ΠΟΛΥΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΕΣ

Οι πολυνευροπάθειες είναι παθήσεις των περιφερικών νεύρων. Ο άξονας ή/και η μυελίνη εκφυλίζονται σε κάποιο βαθμό με αποτέλεσμα την έκπτωση κινητικότητας, αισθητικότητας, ορθοκυστικών διαταραχών κατά κύριο λόγο με πιθανά συμπτώματα από το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Τα αίτια είναι δυνατόν να είναι μεταβολικά (περιφερική νευροπάθεια), τοξικά (κατάχρηση αλκοόλ), λοιμώδη (οξεία ή χρόνια πολυριζονευροπάθεια), κληρονομικά, εκφυλιστικά ή και νεοπλασματικά. Η διάγνωση καθίσταται εφικτή με διάφορες εξετάσεις, κατά κύριο λόγο όμως με την φυσική εξέταση και το ηλεκτρομυογράφημα.

Η πολυνευροπάθεια που συναντάται με έντονα συμπτώματα στην κίνηση και την αισθητικότητα είναι η οξεία πολυνευροπάθεια Guillain Barre.

Πρόκειται για μια πάθηση που πραγματοποιεί έναν "κύκλο" με ταχεία επιδείνωση των συμπτωμάτων και αρκετά ταχεία αποδρομή αυτών σε δεύτερο χρόνο. Παρόλα αυτά ο βαθμός ανάρρωσης σχετίζεται με τις προηγούμενες του δραστηριότητες, το βάρος του ατόμου και την ηλικία. Με την αποδρομή της φλεγμονής και των ελλειμμάτων που προκάλεσε, ο ασθενής δύναται να επιστρέψει στην πρότερη λειτουργικότητά του ή ακόμα και πιο βελτιωμένη.

Στην φάση της επιδείνωσης της πάθησης είναι σημαντικό να λαμβάνονται οι κατάλληλες προφυλάξεις και ιατρικές παρεμβάσεις ώστε να μην λαμβάνουν μέρος δευτερογενείς επιπλοκές που μπορούν να επιδεινώσουν την κατάσταση του ασθενούς και να επιβραδύνουν, να δυσκολέψουν ή ακόμα να αναστείλουν, την ανάρρωσή του.

Παραδείγματα αποτελούν οι αναπνευστικές λοιμώξεις, οι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, η παρατεταμένη κατάκλιση με αποτέλεσμα την ακινητοποίηση του ασθενούς και την παρουσία δερματικών ελκών από την παρατεταμένη κατάκλιση.

Η αντιμετώπιση των κινητικοαισθητικών ελλειμμάτων

Στο πλαίσιο της αποκατάστασης του ασθενούς, και εφόσον κρίνεται ιατρικά σταθερός, ακολουθείται υπομέγιστης έντασης πρόγραμμα αποκατάστασης, με έντονη έμφαση στην αυτοεξυπηρέτηση του ασθενούς και τις λειτουργικές δραστηριότητες εν γένει.

Στην έναρξη της αποκατάστασης είναι δυνατόν ο ασθενής να παρουσιάζει εικόνα τετραπληγίας ή εικόνα παραπληγίας.

Εφόσον υπάρχει κινητικό έλλειμμα και στα άνω άκρα, είναι απαραίτητο στην αρχή να ακολουθείται σε κάποιο βαθμό πρόγραμμα αναπνευστικής φυσικοθεραπείας, καθώς η αναπνοή είναι πιο δυσχερής, λόγω αδυναμίας σε αναπνευστικούς μύες.

Θεραπευτικό πλάνο

Στόχος κάθε προγράμματος είναι μεγιστοποίηση επανόδου της κινητικότητας, της λειτουργικότητας του ατόμου και η ελαχιστοποίηση των περιορισμών που αντιμετωπίζει το άτομο ακόμα και στις χειρότερες των περιπτώσεων. Προσοχή όμως χρειάζεται στην αποφυγή κόπωσης που θα καθυστερήσει παρά θα επιταχύνει την αποκατάσταση.

Η έγερση σε ανακλινώμενο κρεβάτι είναι βασική παρέμβαση. Η ομάδα αποκατάστασης με την εντολή του φυσιάτρου προχωρά σε αυτήν την θεραπευτική πράξη. Η θεραπευτική πράξη αυτή αποσκοπεί στην ορθοστάτηση και την ενεργοποίηση του σώματος συνολικά (το μυϊκό σύστημα, τα οστά, το ουροποιητικό, το πεπτικό σύστημα, την αναπνοή, την καρδιαγγειακή λειτουργία ). Τις πρώτες φορές επέρχεται ζάλη η οποία είναι παροδική. Η εμπλοκή του αυτόνομου νευρικού συστήματος στην πάθηση αυτή δεν είναι σπάνια, επομένως κρίνεται σκόπιμη η παρακολούθηση των ζωτικών σημείων και της καρδιοαναπνευστικής λειτουργίας.

Βασικός στόχος στα πρώτα στάδια είναι η διατήρηση της καθιστής θέσης με στήριξη που προοδευτικά θα μειώνεται. Παράλληλα η ισορροπία στην θέση αυτή και η λειτουργία των άνω άκρων για στήριξη καθώς και δραστηριότητες που αποσκοπούν στην αυτοεξυπηρέτηση εξασκούνται με στόχο την ταχύτερη δυνατή ενδυνάμωση.

Αρχικά ο ασθενής συνήθως δεν μπορεί να σταθεί καθιστός στο κρεβάτι. Η σταθεροποίηση του κορμού είναι η βασικότερη παράμετρος της αποκατάστασης σε αυτή τη φάση καθώς ο κορμός είναι το στηρικτικό σημείο του σώματος. Σε αυτήν την φάση θα εφαρμοστούν πολλές ασκήσεις προοδευτικά από τον φυσικοθεραπευτή. Σταδιακά η διάρκεια της διατήρησης της θέσης αυξάνεται, υποβοηθάται δε μέσω ασκήσεων στους μύες του κορμού. Σταδιακά η αντοχή αυξάνεται και είναι δυνατή η διατήρηση της στάσης με ένα ή κανένα χέρι.

Ο φυσικοθεραπευτής εξασκεί την σταθερότητα του κορμού και την μυϊκή ισχύ όλων των μυϊκών ομάδων και ταυτόχρονα παρέχει ολοκληρωμένη θεραπευτική αντιμετώπιση ο εργοθεραπευτής ο οποίος δινει κίνητρο και στόχο για την καθημερινότητά του ατόμου μέσω λειτουργικών δραστηριοτήτων που οδηγούν στην ανεξαρτησία του.

Σημαντική παράμετρος είναι η εκμάθηση της μετακίνησης του ασθενή με όποιες δυνατότητες έχει σε αυτήν την φάση. Ο εργοθεραπευτής και ο φυσικοθεραπευτής θα εκτιμήσουν την ικανότητα κίνησης του ασθενή και θα επιλέξουν την πιο ασφαλή μετακίνηση. Η μετακίνηση βέβαια με τις ημέρες θα γίνεται ολοένα και πιο εύκολη, με σημαντικά αποτελέσματα ως προς την ανεξαρτησία του ατόμου. Η ομάδα υπογραμμίζει ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να ασκηθεί και ανεξάρτητα για επιπλέον ώρες πέραν του θεραπευτικού προγράμματος εφόσον του έχουν απομείνει δυνάμεις.

Τελικά, επιλέγεται ο κατάλληλος τρόπος μεταφοράς, για την δεδομένη χρονική στιγμή, από και προς το αμαξίδιο που χρειάζεται σε πρώτη φάση, καθώς και η μεταφορά σε καρέκλα για τη είσοδο στο μπάνιο. Συνήθως επιλέγεται η χρήση σανίδας μεταφοράς η οποία διευκολύνει τον ασθενή αλλά ταυτόχρονα προσφέρει μεγαλύτερη ανεξαρτησία καθώς μπορεί να εκτελέσει την κίνηση μόνος του.

Ο τρόπος με τον οποίο μετακινείται ο άνθρωπος είναι βασικός για την ανεξαρτησία του. Η ανεξαρτησία του σε επίπεδο προσωπικής υγιεινής, στο μπάνιο, στις καθημερινές δραστηριότητες είναι από τις βασικές παραμέτρους αποκατάστασης.

Ταυτόχρονα ακολουθείται εντατικό πρόγραμμα κινησιοθεραπείας. Πολλοί μύες του σώματος παρουσιάζουν αδυναμία, κάποιοι είναι προσωρινά υπολειπόμενοι, ενώ κάποιοι μύες ανάλογα με την βλάβη μπορεί να φαίνονται ανενεργοί. Η κινησιοθεραπεία λαμβάνει μέρος με διάφορα μέσα όπως την θεραπευτική μπάλα, λάστιχα αντίστασης, ειδικά στρώματα σε πολλές και διαφορετικές θέσεις. Η κινησιοθεραπεία έχει ως στόχο να συνεισφέρει στην ανάκτηση της κίνησης και την επανεκμάθησή της.

Η επανεκπαίδευση της όρθιας στάσης ακολουθεί. Μέσω της όρθιας στάσης ο ασθενής αρχίζει να λαμβάνει βασικά ερεθίσματα στάσης και βάδισης. Η όρθια στάση μπορεί να εκπαιδευτεί και με την χρήση ορθοστάτη, που στηρίζει το κάτω μέρος του σώματος, την λεκάνη και τα πόδια, με στήριξη σε δυο σημεία, την λεκάνη και τα γόνατα. Ο ορθοστάτης μπορεί να είναι σταθερός ή να επιτρέπει κίνηση για την εξάσκηση της δυναμικής ισορροπίας.

Η δυναμική ισορροπία εξασκείται μέσω της διατήρησης της όρθιας στάσης. Δυναμική ισορροπία στην όρθια θέση είναι η ικανότητα του σώματος να διατηρεί την όρθια στάση όταν εφαρμόζεται εξωτερική δύναμη που απειλεί την ισορροπία ή όταν μεταφέρεται το κέντρο βάρους του σώματος.

Ο ψυχολόγος έχοντας μια συνολική εικόνα της κατάστασης του ασθενούς, ενισχύει την ομάδα με πληροφορίες που δίνουν έμφαση στην αποτελεσματικότητα της παρέμβασης. Η αντοχή και η διάθεση του ασθενούς είναι σημαντική παράμετρος.

Η βάδιση

Η προοδευτική επανεκπαίδευση της στάσης οδηγεί στο επόμενο στάδιο, την βάδιση. Συνήθως δεν χρειάζεται η χρήση ναρθήκων καθώς η ανάκτηση κίνησης είναι ταχεία. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην σωστή εκμάθηση της εμβιομηχανικής της βάδισης. Στο στάδιο αυτό τίθενται τα θεμέλια της ποιότητας της βάδισης. Η ποιότητα της βάδισης δεν συνίσταται μόνο στην αισθητική της, αλλά στην αποτελεσματικότητά της και την ασφάλεια κατά την μετακίνηση σε διάφορα επίπεδα.

Το σώμα μεταφέρεται προς μια κατεύθυνση και κάθε στιγμή το βάρος του σώματος πρέπει να διατηρείται υπό έλεγχο και πρέπει να κινείται με ασφάλεια στη κατεύθυνση αυτή. Παρόλο που η κίνηση εκτελείται από τα κάτω άκρα, η σταθερότητα και η ασφάλεια εξασφαλίζεται από τον κορμό, την λεκάνη η οποία είναι ένα σημείο του σώματος που συνδέει το άνω και κάτω ημιμόριο του σώματος μεταφέροντας το βάρος του σώματος και την κίνηση των άνω άκρων.

Η επιστροφή στο σπίτι λαμβάνει μέρος με την πλήρη υποστήριξη της ίδιας ομάδας που είχε επαφή με τον ασθενή. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται η εφαρμογή όσων χρειάζεται να γίνουν και όσων ήδη έχουν επιτευχθεί. Τις περισσότερες φορές με την εφαρμογή του προγράμματος αποκατάστασης τα κινητικά ελλείμματα αντιμετωπίζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό και η ανεξαρτησία του ασθενούς κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα.

http://www.medicalegersis.gr/

Read More

Κρανιοεγκεφαλική Κάκωση

Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση είναι ο τραυματισμός του κρανίου και του εγκεφάλου. Το κρανίο προστατεύεται από τις μήνιγγες και εσωτερικό μυϊκό τοίχωμα και συνεπώς είναι καλά προστατευμένος. Παρόλα αυτά σε ατυχήματα όπου η πρόσκρουση λαμβάνει μέρος με μεγάλη ταχύτητα ή δύναμη η κάκωση είναι δύσκολο να αποφευχθεί.

Η κάκωση μπορεί να είναι κλειστή, που σημαίνει ότι ο εγκέφαλος δεν είναι εκτεθειμένος στο εξωτερικό περιβάλλον, ή ανοιχτή, όταν ο εγκέφαλος εκτίθεται στο εξωτερικό περιβάλλον. Σε κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις υπάρχει πολύ συχνά αιμάτωμα το οποίο ανάλογα με την τοποθεσία του ονομάζεται, υποσκληρίδιο (μεταξύ σκληράς μηνιγγας και εγκεφάλου), επισκληρίδιο (πάνω από την σκληρή μήνιγγα) ή ενδοεγκεφαλικό. Δευτερογενώς μετά την βλάβη εμφανίζεται οίδημα, το οποίο αυξάνει την ενδοκρανιακή πίεση και υπάρχει πιθανότητα συμπίεσης εγκεφαλικού ιστού και νέκρωσή του από ισχαιμία.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα δεν είναι εύκολο να προσδιοριστούν καθώς η ένταση του χτυπήματος η φορά και το σημείο του χτυπήματος διαφοροποιούν την εικόνα δραματικά. Είναι πιθανό να υπάρχουν ελαφρά συμπτώματα πλήρως αντιστρεπτά, επιληπτική κρίση, παράλυση, απώλεια συνείδησης ή κώμα, διαταραχές ομιλίας.

Αίμα ή εγκεφαλονωτιαίο υγρό που προέρχεται από την μύτη ή το αυτί μπορεί να υποδηλώνει τραύμα του κρανίου. Το σημείο Battle (μελανιά πίσω από το αυτί), όσο και οι μελανιές στα βλέφαρα, είναι ενδεικτικά καταγμάτων της βάσης του κρανίου και σημεία κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης.

Άλλες πιθανές βλάβες

• Παράλυση / Πάρεση
• Σπαστικότητα/υπερτονία μυών
• Αγνωσία
• Απραξία
• Άλλες γνωσιακές βλάβες
• Άρση αναστολών
• Ευερεθιστότητα
• Συναισθηματικές μεταβολές

Η αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης εξαρτάται από τη σοβαρότητα της κάκωσης. Σε κάποιες σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να απαιτείται διασωλήνωση, υποστήριξη αναπνοής. Επίσης μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση, ώστε να μειωθεί η αυξημένη ενδοκράνια πίεση, αφαιρώντας αιματώματα. Κάποιες φορές δεν επιχειρείται χειρουργική παρέμβαση καθώς η ενδοκράνια πίεση πιθανώς μπορεί να ελεγχθεί με φαρμακευτική αγωγή.

Η αποκατάσταση στην κρανιοεγκεφαλική κάκωση

Η κάκωση κάποιες φορές είναι ελαφρά και η αποκατάσταση γρήγορη. Κάποιες φορές τα προβλήματα που αντιμετωπίζονται όμως είναι πιο σύνθετα και απαιτούν την συνεργασία διαφόρων ειδικοτήτων θεραπευτών και ιατρών για να επιτευχθεί το μέγιστο θεραπευτικό αποτέλεσμα. Για αυτό το λόγο φυσικοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, υδροθεραπευτές, ψυχολόγοι υπό τις κατευθυντήριες οδηγίες των ιατρών, συντάσσουν ένα πλάνο αντιμετώπισης που αναλύει κάθε σημαντική εξέλιξη ή πρόβλημα και οργανώνει την αποκατάσταση.

Οι στόχοι της φυσικοθεραπείας στην κρανιοεγκεφαλική κάκωση προσαρμόζονται ανάλογα με το κινητικό ή γνωστικό έλλειμμα που προκύπτει από την βλάβη. Επιγραμματικά στόχοι που μπορούν να τεθούν είναι:

• Ικανότητα μετακίνησης στο κρεβάτι
• Ικανότητα μετακίνησης προς και από το αμαξίδιο
• Αντιμετώπιση πόνου
• Αντιμετώπιση παράλυσης, πάρεσης και σπαστικότητας
• Περιορισμός δευτερογενών επιπλοκών όπως δυσκαμψία σε κάποια άρθρωση
• Ορθοστάτηση
• Εκπαίδευση ισορροπίας
• Ενδυνάμωση του μυϊκού συστήματος
• Βάδιση με η χωρίς βοήθημα
• Μεγιστοποίηση της λειτουργικής ανεξαρτησίας του ατόμου

Ανάλυση – Το πλάνο της αποκατάστασης στην πράξη. Η δράση της ομάδας αποκατάστασης και τα σημαντικά σημεία της αποκατάστασης στην κρανιοεγκεφαλική κάκωση

Μετάβαση-πρώτες μερες

Η μετάβαση από το νοσοκομείο στο κέντρο αποκατάστασης είναι μια σημαντική αλλαγή στις συνθήκες διαβίωσης, την καθημερινότητα αλλά και την προοπτική για την επόμενη μέρα. Η αλλαγή περιβάλλοντος λαμβάνει μέρος σε μια ευαίσθητη περίοδο για τον ασθενή όπου δεν έχει πιθανότατα καταφέρει ακόμα να σκεφτεί την επόμενη μέρα της αποκατάστασης και ανάρρωσής του. Από την μέρα της εισαγωγής αρχίζει σταδιακά να αντιλαμβάνεται το σώμα του, τις δυνατότητές του, τις ικανότητές του, την πρόοδο του και διαπραγματεύεται νοητά το μέλλον του. Η αλλαγή του χώρου και των προσώπων και μόνο, συνιστά μια αλλαγή που δυσκολεύει αρκετό κόσμο να συνηθίσει εύκολα.

Η ομάδα αποκατάστασης από την πρώτη μέρα έχει ενεργό ρόλο και αποσκοπεί να ελαχιστοποιήσει τον χρόνο προσαρμογής προς όφελος του ασθενούς και της πιο γρήγορης ανάρρωσης. Η ανθρώπινη προσέγγιση του ασθενούς και συζήτηση με συγγενείς και τον ίδιο, αποτελούν στοιχεία τα οποία η ομάδα αποκατάστασης αξιοποιεί ώστε να χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία για την πρόοδο του. Επιπλέον η ψυχολογική προσέγγιση του ανθρώπου και η αντιμετώπιση των σκέψεων και προβληματισμών του είναι αντικείμενο των πρώτων συναντήσεων της ομάδας αποκατάστασης.

Κλινικό παράδειγμα

Πολλές φορές στην κρανιοεγκεφαλική κάκωση ειδικά στα πρώτα στάδια, συνυπάρχει δυσκολία στην επικοινωνία λόγω κάποιων γνωσιακών διαταραχών ή άλλων λόγων που πιθανώς σχετίζονται με το πρόσφατο της κάκωσης. Ο λογοθεραπευτής διευκολύνει την επικοινωνία και με αυτόν τον τρόπο ο ασθενής μπορεί να επικοινωνήσει και να εκφραστεί ευκολότερα. Η παρέμβαση αυτή δεν είναι απλή και τα οφέλη της είναι πολλές φορές καθοριστικά εφόσον αξιοποιηθούν και στην θεραπεία. Η διευκόλυνση αυτή μπορεί να συνίσταται στην σωστή θέση στην καρέκλα, την εκμάθηση απλών τρόπων άρθρωσης και φώνησης, την χρήση καρτών με λέξεις όπου μπορεί να δείξει με το χέρι του ότι θέλει να πει, ή την επικοινωνία με το άνοιγμα και κλείσιμο ματιών σε σοβαρές κακώσεις ή πολύ πρώιμα στάδια. Εν συνεχεία οι υπόλοιποι θεραπευτές όπως οι φυσικοθεραπευτές, εργοθεραπευτές και ψυχολόγοι μπορούν να αξιοποιήσουν αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας και να διευκολύνουν ακόμη πιο πολύ την επικοινωνία, να μπορέσουν να επικοινωνήσουν καλύτερα με τον ασθενή και να συνεργαστούν αποτελεσματικότερα. Η επαφή των άλλων θεραπευτών με τον ασθενή έχει ως αποτέλεσμα την επιπλέον πληροφορία στον λογοθεραπευτή για την πρόοδο του ασθενούς. Η ομάδα αποκατάστασης σε συνεργασία με τον Φυσίατρο μπορεί επίσης να βοηθήσει την μείωση της φαρμακευτικής παρέμβασης ή την τροποποίησή της.

Σε έναν άνθρωπο που είχε κατά το παρελθόν υψηλά επίπεδα άγχους ως στοιχείο της προσωπικότητάς του, είναι σημαντικό να γνωρίζει στο βαθμό που είναι εφικτό, το σχέδιο βάσει του οποίου θα κινηθεί η ομάδα. Σημαντικό επίσης είναι να ξεκαθαριστεί ότι συμμετέχει ενεργά όχι μόνο στην θεραπεία αλλά και στην διαμόρφωση των στόχων. Η προσέγγιση αυτή μπορεί να δώσει ώθηση στον ασθενή και να αλλάξει τα δεδομένα της αποκατάστασής του, κινητοποιώντας τον. Η κινητοποίηση του και η διάθεσή του να αναλάβει την προσωπική του υγιεινή είναι μια αρχή που προτείνεται στο άτομο σαν αφετηρία ανεξαρτητοποίησης και επανάκτησης του ελέγχου του σώματός του. Η γνωστοποίηση των παραπάνω και ο τρόπος προσέγγισης λαμβάνει μέρος με τον συντονισμό εξειδικευμένου ψυχολόγου που εκπαιδεύει και καθοδηγεί την υπόλοιπη ομάδα.

Είναι πολύ πιθανόν ο ασθενής μέχρι εκείνη την στιγμή να μην έχει δοκιμάσει ούτε να μετακινηθεί εκτός κρεβατιού. Στην φάση της αποκατάστασης πλέον οι αδυναμίες του, προσωρινές ή μη, αποκαλύπτονται και η συνειδητοποίηση αυτή μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την ψυχολογική πτώση ή η συνειδητοποίηση να τον επιφορτίζει με πολλούς προβληματισμούς. Η ομάδα αποκατάστασης με επικεφαλής τον φυσίατρο έχοντας την εικόνα του ασθενούς και τις άμεσες δυνατότητές του, ενημερώνει τον ασθενή και διευκρινίζει πτυχές του πλάνου θεραπείας του. Η καλή επαφή με τον ασθενή είναι κρίσιμη και είναι ένα στοίχημα για τον ίδιο και την ομάδα θεραπευτών. Η διεπιστημονική ομάδα μπορεί να συνεισφέρει σε αυτήν την φάση με διάφορους τρόπους.

Ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να προσδιορίσει τις κινητικές του ικανότητες, όπως την μυϊκή δύναμη το εύρος τροχιάς κίνησης αρθρώσεων, την σταθερότητα του κορμού του, την ασφάλεια στη μετακίνηση.

Ο εργοθεραπευτής συνεργάζεται με τον φυσικοθεραπευτή και την υπόλοιπη ομάδα. Μάλιστα οι θεραπευτικές παρεμβάσεις πραγματοποιούνται στον ίδιο θεραπευτικό χώρο ώστε να υπάρχει αμεσότερη επαφή. Ο εργοθεραπευτής αξιοποιεί την κινητική βελτίωση του ασθενή και την ενσωματώνει στην καθημερινότητά του. Η ένδυση, η σίτιση, ή μεταφορά σε χώρους ψυχαγωγίας είναι βασικές ικανότητες για την ψυχική του υγεία. Ο εργοθεραπευτής παρατηρεί επιπλέον αδυναμίες κατά την εφαρμογή τους και συνεννοείται με τον φυσικοθεραπευτή για τον εντοπισμό και αντιμετώπιση κάθε κινητικού ή λειτουργικού ελλείμματος. Παράλληλα ο λογοθεραπευτής παρακολουθεί την πρόοδο της επικοινωνίας, λόγου, κατάποσης, ενώ και ο ψυχολόγος επιβλέπει την γενικότερη πορεία της ψυχολογικης του κατάστασης, προτείνοντας τροποποιήσεις και παρεμβάσεις. Η συνεργασία και επικοινωνία των θεραπευτών είναι το βασικό συστατικό της επιτυχίας στην αποκατάσταση.

Κατακλίσεις

Στην πρώτη φάση αλλά και καθ'ολη την διάρκεια της αποκατάστασης παρακολουθείται η υγιεινή του δέρματος ειδικά στο σημεία όπου υπάρχει ή είναι δυνατόν να παρουσιαστούν κατακλίσεις. Η αποφυγή κατακλίσεων απαιτεί την δράση της ομάδας αποκατάστασης στο σύνολό της. Ο νοσηλευτής θα επιβλέπει καθημερινά της πορεία της κατάκλισης και θα ενημερώνει τον ιατρό. Ο εργοθεραπευτής θα εξασφαλίζει την σωστή θέση στην καρέκλα και την συχνή εναλλαγή θέσεων στο κρεβάτι. Ο φυσικοθεραπευτής παράλληλα θέτει στόχους για την μεγαλύτερη το δυνατό κινητική εξέλιξη του ατόμου για να μην παραμένει αναγκαστικά στο κρεβάτι μεγάλα χρονικά διαστήματα ή στην καρέκλα.

Έκτοπη οστεοποίηση

Η έκτοπη οστεοποίηση είναι η παρουσία και παραγωγή οστού από τον οργανισμό του ασθενούς στις αρθρώσεις με αποτέλεσμα την ακινητοποίηση τους. Ο μηχανισμός που διεγείρει την παραγωγή οστού δεν είναι γνωστός αλλά ενοχοποιείται τραυματισμός των γειτονικών ιστών ή αντίδραση του συμπαθητικού συστήματος σε ερεθίσματα που ακολουθούν την κάκωση. Η προσεκτική κινητοποίηση της άρθρωσης και κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή πολλές φορές αποτρέπει την επιδείνωση και παραγωγής οστού με περιορισμό εύρους κίνησης και της λειτουργικότητας. Πολλές φορές όμως η οστεοποίηση έχει εδραιωθεί από τις ημέρες της νοσηλείας στο γενικό νοσοκομείο. Σε αυτήν την περίπτωση καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για αύξηση του εύρους κίνησης της άρθρωσης που κινδυνεύει με περιορισμό και ακολουθείται εσπευσμένα κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Η οδός που επιλέγεται τελευταία και εφόσον η συντηρητική θεραπεία δείχνει να μην αποδίδει είναι η χειρουργική παρέμβαση. Η επιλογή της χειρουργικής παρέμβασης γίνεται με την διενέργεια ομάδας αποκατάστασης και στον χειρουργό γνωστοποιούνται οι επιθυμητοί στόχοι της παρέμβασης. Μετά το χειρουργείο η ομάδα αποκατάστασης ακολουθεί αυστηρό πρόγραμμα ώστε να επιτευχθεί το μέγιστο δυνατό όφελος απο την χειρουργική παρέμβαση. Η μετακίνηση του ασθενούς εκτελείται με μέγιστη προσοχή ενώ η θεραπεία εκτελείται στην κατάλληλη ένταση και διάρκεια μετα απο συνεννόηση με τον χειρουργό και τον φυσίατρο.

Νάρθηκες

Η ομάδα αποκατάστασης έχει ως στόχο της μεγαλύτερη ανεξαρτησία του ατόμου. Με αυτήν την σταθερά, η χρήση βοηθημάτων και ναρθήκων γίνεται μόνο όταν κρίνεται απολύτως απαραίτητη. Η ορθή χρήση των ναρθήκων, κηδεμόνων και βοηθημάτων είναι από τα πιο βασικά σημεία της αποκατάστασης ενός ανθρώπου.

Η χρήση νάρθηκα πρόωρα μπορεί να "καταδικάσει" ένα χέρι ή πέλμα με προσωρινή παράλυση. Η ακινητοποίηση μόνο αρνητικά μπορεί να επιδράσει σε αυτήν την χρονική στιγμή ενώ είναι δυνατόν να διεγείρει παθολογικά πρότυπα σύσπασης των μυών, αντίθετα με αυτά που θα παρουσιάζονταν εφόσον υποστηριζόταν και ενθαρρυνόταν θεραπευτικά η κίνηση. Δεν είναι σπάνιο να παρατηρείται έκλυση σπαστικότητας σε ένα άκρο που τοποθετήθηκε πρόωρα νάρθηκας. Η ακινησία και αχρησία οδηγεί σε ανάπτυξη ακούσιων κινήσεων, παθολογικών και μη λειτουργικών.

Στο άνω άκρο που παρουσιάζει παράλυση, η σταθεροποίηση είναι σημαντική. Πρώτο μέλημα της ομάδας αποκατάστασης είναι η αποφυγή εξαρθήματος στην γληνοβραχιόνια άρθρωση. Λαμβάνονται συνεπώς μέτρα και εκπαίδευση στο νοσηλευτικό προσωπικό και εφαρμόζονται μέσα που ακινητοποιούν το άκρο ώστε να μην υφίσταται εξαρθρωτικές δυνάμεις, όπως πχ όταν βαδίζει που το βάρος του άκρου επιβαρύνει την άρθρωση. Η υποστήριξη της άρθρωσης όμως σε κάποιες ώρες της ημέρας, μέσω κάποιου ιμάντα , φακέλου η νάρθηκα ηρεμίας που εφαρμόζεται κατά την βραδινή ανάπαυση δεν αποτελεί παράγοντα ακινησίας αλλά προστασίας. Η ακινητοποίηση περιορίζεται στο ελάχιστο και είναι μια σημαντική λεπτομέρεια που εξασφαλίζει η συνεργασία της ομάδας αποκατάστασης. Κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται με την εξεύρεση λειτουργικών δραστηριοτήτων από τον εργοθεραπευτή και την εκμάθηση ασκήσεων στον ασθενή και τους συγγενείς σε ελεύθερες ώρες.

Ένα ακόμα παράδειγμα είναι η χρήση ναρθήκων στο κάτω άκρο. Η άρθρωση του αστραγάλου (ποδοκνημική) στα αρχικά στάδια είναι μη λειτουργική. Παρουσιάζεται είτε πτώση του άκρου ποδός λόγω μυϊκής αδυναμίας, είτε πτώση ποδός λόγω διαταραχής στον μυϊκό τόνο συγκεκριμένων μυών (σπαστικότητα). Η πτώση εφόσον οφείλεται σε μυϊκή αδυναμία, δεν διορθώνεται με νάρθηκα, αντιθέτως υποστηρίζεται και διευκολύνεται η κίνησή του θεραπευτικά. Η μόνιμη χρήση νάρθηκα θα ήταν καταδικαστική για την επάνοδο της κίνησης. Εφόσον υπάρχει σπαστικότητα και συνεπώς πτώση του άκρου πόδα η αντιμετώπιση διαφέρει. Ο νάρθηκας μάλλον θα εφαρμοστεί αλλά μόνο εφόσον έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορες τεχνικές από μέλη της ομάδας αποκατάστασης. Ο φυσικοθεραπευτής μπορεί να διευκολύνει μέσω ασκήσεων λειτουργικότερα πρότυπα κίνησης ακόμη κι αν η σπαστικότητα υποχωρήσει ελάχιστα. Ο εργοθεραπευτής με τον φυσικοθεραπευτή και τον φυσίατρο μπορεί να σχεδιάσουν μια κατάλληλη υποστήριξη στο υπόδημα, μια σόλα πχ. Τέλος ο φυσίατρος μπορεί να παρέμβει με την έγχυση αλλαντικής τοξίνης στον σπαστικό μυ, που θα προκαλέσει αναστολή της σπαστικότητας για μερικές εβδομάδες. Σε αυτές τις εβδομάδες, η κινησιοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιήσει για να εγκαταστήσει φυσιολογικό μυϊκό τόνο και εμβιομηχανική στον άκρο πόδα.

Διαχείριση μυϊκού τόνου

Σε έναν ασθενή με κρανιοεγκεφαλική κάκωση εμφανίζεται συχνά υπερτονία που εκδηλώνεται με την μορφή σπαστικότητα στους μύες του σώματος. Η κατανομή της σπαστικότητας στο σώμα εξαρτάται από τη βλάβη της πυραμιδικής οδού και μπορεί να είναι διάχυτη σε όλους τους μύες του σώματος, να εμφανίζεται διάσπαρτα, η σε κάποιο συγκεκριμένο ημιμόριο του σώματος.

Η αντιμετώπιση της σπαστικότητας είναι καταρχάς συντηρητική. Η σωστή τοποθέτηση στο κρεβάτι κατά την ανάπαυση είναι καθοριστική. Η σωστή χρήση μαξιλαριών και η διατήρηση των κατάλληλων θέσεων είναι μια λεπτομέρεια που διαφεύγει της προσοχής στα νοσοκομείο και ακόμα και στα κέντρα αποκατάστασης . Η θεραπευτική παρέμβαση είναι σημαντική και στοχεύει στην αναστολή και εκούσια ενεργοποίηση των σπαστικών μυών μέσω εξειδικευμένων τεχνικών κινησιοθεραπείας. Πολλές φορές με την υποβοήθηση από φαρμακευτική αγωγή και σε συνδυασμό με τις παραπάνω παρεμβάσεις οι δυσλειτουργικοί μύες ενεργοποιούνται και δρουν λειτουργικά. Πολλές φορές μάλιστα ένας μυς είναι πιθανό να παρουσιάζεται ως σπαστικός για κάποιο χρονικό διάστημα και να είναι παροδικό καθώς είναι δυνατόν να ελεγχθεί από την ανάκαμψη του μυϊκού συστήματος και την ήπια φαρμακευτική επίδραση. Παραδείγματα είναι ο έλεγχος του γόνατος, η έσω στροφή του βραχίονα καθώς και ο υπτιασμός της ποδοκνημικής.

Κάποιες φορές η αντιμετώπιση δεν έχει αποτέλεσμα λόγω της βλάβης και χρειάζεται δραστικότερη παρέμβαση. Εφόσον η λήψη φαρμάκων από το στόμα και η θεραπεία δεν έχουν αποτέλεσμα, εξετάζεται αν οι μύες που επηρεάστηκαν είναι περιορισμένοι ή εκτείνονται σε μεγάλο βαθμό στο σώμα. Εφόσον η σπαστικότητα εντοπίζεται σε μερικούς μύες, η παρέμβαση που επιλέγεται είναι η έγχυση αλλαντικής τοξίνης. Ο φυσίατρος συμβουλεύεται τους φυσικοθεραπευτές και εργοθεραπευτές που γνωρίζουν σε βάθος την κινητικότητα του ασθενή και αποφασίζει ποιοί μύες πρέπει να στοχευθούν. Η έγχυση αλλαντικής τοξίνης ακολουθείται από ειδικό πρωτόκολλο κινησιοθεραπείας, εργοθεραπείας και τοποθέτησης στο κρεβάτι και κάθε άλλη θέση που σχεδιάζεται για τον συγκεκριμένο ασθενή από τους θεραπευτές της ομάδας αποκατάστασης με την επίβλεψη του φυσιάτρου.

Αντιμετώπιση πόνου

Ο πόνος είναι ένα δυσάρεστο σύμπτωμα το οποίο είναι αρκετές φορές πολυπαραγοντικό. Η απλή φαρμακευτική αγωγή κάποιες φορές είναι αρκετή όμως κάποιες άλλες φορές είναι πιο σύνθετη.

Το πλάνο αντιμετώπισης σε αυτήν την περίπτωση συνίσταται στην σύγκλιση ομάδας αποκατάστασης και την διεξοδική καταγραφή των συμπτωμάτων που συνδέονται με τον πόνο και σχεδιάζεται πλάνο αντιμετώπισης. Η αναλγητική θεραπεία από τον φυσικοθεραπευτή, συνδέεται με κατάλληλες αλλαγές στην εργονομία και δραστηριότητες του ασθενή, την φαρμακευτική αγωγή του φυσιάτρου και την συνδρομή του ψυχολόγου για την ψυχολογική παράμετρο του πόνου. Πολλές φορές ο ψυχολόγος χρησιμοποιεί ειδκές κλίμακες για την καλύτερη συνειδητοποίηση/αντίληψη/κατανόηση του μεγέθους (quantification of pain) του πόνου. Η ολοκληρωμένη αυτή μέθοδος οδηγεί σε αντιμετώπιση και περιορισμό του πόνου. Σε επίμονες και εξαιρέσεις η ομάδα αποκατάστασης επιλέγει δραστικότερες λύσεις όπως χειρουργικές παρεμβάσεις ή η ομάδα διευρύνεται με τη συμμετοχή ιατρών άλλων ειδικοτήτων.

Επάνοδος στο σπίτι

Η παραμονή στο κέντρο αποκατάστασης πρέπει να διαρκεί όσο πραγματικά το χρειάζεται ο ασθενής. Η επάνοδος στο σπίτι είναι ο στόχος της αποκατάστασής του και η επαναδραστηριοποίησή του στις κοινωνικές και εργασιακές του ανάγκες και υποχρεώσεις. Η επίσκεψη στο σπίτι ενθαρρύνεται ακόμα και κατά την περίοδο παραμονής στο κέντρο αποκατάστασης για μια ή δυο ημέρες. Με αυτόν τον τρόπο ο ασθενής αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες στο σπίτι και αναθεωρεί τους στόχους του και φυσικά απολαμβάνει την ζεστασιά του οικείου περιβάλλοντός του.

Η ομάδα αποκατάστασης λόγω της προσφοράς της κατά την διάρκεια της παραμονής στο κέντρο αποκατάστασης, επιχειρεί να διασφαλίσει την διατήρηση των κεκτημένων λειτουργιών και την αποφυγή νέων απρόβλεπτων προβλημάτων. Παρέχει υπηρεσίες υποστήριξης για την προσαρμογή στην διαβίωση στο σπίτι πλέον, όπως η μελέτη της αρχιτεκτονικής του χώρου αν χρειάζεται και φυσικά η συνέχιση σε λιγότερο εντατικούς ρυθμούς της αποκατάστασης του.

http://www.medicalegersis.gr/

Read More

ΑΤΥΧΗΣ ΤΡΙΑΔΑ

   

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Πρόκειται για  ένα τραυματισμό του γόνατος που συμβαίνει πιο συχνά  στα αθλήματα  όπως ποδόσφαιρο ,χόκεϊ, ράγκμπι και μαχητικά αθλήματα. Η εμφανίζεται όταν έχουμε τριπλή συνδεσμική βλάβη  των :

• Έσω πλαγίου συνδέσμου
• Έσω μηνίσκου
• Προσθίου χιαστού συνδέσμου

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΚΩΣΗΣ

Συνήθως, αυτό συμβαίνει μετά από ένα χτύπημα στην εξωτερική πλευρά της άρθρωσης του γόνατος, όταν το πόδι βρίσκεται σταθερό στο έδαφος  καθώς επίσης και η βίαιη στροφή του γόνατος .

Η ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου προκαλεί αστάθεια του γόνατος με αποτέλεσμα την πιθανή μετατόπισή του .Όταν η άρθρωση του γόνατος είναι ταυτόχρονα σε στροφή προς τα μέσα, συμπιέζει τον έξω μηνίσκο μεταξύ του μηρού και της κνήμης, με αποτέλεσμα ο μηνίσκος τραυματίζεται. Τέλος λόγω της ασυνήθιστης θέση του γόνατος, έχουμε ρήξη έσω πλαγίου συνδέσμου. Μερικές φορές μπορεί επίσης να  έχουμε αντίστοιχο τραυματισμό στο γόνατο από αδέξια προσγείωση στο γόνατο, πράγμα που σημαίνει ότι η επαφή δεν είναι πάντα απαραίτητη.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Τα συμπτώματα αυτού του τραυματισμού μπορούν να είναι:

• Μερική ή πλήρης ρήξη των τριών συνδέσμων
• Κάποιοι μπορεί να ακούσετε ένα ήχο “ποπ”
• Διόγκωση του γόνατος ( έντονο οίδημα)
• Μελάνιασμα γύρω ή πάνω στην άρθρωση του γόνατος
• Πόνος στο γόνατο και τη γύρω περιοχή
• Αστάθεια ή αίσθημα ότι το γόνατο φεύγει προς τα εμπρός
• Δυσκολία ή αδυναμία να λυγίσει ή να τεντώσει το γόνατο

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Εάν  υπάρχει μερική ρήξη των συνδέσμων τότε αντιμετωπίζεται με  συντηρητική θεραπεία η οποία περιλαμβάνει τη φαρμακευτική αγωγή  και φυσιοθεραπείες.

Εάν υπάρχει ολική ρήξη  των συνδέσμων τότε υποχρεωτικά θα πρέπει να γίνει χειρουργική αντιμετώπιση.  

Ανεξάρτητα από το αν αντιμετωπίζεται χειρουργικά ή συντηρητικά,  η φυσιοθεραπεία είναι το πιο σημαντικό μέρος της διαδικασίας αποκατάστασης.

Στόχος όλων των πρωτοκόλλων αποκατάστασης είναι η επανάκτηση της λειτουργίας του τραυματισμένου μέλους στα μεγαλύτερο

δυνατό βαθμό, το μικρότερο δυνατό χρόνο και τελικά η επιστροφή του αθλητή στο προ της κάκωσης επίπεδο αθλητικής δραστηριότητας.

Η φυσιοθεραπεία περιλαμβάνει:

• Αρθρική κινητοποίηση
• Taping
• Μάλαξη
• Παγοθεραπεία ή θερμοθεραπεία
• Υδροθεραπεία
• Ασκήσεις βελτίωσης της ελαστικότητας  και της δύναμης των μυών του γόνατος
• Ασκήσεις ισορροπίας
• Εκπαίδευση του ασθενή με πρόγραμμα επαναφοράς   στις   προηγούμενες δραστηριότητες

Οι στόχοι του προγράμματος αποκατάστασης μετά από ανακατασκευή των συνδέσμων περιλαμβάνουν, μείωση του οιδήματος, με σκοπό την πρόληψη από πόνο στο γόνατο, ανάκτηση πλήρους εύρους της κίνησης του γόνατος, ενδυνάμωση του τετρακεφάλου και των οπίσθιων μηριαίων.

Και στις δύο περιπτώσεις αντιμετώπισης ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει σε αθλητικές δραστηριότητες όταν δεν υπάρχει πλέον οίδημα και πόνος, έχει ανακτηθεί πλήρως η κίνηση  του γόνατος χωρίς την παρουσία πόνου και όταν έχουν αποκατασταθεί η μυϊκή δύναμη και η λειτουργικότητα του άκρου.

Η αίσθηση της ισορροπίας και του ελέγχου του ποδιού πρέπει επίσης να ανακτηθούν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Sandra J.Shultz, Peggy A. Houglum. David H. Perrin : Examination Of Musculoskeletal Injuries. Human Kinetics,( 2005)

2.Fu FH, Harner CD, Jοhnsοn DL, et al. Biοmechanics οf knee ligaments. J Bοne Jοint Surg Am (1993)

http://www.physiocosmos.gr/

Read More

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΚΑΡΠΙΑΙΟΥ ΣΩΛΗΝΑ

   

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα είναι μια συχνή  κατάσταση του καρπού και του χεριού, η οποία χαρακτηρίζεται από τη συμπίεση του μέσου νεύρου, καθώς αυτό διέρχεται από τον καρπιαίο σωλήνα. Ο καρπιαίος σωλήνας είναι ένα στενό μονοπάτι στην περιοχή του καρπού, που αποτελείται από οστά, συνδέσμους καθώς και τους

μύες και τένοντες που κινούν τα δάχτυλα του χεριού.

Η συμπίεση του μέσου νεύρου μπορεί να προκληθεί από πολλούς παράγοντες, όπως η υπέρχρηση και η κατακράτηση υγρών(όπου μπορεί να προκαλέσει πρήξιμο των ιστών εντός του σωλήνα). Αυτό το σύνδρομο κυρίως εμφανίζεται σε ηλικίες από 30 έως 60 χρονών, ενώ η συχνότητα του στις γυναίκες είναι περισσότερη από τους άνδρες, πιθανόν λόγω πιο στενής κατασκευής στις γυναίκες του καρπιαίου συνδέσμου.

ΑΙΤΙΑ ΚΑΚΩΣΗΣ

Τα αίτια που μπορούν να οδηγήσουν σε πίεση του μέσου νεύρου στον καρπιαίο σωλήνα είναι πολλά. Τα πλέον συνήθη είναι:

- επαναλαμβανόμενη έντονη χρησιμοποίηση

των χεριών(γραφομηχανή, σφίξιμο γροθιάς,

τένις, wind-surf, πλύσιμο στο χέρι κλπ)

- επαναλαμβανόμενες κινήσεις κάμψεως του καρπού

- κατάγματα-εξαρθήματα κερκίδος και των οστών του καρπού

- φλεγμονώδεις παθήσεις με συνηθέστερη μορφή την ρευματοειδή αρθρίτιδα

- ενδοκρινολογικές διαταραχές όπως είναι ο υπερθυρεοειδισμός ή οι ορμονικές διαταραχές μετά την εμμηνόπαυση και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού

- ανατομικές ανωμαλίες

- τοπικοί όγκοι

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Τα βασικά συμπτώματα είναι:

1ο ΣΤΑΔΙΟ

-      Πόνος στον καρπό που μπορεί να

ακτινοβολεί σε ολόκληρο το χέρι. Ο πόνος επιδεινώνεται κατά την διάρκεια της νύχτας ή νωρίς το πρωί.

-      Μούδιασμα ή βελόνιασμα στο χέρι.

2ο ΣΤΑΔΙΟ

-      Μείωση της δύναμης του χεριού με την τάση να πέφτουν  αντικείμενα από το χέρι και συνεχής απώλεια της ευαισθησίας των δαχτύλων

3ο ΣΤΑΔΙΟ

-      Ελάττωση της κινητικότητας της περιοχής.

-      Ατροφία των μυών του αντίχειρα.

-      Ξηροδερμία, οίδημα ή αλλαγή στο χρώμα του χεριού.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

 Συντηρητική θεραπεία

 Μία συντηρητική θεραπεία μπορεί να είναι αποτελεσματική  μόνο στο αρχικό στάδιο. Περιλαμβάνει τη χρήση μη στεροειδών αντι-φλεγμονωδών φαρμάκων από το στόμα, τη χρήση ναρθήκων νύκτας όπου ακινητοποιούν την πηχεοκαρπική άρθρωση και την έγχυση της κορτιζόνης μέσα στον καρπιαίο σωλήνα.

Φυσιοθεραπευτική αντιμετώπιση

 Στις περισσότερες περιπτώσεις το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα θεραπεύεται  με την κατάλληλη φυσικοθεραπεία. Η επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την συνεργασία του ασθενή με τον φυσιοθεραπευτή. Ο φυσιοθεραπευτής , έχει σαν προτεραιότητα σε ασθενείς με σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα τη μείωση του πόνου, την αύξηση της κινητικότητας και την ενδυνάμωση των μυών του χεριού.

Αφού ηρεμήσουν λίγο τα συμπτώματα τις πρώτες ημέρες, ο ασθενής μπορεί να ξεκινήσει φυσικοθεραπεία. Αντιφλεγμονώδη μέσα όπως ο υπέρηχος, το laser, η ηλεκτροθεραπεία, το δινόλουτρο κτλ. χρησιμοποιούνται για να περιοριστεί η φλεγμονή και να ξεκινήσει η διαδικασία της επούλωσης. Ασκήσεις με διατάσεις στον καρπό και τον αγκώνα διδάσκονται στον ασθενή έτσι ώστε να διατηρηθεί η κινητικότητα του νεύρου, των μυών και της περιοχής γενικότερα.

 Σημαντικό ρολό στην αποκατάσταση του ασθενούς παίζει η εκπαίδευσή του στο πώς να αποφύγει μια υποτροπή ή νέους τραυματισμούς όταν επιστρέψει στη δραστηριότητα που προκάλεσε το πρόβλημα όπως:

• Βελτίωση της στάσης και της τεχνικής, ιδιαίτερα σε ανθρώπους που λόγω της επαγγελματικής δραστηριότητας επιβαρύνουν τον καρπό τους.

• Τακτικά διαλείμματα και αλλαγές θέσης.

• Ασκήσεις διάτασης σε τακτά χρονιά διαστήματα.

• Εφαρμογή πάγου στον καρπό μετά από επίπονη χειρωνακτική εργασία.

Χειρουργική θεραπεία

Η χειρουργική θεραπεία έχει ένδειξη επί αποτυχίας της συντηρητικής αγωγής ή λόγω επιδείνωσης των ενοχλημάτων. Η οποιαδήποτε χειρουργική τεχνική αποσκοπεί στην διάνοιξη του εγκαρσίου συνδέσμου του καρπού και στην αποσυμπίεση του μέσου νεύρου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1.Atroshi I., Gummassion C., & Johnsson R., Prevalence of Carpal Tunnel Syndrome in general population, JAMA, (1999)

 2.Μουϊκη Δ. & Δούκας Ν. Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα – Αποκατάσταση μετά από ενδοσκοπική θεραπεία, Φυσικοθεραπεία, (1998)

 3.Siegel L. The muscle and skeletal systems and disorders. Chicago: Facts on file library of health and living, (2005).

 4.Sandra J.Shultz, Peggy A. Houglum. David H. Perrin : Examination Of Musculoskeletal Injuries. Human Kinetics, (2005)

http://www.physiocosmos.gr/

Read More