί. Συνήθως ο πονος υπάρχει στην μια πλευρά αλλά περιστασιακά και στις δυο πλευρές του κεφαλιού και του προσώπου.

Συχνό φαινόμενο είναι να υπάρχει πονος στην περιοχή του αυχένα , δυσκινησία και δυσκολία στο να γυρίσουμε το κεφάλι μας αριστερά δεξιά  ( όλα αυτά συσχετιζόμενα με τον πονοκέφαλο ).

Πονος μουδιάσματα , βελονισμοί μπορεί να υπάρχουν πίσω στην πλάτη , τους βραχίονες και τα χέρια ( λιγότερο συνηθισμένο ) . Περιστασιακά οι ασθενείς με αυχενογενή πονοκέφαλο έχουν και άλλα συμπτώματα όπως : ναυτία ,ζαλάδα , εμβοή , μειωμένη συγκέντρωση , ανικανότητα να λειτουργήσουν και κατάθλιψη . Τα συμπτώματα αυξάνουν κατά την κίνηση του αυχένα και κατά την πολύωρη στάση ( πχ εργασία γραφείου ) . Ευαισθησία στην ψηλάφηση των μυών στην βάση της κεφαλής υπάρχει λόγο των σφιχτών μυών της περιοχής .

Διάγνωση αυχενογενή πονοκέφαλου

Η  υποκειμενική ( λήψη  ιστορικού ) και αντικειμενική ( κλινική εξέταση ) αξιολόγηση είναι αρκετές για να οδηγήσουν τον φυσικοθεραπευτή στην διάγνωση του αυχενογενή πονοκέφαλου . Μερικές φορές εξετάσεις όπως ακτινογραφίες , μαγνητική τομογραφία ή αξονική τομογραφία μπορούν να βοηθήσουν .

Πρόγνωση του αυχενογενή πονοκέφαλου

Οι περισσότεροι ασθενείς με αυχενογενή πονοκέφαλο θεραπεύονται γρήγορα και έχουν πλήρη ανάρρωση με το κατάλληλο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας . Ο χρόνος ανάρρωσης διαφέρει από ασθενή σε ασθενή και εξαρτάτε από την συνεργασία του με τον φυσικοθεραπευτή άλλο και το πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση του. Με την ιδανική θεραπεία ασθενείς με λιγότερο σοβαρό πονοκέφαλο βελτιώνονται σε λίγες ημέρες ενώ σε άλλες περιπτώσεις χρόνιου αυχενογενή πονοκέφαλου χρειάζονται 2 με 3 εβδομάδες . Σε περιπτώσεις χρόνιου αυχενογενή πονοκέφαλου  μια πλήρη αποκατάσταση μπορεί να διαρκέσει εβδομάδες ή και μήνες .

Παράγοντες ανάπτυξης αυχενογενή πονοκέφαλου

Υπάρχουν αρκετοί παράγοντες ανάπτυξης αυχενογενή πονοκέφαλου οι οποίοι πρέπει να αξιολογηθούν και να διορθωθούν :

• λανθασμένη στάση
• σφιχτοί μύες αυχένα (ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας των μυών του αυχένα )
• μυϊκές ανισορροπίες
• μυϊκή αδυναμία
• τραυματισμοί
• ακατάλυτο μαξιλάρι στον ύπνο
• άγχος ( άρθρο : ας γελάσουμε )
• καθιστική ζωή

Θεραπεία του αυχενογενή πονοκέφαλου 

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο αυχενογενής πονοκέφαλος θεραπεύετε με τη κατάλληλη φυσικοθεραπεία . Η επιτυχία της θεραπείας  εξαρτάτε σε μεγάλο βαθμό από τη συνεργασία του ασθενή με τον φυσικοθεραπευτή . Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα . Αυτό βοηθά το σώμα μας να επουλώσει τους τραυματισμένους ιστούς . Σταδιακά με την μείωση των συμπτωμάτων επιστρέφουμε στις καθημερινές μας δραστηριότητες  πάντα με την καθοδήγηση του φυσιοθεραπευτή μας . Με το να συνεχίζουμε να εκτελούμε δραστηριότητες οι οποίες αυξάνουν τα συμπτώματα μας οδηγούμαστε στο χρόνιο στάδιο . Όσο πιο  γρήγορα ξεκινήσει το πρόγραμμα φυσικοθεραπείας τόσο πιο γρήγορο και μόνιμο θα είναι το αποτέλεσμα.

Φυσικοθεραπεία για αυχενογενή πονοκέφαλο

Η φυσικοθεραπεία για τον αυχενογενή πονοκέφαλο είναι πολύτιμη για την επίσπευση της ανάρρωσης , εξασφαλίζει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα και μειώνει την πιθανότητα επανατραυματισμού . Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει:

• αρθρική κινητοποίηση ( manual therapy )
• τεχνικές μαλακών μορίων  (θεραπευτική  μάλαξη )
• Τεχνική στεγνής βελόνας ( βλέπε άρθρο : Tεχνική της στεγνής βελόνας (dry needle) στον μυοπεριτονιακό πόνο (myofascial trigger points )
• ηλεκτροθεραπεία
• διόρθωση στάσης ( άρθρο  : σύνδρομο στάσης )
• εκπαίδευση ( εργονομία )
• taping
• σωστή χρήση μαξιλαριών στον ύπνο
• ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας των μυών του αυχένα
• ασκήσεις βελτίωσης της δύναμης των μυών του αυχένα
• ασκήσεις βελτίωσης της στάσης του σώματος
• κινητοποίηση νευρικού ιστού

πηγη  http://www.physio-aid.gr/

Read More

Το βραχιόνιο πλέγμα (brachial plexus) είναι μια ομάδα περιφερικών νεύρων, που ξεκινούν με τις νευρικές ρίζες της αυχενικής μοίρας (σε επίπεδο Α5 – Θ1), και καταλήγουν στα δάκτυλα του άνω άκρου. Ο ρόλος του είναι πολυσήμαντος, αφού νευρώνει κινητικά και αισθητικά το άνω άκρο. 

Όπως είναι φανερό, κακώσεις του βραχιονίου πλέγματος μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές δυσλειτουργίες. Η συγκεκριμένη κάκωση στο μπάσκετ αποτελεί σπάνια περίπτωση, αλλά όχι απίθανη αφού τη συναντάμε σε ποσοστό 1.1%.
Εκτός από την αθλητική κάκωση, ο τραυματισμός του βραχιονίου πλέγματος μπορεί να προέρχεται, από οστεόφυτα αυχενικών σπονδύλων (οστικές προεξοχές), από κήλες μεσοσπονδυλίων δίσκων, στενώσεις μεσοσπονδυλίου διαστήματος, από τον τοκετό (μαιευτική παράλυση), καθώς και από τροχαία ατυχήματα (π.χ. κάκωση δίκην μαστιγίου, πτώση με μοτοσυκλέτα κ.α.). Υπάρχουν βλάβες ανώτερου τύπου (Duchenne) σε επίπεδο Α5 – Α6, βλάβες μέσου τύπου σε επίπεδο Α7, και βλάβες κατώτερου τύπου (Klumpke) σε επίπεδο Α8 – Θ1.

Οι βλάβες που μπορεί να προκαλέσει μία κάκωση στο βραχιόνιο πλέγμα, είναι η νευραπραξία (πάρεση), η αξονότμηση, και η νευρότμηση. Σε πλήρη βλάβη του βραχιονίου πλέγματος, έχουμε παράλυση του άνω άκρου (μονοπληγία).
Οι διαγνωστικές εξετάσεις (X – RAY, MRI, ΗΜΓ, μυελογραφία), επιβεβαιώνουν την κάκωση, και μας δίνουν μια σαφή εικόνα για το μέγεθός της. Πέρα από αυτές όμως, ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να εφαρμόσει κλινικές δοκιμασίες, και να εξετάσει τη μυϊκή ισχύ, τα αντανακλαστικά, ή την αισθητικότητα (δερμοτόμια), για να αξιολογήσει τον ασθενή.

Γνωρίζουμε ότι η αποκατάσταση της βλάβης του νευρικού ιστού, είναι μια μακρόχρονη διαδικασία. Ο φυσικοθεραπευτής επιστρατεύει τα φυσικά μέσα που διαθέτει, ώστε να επιταχύνει αυτή τη διαδικασία, και να βοηθήσει τον ασθενή να αποκτήσει ένα ικανοποιητικό λειτουργικό επίπεδο.

Επιγραμματικά αναφέρουμε τα παρακάτω:

1. Ηλεκτροθεραπευτικά ρεύματα (TENS, EMS).
2. Κινησιοθεραπεία (παθητικές, υποβοηθούμενες, εκκρεμοειδείς, P..N.F., ισοτονικές, Mirror therapy).
3. Διατατικές ασκήσεις.
4. Τοποθέτηση λειτουργικού νάρθηκα σε σωστή θέση, ώστε να βοηθήσουμε στην ανάπλαση του νευρικού ιστού. Κατά την κινησιοθεραπεία, ο νάρθηκας αφαιρείται.

πηγη http://www.prpanagiotopoulos.blogspot.gr/

Read More

Πόνος στο γόνατο

Τι είναι, πώς εμφανίζεται, τα συμπτώματα

Οι πόνοι γόνατος αποτελούν μια συχνή ενόχληση, αφορμή πολλών ιατρικών επισκέψεων. Πρόκειται για ένα σύμπτωμα που μπορεί να προκληθεί από ποικίλες αιτίες, πολύ διαφορετικές η μια από την άλλη: μπορεί να αφορά ένα νεαρό άτομο που υποφέρει από πόνο εξαιτίας ενός διαστρέμματος (με συνεπακόλουθο τραυματισμό στους συνδέσμους ή στον μηνίσκο), έναν ηλικιωμένο με πρόβλημα αρθρίτιδας στο γόνατο, έναν αθλητή με φλεγμονή του επιγονατιδικού τένοντα (“jumper’s knee”), ή έναν έφηβο με πόνο στην κνημιαία απόφυση (νόσος του Osgood Schlatter). Και ο κατάλογος συνεχίζεται: μπορεί να υφίστανται συνθήκες που αφορούν βλάβη στην άρθρωση (ρευματοειδής αρθρίτιδα, ποδάγρα), παθολογίες του χόνδρου της επιγονατίδας (χονδροπάθεια της επιγονατίδας, γνωστή και σαν “γόνατο του δρομέα”) ή θυλακίτιδα (“γόνατο της νοικοκυράς”).
Προφανώς, τα συμπτώματα είναι λιγότερο ή περισσότερο έντονα και ποικίλουν, ανάλογα με τη σοβαρότητα και το είδος της παθολογίας που ευθύνεται για τον πόνο γόνατος, και επομένως τις διάφορες εμπλεκόμενες δομές του γόνατος. Γενικά, είναι δυνατόν να διακρίνει κανείς περιπτώσεις έντονου πόνου, συχνά αποτέλεσμα ενός τραυματισμού, από άλλες, χρόνιου πόνου.
Στην περίπτωση του διαστρέμματος  μπορεί να διαπιστωθεί στο γόνατο μια κάκωση (που μπορεί να φτάσει μέχρι τη ρήξη) σε έναν ή περισσότερους από τους συνδέσμους, τις ταινίες ινώδους ιστού που ενώνουν το μηριαίο οστό με την κνήμη και εγγυώνται τη σταθερότητα της άρθρωσης (πλάγιοι και χιαστοί σύνδεσμοι). Σε αυτές τις περιπτώσεις, το γόνατο πρήζεται, ο πόνος είναι οξύς και επιδεινώνεται με την επιβάρυνση και την κίνηση της άρθρωσης, η οποία, παρουσία ρήξης ενός συνδέσμου, αποκτά μια ασυνήθιστη αστάθεια.
Ένας τραυματισμός μπορεί να προκαλέσει, επίσης, βλάβη σε έναν από τους δύο μηνίσκους, τα ημισεληνοειδή ινοχόνδρινα τμήματα που παρεμβάλλονται μεταξύ μηριαίου οστού και κνήμης. Στην περίπτωση τραυματισμού, εκτός του πόνου και του οιδήματος, μπορεί να εμφανιστούν και άλλα συμπτώματα. Εάν η ρήξη μηνίσκου είναι επιμήκης με αναδίπλωση (“δίκην λαβής κάδου”), μπορεί το κομμένο τμήμα του μηνίσκου να ανασηκωθεί από τη θέση του και να προκαλέσει εμπλοκή της άρθρωσης. Ένα άλλο σύμπτωμα της κάκωσης μηνίσκου είναι η ξαφνική χαλάρωση του γόνατος, όταν, για παράδειγμα, κατεβαίνει κανείς τις σκάλες.
Ορισμένες φορές, οι τραυματισμοί που ευθύνονται για τον πόνο στο γόνατο δεν είναι οξείς. Πρόκειται για την περίπτωση της τενοντίτιδας της επιγονατίδας, όπου η φλεγμονή οφείλεται συνήθως σε λειτουργική υπερφόρτωση. Πρόκειται για μια συνήθη βλάβη, που παρατηρείται κυρίως σε αθλητές που εκτελούν συχνά άλματα (παίκτες του μπάσκετ, του βόλεϊ, αλλά και αθλητές του βάδην), και εκδηλώνεται με πόνο και οίδημα στην μπροστινή πλευρά του γόνατος, ακριβώς κάτω από την επιγονατίδα. Ο πόνος επιδεινώνεται όταν ο τένοντας καταπονείται με άλματα, τρέξιμο, κ.ά.
Μερικές φορές, οι επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί μπορεί να οδηγήσουν σε θυλακίτιδα, τη φλεγμονή, δηλαδή, του θύλακα που φυσιολογικά περιέχει μια ελάχιστη ποσότητα αρθρικού υγρού, που δρα ως λιπαντικό, μειώνοντας τις τριβές μεταξύ οστών, μυών και τενόντων. Κατά την ύπαρξη θυλακίτιδας (“γόνατο της νοικοκυράς”), η περιοχή εμφανίζεται πρησμένη, ζεστή και πονεμένη, μπορεί να υπάρχει αίσθηση ακαμψίας κατά το λύγισμα του γονάτου και, προφανώς, ο πόνος επιδεινώνεται στη γονατιστή θέση.
Μια συχνή αιτία πόνου γονάτου στους εφήβους είναι το σύνδρομο του Osgood-Schlatter, που χαρακτηρίζεται από την παρουσία πόνου και οιδήματος της οστικής προεξοχής που βρίσκεται ακριβώς κάτω από την επιγονατίδα (κνημιαίος κόνδυλος) και οφείλεται σε φλεγμονή του άκρου του κνημιαίου οστού, που δεν έχει οστεοποιηθεί πλήρως. Ο πόνος επιδεινώνεται όταν το αγόρι (συνήθως προσβάλλει τα αγόρια) ασκείται, ειδικά με το τρέξιμο ή τα άλματα, και βελτιώνεται με την ανάπαυση. Γενικά, διαρκεί εβδομάδες ή και μήνες και μπορεί να επανεμφανιστεί, έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία ανάπτυξης του εφήβου.
Αντίθετα, πιο συνηθισμένη στις κοπέλες και στους αθλητές των αγώνων δρόμου είναι η χονδροπάθεια της επιγονατίδας, ή αλλιώς “πόνος στην πρόσθια επιφάνεια του γονάτου”. Το χαρακτηριστικό σύμπτωμα είναι ο πόνος στη μπροστινή πλευρά του γονάτου, ο οποίος συνήθως επιδεινώνεται όταν κανείς παραμένει για ώρα καθιστός με τα πόδια λυγισμένα σε γωνία 90 μοιρών (το λεγόμενο “σύνδρομο του σινεμά”) ή όταν πραγματοποιούνται διαδρομές σε κατηφόρα.
Η παρουσία αρθρίτιδας στο γόνατο εκδηλώνεται με πόνο διαφόρων εντάσεων, ενδεχομένως συνοδευόμενο από οίδημα, και ο οποίος επιδεινώνεται στην όρθια θέση και με το περπάτημα. Ειδικά τις πρωινές ώρες, μετά το ξύπνημα, μπορεί να υφίσταται και μια σχετική ακαμψία της άρθρωσης, που γενικά επιλύεται μέσα σε διάστημα μερικών λεπτών.
Πολύ σοβαρότερα είναι τα συμπτώματα της ρευματοειδούς αρθρίτιδας: η παθούσα άρθρωση (η πάθηση συνήθως πλήττει και τα δύο γόνατα συγχρόνως) είναι ζεστή, πονεμένη και πρησμένη. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα, εκτός από το γόνατο, πλήττει και άλλες αρθρώσεις (συνήθως εκείνες των χεριών). Τυπική είναι η πρωινή ακαμψία που διαρκεί για αρκετή ώρα, σε γενικές γραμμές περισσότερο από μισή ώρα. Επίσης, μακροπρόθεσμα προκαλείται παραμόρφωση των αρθρώσεων.

πηγη http://www.hilterapia.gr/

Read More

ΚΑΤΑΓΜΑΤΑ ΣΦΥΡΩΝ

Η θεραπεία των αμφισφυρίων και τρισφυρίων καταγμάτων είναι κατά κανόνα χειρουργική.

Γενικά

Τα κατάγματα των σφυρών είναι τα συχνότερα που συμβαίνουν στον ανθρώπινο σκελετό μετά τα κατάγματα του κάτω άκρου της κερκίδας. Εχουμε το έξω σφυρό (κάτω πέρας της περόνης), το έσω σφυρό (κάτω πέρας της κνήμης) και το οπίσθιο σφυρό (οπίσθιο χείλος κάτω επίφυσης της κνήμης).

Ταξινόμηση

Τα κατάγματα διαιρούνται σε μεμονωμένα κατάγματα έσω ή έξω σφυρού, σε κατάγματα και των δύο σφυρών (αμφισφύρια) και σε τρισφύρια κατάγματα (όταν συμμετέχει και το οπίσθιο χείλος της κάτω επίφυσης της κνήμης.

Θεραπεία

Τα κατάγματα των σφυρών είναι ενδαρθρικά κατάγματα οπότε η αποκατάσταση της άρθρωσης οφείλει να είναι ανατομική για να λειτουργήσει κάτω από φυσιολογικές συνθήκες. Η θεραπεία των αμφισφυρίων και τρισφυρίων καταγμάτων είναι κατά κανόνα χειρουργική.

Συντηρητική θεραπεία (ανάταξη και εφαρμογή γύψου για 8-10 εβδομάδες) μπορεί να εφαρμοστεί μόνο σε περιπτώσεις όπου επιτυγχάνεται ανατομική ανάταξη. Και πάλι, όμως, πολλές φορές με το είδος αυτό της θεραπείας έχουν παρατηρηθεί όψιμες παρεκτοπίσεις. Για το λόγο αυτό η χειρουργική θεραπεία στα κατάγματα σφυρών τα τελευταία χρόνια αποτελεί τη μέθοδο εκλογής.

Η συνύπαρξη κακώσεων των μαλακών μορίων της άρθρωσης όπως είναι ο πρόσθιος κνημοπερονιαίος σύνδεσμος, ο πρόσθιος θύλακος, ο έξω και ο έσω πλάγιος σύνδεσμος, απαιτεί τη συρραφή τους κατά τη διάρκεια της επεμβάσεως. Μόνο με την αποκατάσταση οστών και μαλακών μορίων θα δημιουργηθούν ξανά συνθήκες φυσιολογικής λειτουργίας της άρθρωσης και θα αποφευχθούν δυσάρεστα για τον άρρωστο επακόλουθα (δηλαδή δυσκαμψία, μετατραυματική αρθρίτιδα, αστάθεια).

πηγη http://www.care.gr/

Read More

ΚΑΤΑΓΜΑΤΑ ΠΤΕΡΝΗΣ

Σε κάθε κάταγμα της πτέρνης πρέπει να ελέγχεται κλινικά και ακτινολογικά και η σπονδυλική στήλη.

---

Γενικά

Τα κατάγματα της πτέρνας διαιρούνται σε δύο βασικές κατηγορίες:

α) στα εξωαρθρικά, στα οποία η γραμμή του κατάγματος δεν φθάνει μέχρι την υπαστραγαλική άρθρωση.
β) στα ενδαρθρικά, στα οποία η γραμμή του κατάγματος φθάνει μέχρι την υπαστραγαλική άρθρωση και είναι συνήθως συμπιεστικά.

Η διαίρεση αυτή έχει μεγάλη σπουδαιότητα για την πρόγνωση, αλλά ιδιαίτερα για τον τρόπο αντιμετώπισης.

Τα κατάγματα αυτά συμβαίνουν συνήθως από πτώση από ύψος στους άκρους πόδες. Πιο συχνά συμβαίνουν σε εργάτες που εργάζονται στις σκαλωσιές.

Κλινική εικόνα

Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν οίδημα, έντονο πόνο και περιορισμό της κινητικότητας των αρθρώσεων του ταρσού. Μετά την παρέλευση εικοσιτετραώρου προστίθεται εκχύμωση στο πέλμα. Η κινητικότητα της ποδοκνημικής είναι ελεύθερη.

Θεραπεία

Η θεραπεία των εξωαρθρικών καταγμάτων δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες. Απλή επίδεση με ελαστικό επίδεσμο είναι αρκετή, ενώ ο ασθενής ύστερα από μερικές μέρες μπορεί να περπατήσει. Η επίδεση παραμένει μέχρις ότου περάσουν τα ενοχλήματα. Αν πρόκειται για αποσπαστικό κάταγμα από την δράση του Αχιλλείου τένοντα τότε χρειάζεται χειρουργική ανάταξη και κοχλίωση του κατάγματος.

Η θεραπεία των ενδαρθρικών καταγμάτων της πτέρνης περιλαμβάνει την λειτουργική θεραπεία καθώς και την χειρουργική μέθοδο. Η λειτουργική θεραπεία περιλαμβάνει την εφαρμογή ελαστικού επιδέσμου, ανάρροπη θέση του σκέλους που συντελεί στην ελάττωση του οιδήματος και άμεση έναρξη ενεργητικών ασκήσεων της ποδοκνημικής και όλων των αρθρώσεων του άκρου ποδός. Μετά από λίγες ημέρες ο ασθενής αρχίζει να περπατάει με μερική φόρτιση. Η φόρτιση προοδευτικά αυξάνει με την υποχώρηση του οιδήματος και των υποκειμενικών ενοχλημάτων. Με την χειρουργική μέθοδο μπορεί να επιτευχθεί καλύτερη ανάταξη των οστικών τεμαχιών και να μειωθούν οι δυσάρεστες επιπλοκές όπως (οστεοαρθρίτιδα της υπαστραγαλικής άρθρωσης ή της πτερνοκυβοειδούς άρθρωσης, χαλάρωση του Αχιλλείου τένοντα κλπ). Τα ενδαρθρικά κατάγματα της πτέρνης είναι σοβαρά κατάγματα, απαιτούν εμπειρία όσον αφορά την αντιμετώπιση τους και πραγματικά είναι πρόκληση για τον σύγχρονο Ορθοπεδικό.

Παρατήρηση

Κάθε δύναμη που προκαλεί τα κατάγματα της πτέρνας πολλές φορές δεν εξαντλείται στους άκρους πόδες αλλά μεταβιβάζεται στην σπονδυλική στήλη, όπου μπορεί να προκαλέσει κάταγμα σπονδύλων της σπονδυλικής στήλης. Για αυτό σε κάθε κάταγμα της πτέρνης πρέπει να ελέγχεται κλινικά και ακτινολογικά η σπονδυλική στήλη.

πηγη http://www.care.gr/

Read More