What is Arthritis?

By Medical News Today

Arthritis affects the musculoskeletal system, specifically the joints. It is the main cause of disability among people over fifty-five years of age in industrialized countries.

The word arthritis comes from the Greek arthron meaning "joint" and the Latin itis meaning "inflammation". The plural of arthritis is arthritides.

Arthritis is not a single disease - it is a term that covers over 100 medical conditions. Osteoarthritis (OA) is the most common form of arthritis and generally affects elderly patients. Some forms of arthritis can affect people at a very early age.
What causes arthritis?

In order to better understand what is going on when a person suffers from some form of arthritis, let us look at how a joint works.

Basically, a joint is where one bone moves on another bone. Ligaments hold the two bones together. The ligaments are like elastic bands, while they keep the bones in place your muscles relax or contract to make the joint move.

Cartilage covers the bone surface to stop the two bones from rubbing directly against each other. The covering of cartilage allows the joint to work smoothly and painlessly.

A capsule surrounds the joint. The space within the joint - the joint cavity - has synovial fluid. Synovial fluid nourishes the joint and the cartilage. The synovial fluid is produced by the synovium (synovial membrane) which lines the joint cavity.

If you have arthritis something goes wrong with the joint(s). What goes wrong depends on what type of arthritis you have. It could be that the cartilage is wearing away, a lack of fluid, autoimmunity (your body attacking itself), infection, or a combination of many factors.

Does cracking knuckles cause arthritis?

Cracking the knuckles, also known as "popping", is a kind of joint manipulation that produces a cracking sound. Cracking one's knuckles is a deliberate action.

In fact, humans are able to crack several joints, including the ankles, shoulders, feet, jaws, toes, neck and back vertebrae, elbows, wrists and hips.

Two studies showed that chronic knuckle cracking does not appear to increase the risk of hand osteoarthritis, but may reduce the strength of your grip.

Dr. Donald Unger won the Ig Nobel Prize in Medicine after spending 60 years cracking the knuckles on his left hand but not his right. He reported that neither hand had arthritis after all that time, or other problems.
Types of arthritis

There are over 100 types of arthritis. Here is a description of some common ones, together with the causes:
Osteoarthritis - cartilage loses its elasticity. If the cartilage is stiff it becomes damaged more easily. The cartilage, which acts as a shock absorber, will gradually wear away in some areas. As the cartilage becomes damaged tendons and ligaments become stretched, causing pain. Eventually the bones may rub against each other causing very severe pain.

Rheumatoid arthritis - this is an inflammatory form of arthritis. The synovial membrane (synovium) is attacked, resulting in swelling and pain. If left untreated the arthritis can lead to deformity. Rheumatoid arthritis is significantly more common in women than men and generally strikes when the patient is aged between 40 and 60. However, children and much older people may also be affected. Swedish scientists published their study in JAMA in October 2012, explaining that patients with rheumatoid arthritis have a higher risk of blood clots in the first ten years after diagnosis.

Infectious arthritis (septic arthritic) - an infection in the synovial fluid and tissues of a joint. It is usually caused by bacteria, but could also be caused by fungi or viruses. Bacteria, fungi or viruses may spread through the bloodstream from infected tissue nearby, and infect a joint. Most susceptible people are those who already have some form of arthritis and develop an infection that travels in the bloodstream.

Juvenile rheumatoid arthritis (JRA) - means arthritis that affects a person aged 16 or less. JRA can be various forms of arthritis; it basically means that a child has it. There are three main types:

1. Pauciarticular JRA, the most common and mildest. The child experiences pain in up to 4 joints.

2. Polyarticular JRA affects more joints and is more severe. As time goes by it tends to get worse.

3. Systemic JRA is the least common. Pain is experienced in many joints. It can spread to organs. This can be the most serious JRA.

What are the signs and symptoms of arthritis?

The symptoms of arthritis depend on the type of arthritis, for example:
Osteoarthritis - The symptoms develop slowly and get worse as time goes by. There is pain in a joint, either during or after use, or after a period of inactivity. There will be tenderness when pressure is applied to the joint. The joint will be stiff, especially first thing in the morning. The patient may find it harder to use the joint - it loses its flexibility. Some patients experience a grating sensation when they use the joint. Hard lumps, or bone spurs may appear around the joint. In some cases the joint might swell. The most common affected joints are in the hips, hands, knees and spine.

Rheumatoid arthritis - The patient often finds the same joints in each side of the body are painfully swollen, inflamed, and stiff. The fingers, arms, legs and wrists are most commonly affected. Symptoms are usually worst on waking up in the morning and the stiffness can last for 30 minutes at this time. The joint is tender when touched. Hands may be red and puffy. There may be rheumatoid nodules (bumps of tissue under the skin of the patient's arms). Many patients with rheumatoid arthritis feel tired most of the time. Weight loss is common.

The smaller joints are usually noticeably affected first. Experts say patients with rheumatoid arthritis have problems with several joints at the same time. As the arthritis progresses it spreads from the smaller joints in your hands, wrists, ankles and feet to your elbows, knees, hips, neck, shoulders and jaw.

Infectious arthritis - The patient has a fever, joint inflammation and swelling. He will feel tenderness and/or a sharp pain. Often these symptoms are linked to an injury or another illness. Most commonly affected areas are the knee, shoulder, elbow, wrist and finger. In the majority of cases, just one joint is affected.

Juvenile rheumatoid arthritis - The patient is a child. He will experience intermittent fevers which tend to peak in the evening and then suddenly disappear. His appetite will be poor and he will lose weight. There may be blotchy rashes on his arms and legs. Anemia is also common. The child may limp or have a sore wrist, finger, or knee. A joint may suddenly swell and stay larger than it usually is. The child may experience a stiff neck, hips or some other joint.

Full Article Here: http://bit.ly/13Op697

Read More

Η Χονδροπάθεια του Γόνατος ( Knee Chondromalacia) είναι μια συχνή επώδυνη πάθηση των γονάτων. Στην αμερικανική και αγγλική βιβλιογραφία, η πάθηση αυτή αναφέρεται με τον όρο Pattelofemoral Stress Syndrome (. Σύνδρομο Επιγονατιδομηριαίας Υπερφόρτισης) το οποίο εμπεριέχει την Χονδροπάθεια Επιγονατίδος ( Chondromalacia Patellae), την Χονδροπάθεια των Μηριαίων κονδύλων αλλά και τις Τενοντίτιδες του τετρακέφαλου και του Επιγονατιδικού συνδέσμου

Η χονδροπάθεια της επιγονατίδας είναι μια συνηθισμένη αιτία πόνου στην πρόσθια επιφάνεια του γόνατος. Η επιγονατίδα είναι ένα οστό σε σχήμα «διαμαντιού», που βρίσκεται σε ένα αντίστοιχα σχηματισμένο αυλάκι στην πρόσθια επιφάνεια του μηριαίου οστού. Προστατεύει την άρθρωση του γόνατος, ενώ παράλληλα λειτουργεί σαν μοχλός ενισχύοντας την δύναμη του Τετρακέφαλου μυός. Η αφαίρεση της επιγονατίδας, μειώνει περίπου 30% από την δύναμη του Τετρακέφαλου μυός

Η χονδροπάθεια (ή χονδρομαλάκυνση) της επιγονατίδας (chondromalacia patellae) χαρακτηρίζεται από μαλάκυνση και ρωγμές του αρθρικού υαλώδους χόνδρου της επιγονατίδας και είναι συχνό αίτιο πόνου και αναπηρίας στους εφήβους και νέους ενήλικες. Τα συμπτώματα οφείλονται στις αλλοιώσεις των αρθρικών επιφανειών της επιγονατίδας ή/και της μηριαίας τροχιλίας   Δεν συνοδεύεται πάντοτε από πόνο και συχνά ο βαθμός των αλλοιώσεων δεν σχετίζεται με τα συμπτώματα

H Χονδροπάθεια του Γόνατος προσβάλει κυρίως τον χόνδρο της επιγονατίδας και κατά δεύτερο λόγο το χόνδρο της Μηριαίας τροχιλίας. Ο χόνδρος των Κνημιαίων κονδύλων δεν είναι εύκολο να φθαρεί γιατί προστατεύεται από τους δύο Μηνίσκους, οι οποίοι όταν φθαρούν ή αφαιρεθούν οδηγούν σε φθορά του χόνδρου των Κνημιαίων κονδύλων

Η Χονδροπάθεια Επιγονατίδoς οφείλεται σε είτε σε τραυματισμό, είτε σε χρόνια υπερφόρτιση του χόνδρου της Επιγονατίδας, είτε σε εσωτερικούς παράγοντες γενετικής προδιάθεσης («ευπάθειας») του αρθρικού χόνδρου, είτε σε συνδυασμό αυτών. Γενικά, η πάθηση είναι πολυπαραγοντική, οφείλεται δηλαδή σε συνδυασμό πολλαπλών αιτίων, τά οποία χωρίζονται σε ενδογενή και εξωγενή

Σε γενικές περιπτώσεις προκαλείται με δύο μηχανισμούς.

1-      Συνέπεια βίαιης ή επαναλαμβανόμενης συμπίεσης της επιγονατίδας πάνω στο μηριαίο οστό, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην στάση «οκλαδόν». Σε αρκετές περιπτώσεις η πίεση επαφής που αναπτύσσεται μπορεί να είναι δυόμισι φορές το βάρος του σώματος.
2- Συνέπεια αλλοίωσης της τροχιάς ολίσθησης της επιγονατίδας σε σχέση με το μηριαίο οστό.
Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι ερεθισμός αρχικά και στην συνέχεια εκφυλισμός του χόνδρου.

Υπάρχουν τρεις βασικές αιτίες αλλοίωσης της τροχιάς ολίσθησης της επιγονατίδας σε σχέση με το μηριαίο οστό:

1- Αδυναμία του έσω πλάγιου πλατύ μηριαίου μυ. Η πλάγια τάση προς τα μέσα που προκαλεί ο έσω πλατύς μυς στην επιγονατίδα εξισορροπείται από την πλάγια τάση προς τα έξω που προκαλεί ανάλογα ο έξω πλατύς μυς. Σε ασυμμετρία των ασκουμένων δυνάμεων, λόγω αδυναμίας του έσω πλατύ, τότε προκαλείται κλίση της επιγονατίδας προς τα έξω με αποτέλεσμα την αλλοίωση της τροχιάς της.

2- Μειωμένη ελαστικότητα της λαγονοκνημιαίας ταινίας. Θα προκαλέσει υπερβολική πλάγια τάση πάνω στην επιγονατίδα και αλλοίωση της τροχιάς της.

3- Κακή βιομηχανική στο κάτω άκρο. Αποτελεί ίσως την περισσότερο σημαντική και συνηθισμένη αιτία πρόκλησης της επιγονατιδομηριαίας δυσλειτουργίας. Υπάρχουν πολλές μελέτες στην διεθνή βιβλιογραφία που ενισχύουν αυτήν την άποψη. Οι περισσότερο συνηθισμένες μορφολογικές διαταραχές στο κάτω άκρο είναι:
Α) ΠΛΑΤΥΠΟΔΙΑ: Με τον όρο αυτόν εννοούμε την έλλειψη ποδικής καμάρας. Σε αυτήν την περίπτωση το πόδι βρίσκεται σε πρηνισμό αποτέλεσμα του συνδυασμού αναστροφής, ραχιαίας κάμψης και απαγωγής του άκρου πόδα λόγω κακής στήρίξης του. Κατ' επέκταση αντισταθμιστικά η κνήμη ή το μηριαίο οστό βρίσκονται σε έσω στροφή. Όλος αυτός ο μηχανισμός διαταράσσει την λειτουργικότητα της επιγονατίδας σε σχέση με το μηριαίο οστό.

Β) ΚΟΙΛΟΠΟΔΙΑ: Με τον όρο αυτόν εννοούμε αυξημένη ποδική καμάρα στον άκρο πόδα. Ασκείται αυξημένη τάση πάνω στον επιγονατιδομηριαίο μηχανισμό και αλλοίωση της λειτουργικότητας του.
Γ) ΓΩΝΙΑ Q: Αυξημένη γωνία Q σημαίνει αυξημένο επιβαρυντικό παράγοντα για επιγονατιδομηριαία δυσλειτουργία.

4- ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΥΠΕΡ-ΧΡΗΣΗΣ: Επαναλαμβανόμενη για μεγάλο χρονικό διάστημα δραστηριότητας με μεγάλη επιβάρυνση στα γόνατα, όπως είναι η γονατιστή στάση ή η χρήση πολλών σκαλοπατιών σε καθημερινή βάση.

 

Στάδια Χονδροπάθειας Επιγονατίδος

Η  Χονδροπάθεια του Γόνατος έχει τρία παθολογοανατομικά στάδια:

• Στάδιο Ι: Οίδημα του Χόνδρου με κιτρινόφαιες μαλακές και προεξέχουσες εστίες χωρίς καμμία ελαστικότητα και κάμψη.

• Στάδιο ΙΙ: Ρωγμές αι «ξεφτίσματα» του χόνδρου. Ελεύθερα χόνδρινα σωμάτια στο αρθρικό υγρό και αλλοιώσεις χρόνιας Υμενίτιδας.

• Στάδιο ΙΙΙ: Ελκη κατά τόπους στον χόνδρο. Το υποχόνδριο οστό είναι ακάλυπτο στον πυθμένα τους 

Συμπτώματα και κλινική εικόνα

Συνήθως, μετά από κάποιο τραυματισμό της Επιγονατίδας, ή από χρόνια υπερκαταπόνηση σε εργασία σε γονατιστή θέση, ή σε γυμναστήριο, ή χορό, ή σε πεντάλ τροχοφόρων, πρέπει να περάσουν 3-6 μήνες ώσπου να εκδηλωθούν τά φαινόμενα της Χονδροπάθειας στον ασθενή. Ο ασθενής αναφέρει ότι «έχει ένα πόνο μπροστά στα γόνατα», ότι «αισθάνεται ένα κάψιμο», ότι «ακούει ήχους κράκ στο γόνατο», ότι «του φεύγει το γόνατο στο κατέβασμα σκαλοπατιών» (σημείο Giving way), ότι «θέλω να τεντώνω τα γόνατά μου», ότι «δυσκολεύομαι να κάνω βαθύ κάθισμα», ότι «δυσκολεύομαι όταν σηκώνομαι μετά από πολλή ώρα καθίσματος»(«σημείο κινηματογράφου»), κλπ. Η Χονδροπάθεια επιγονατίδων διαγιγνώσκεται με το ιστορικό και με την κλινική εξέταση με τα χέρια. Το πλέον αξιόπιστο τέστ είναι η "δοκιμασία ολίσθησης και πλάγιας μετατόπισης της επιγονατίδας" πάνω στη μηριαία τροχιλία, με το γόνατο σε έκταση και χαλαρό, οπότε αναπαράγεται κριγμός και πόνος. Αλλα κλινικά ευρήματα είναι οι προκλητοί πόνοι στα χείλη της επιγονατίδος, η ύπαρξη υδράρθρου και υμενίτιδας, το "Τest Zohlen" (πόνος σε σύσπαση τετρακεφάλου) και το "σημείο αναπήδησης", που είναι το απότομο τίναγμα της επιγονατίδας σε κάμψη 30-40 μοιρών

ΚΛΙΝΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

• Κριγμός και ενόχληση, όταν η επιγονατίδα μετατοπίζεται παθητικά μέσα στην μηριαία τροχιλία
• Ευκόλως προκαλούμενο πλάγιο υπεξάρθρημα της επιγονατίδας
• Πόνος και επανεμφάνιση των συμπτωμάτων με τις παθητικές κινήσεις και την ταυτόχρονη συμπίεση τις επιγονατίδας πάνω στην μηριαία τροχιλία
• Πόνος στη διάρκεια της σύσπασης του τετρακεφάλου, όταν η επιγονατίδα συγκρατείται στη μηριαία τροχιλία με το γόνατο σε πλήρη έκταση (σημείο Clarkeâs)
• Θετική δοκιμασία αναστολής κινητικότητας της επιγονατίδας : Ο ασθενής αρνείται να εκτείνει παθητικά το γόνατο όταν η επιγονατίδα συμπιέζεται επάνω στους μηριαίους κονδύλους ή παρεκτοπίζεται με την έκταση του γόνατος 
• Αύξηση της γωνίας Q του τετρακεφάλου >15-20ο. H γωνία Q είναι μία γραμμή η οποία ενώνει την πρόσθια άνω λαγόνια άκανθα με το μέσον της επιγονατίδας και το μέσον της επιγονατίδας με το κνημιαίο κύρτωμα με το γόνατο σε πλήρη έκταση. Στα άρρενα, ο μέσος όρος της γωνίας Q είναι 14°, ενώ στα θήλεα, 17°. Αύξηση της γωνίας Q πάνω από τον μέσον όρο είναι ένδειξη ανώμαλης ευθυγράμμισης της επιγονατίδας
• Βλαισογωνία
• Έξω στροφή της κνήμης με έξω στροφή του κνημιαίου κυρτώματος
• Πρόσθια κλίση της μηριαίας κεφαλής και της έξω στροφής της κνήμης
• Ευθυγράμμιση της επιγονατίδας. Παρατηρείται καλύτερα όταν ο εξεταστής κάθεται μπροστά από τον εξεταζόμενο και παρακολουθεί την πλήρη παθητική και ενεργητική τροχιά κίνησης
• Μικρή αρθρική συλλογή και αύξηση της θερμοκρασίας, όχι όμως πραγματική υμενίτιδα ή σοβαρή ατροφία του τετρακεφάλου

Δοκιμασία επικείμενου εξαρθρήματος (φόβου). Συνίσταται σε εξαναγκασμένη  υπερέκταση του γόνατος, ενώ η επιγονατίδα παρεκτοπίζεται προς τα έξω πιεζόμενη προς τα πλάγια. Η δοκιμασία είναι θετική όταν, στην κίνηση αυτή, ο ασθενής αναφέρει πόνο ή αίσθημα υπεξαρθρήματος

Θεραπεία
Η θεραπεία περιλαμβάνει τρία στάδια:
3 Αντιμετώπιση της οξείας φάσης
3 Αποκατάσταση
3 Πρόληψη
Στην αντιμετώπιση της οξείας φάσης, όπως συμβαίνει σε όλα τα σύνδρομα υπέρχρησης, πρέπει ο ασθενής να διακόπτει όλες εκείνες τις δραστηριότητες που του προκαλούν πόνο. Σε αυτήν την φάση εφαρμόζουμε τεχνικές για την ελάττωση της φλεγμονής, όπως είναι η θεραπεία με Laser, ιοντοφόρεση με διάλυμα κορτιζόνης και ξυλοκαΐνη 2%, παλμικό μαγνητικό πεδίο (διεισδύει στο σώμα ομοιόμορφα, ανεπηρέαστο και επιδρά στην ενδοκυτταρική κίνηση των ιόντων, αυξάνει δηλαδή την διαπερατότητα της κυτταρικής μεμβράνης, με αποτέλεσμα την ελάττωση του οιδήματος και του πόνου, γρήγορη απομάκρυνση των προϊόντων του μεταβολισμού, αύξηση της παροχής του οξυγόνου στην περιοχή), ειδική επίδεση του γόνατος, ώστε η επιγονατίδα να συγκρατείται σε σωστή τροχιά κίνησης, ενώ σύμφωνα με το αποτέλεσμα του πελματογραφήματος ο ασθενής άμεσα πρέπει να φορά στα παπούτσια του ειδικά κατασκευασμένα πέλματα, ώστε να εξισορροπούνται οι δυνάμεις που ασκούνται στο επιγονατιδομηριαίο μηχανισμό.

Στα πρώιμα στάδια, η συντηρητική θεραπεία είναι αποτελεσματική.

• Ανάπαυση
• Αποφυγή, βελτίωση ή διόρθωση των επιβαρυντικών παραγόντων 

Αποφυγή των δραστηριοτήτων οι οποίες προκαλούν ή επιδεινώνουν τα συμπτώματα (π.χ. ανέβασμα/κατέβασμα σκάλας). Επιτρέπεται η ποδηλασία και η κολύμβηση, που δεν συνδέονται με χονδροπάθεια της επιγονατίδας
Όταν υποχωρήσει η φλεγμονή και το οίδημα το επόμενο βήμα είναι η ισχυροποίηση των μυών της περιοχής, ιδιαίτερα του τετρακέφαλου μυός, που έχει αποδειχθεί ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση αυτού του προβλήματος. Το πρόγραμμα συνδυάζεται με ασκήσεις διατάσεων ώστε να βελτιωθεί η ελαστικότητα και η λειτουργικότητα των μαλακών μορίων της περιοχής. Τέλος το πρόγραμμα ολοκληρώνεται με ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας.

Σημαντικό μέρος της θεραπείας είναι η ενημέρωση και η επανεκπαίδευση του ασθενή ώστε να προλαμβάνει τυχόν νέα υποτροπή του προβλήματος στο μέλλον. Περιλαμβάνει επανεκπαίδευση στην σωστή στάση, συχνά διαλείμματα κατά την διάρκεια δραστηριοτήτων που επιβαρύνουν τις αρθρώσεις των γονάτων, πρόγραμμα ασκήσεων, κολύμπι, ενώ καλό είναι να αποφεύγεται η άσκηση με ποδήλατο

Σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, η χονδροπάθεια της επιγονατίδας μπορεί να εξελιχθεί σε οστεοαρθρίτιδα. Στα νεαρά άτομα, η έκβαση είναι καλή εάν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα σε πρώιμα στάδια και εφαρμοσθούν ανάλογα προσαρμοσμένες ασκήσεις και ενδυνάμωση των τετρακεφάλων. Στα άτομα αυτά, η χονδροπάθεια συνήθως υφίεται κατά το 30ό έτος της ηλικίας και σπάνια εξελίσσεται σε οστεοαρθρίτιδα

πηγη http://physiotherapyplace.blogspot.gr/

Read More

Read More

Πόνος στο γόνατο

Τι είναι, πώς εμφανίζεται, τα συμπτώματα

Οι πόνοι γόνατος αποτελούν μια συχνή ενόχληση, αφορμή πολλών ιατρικών επισκέψεων. Πρόκειται για ένα σύμπτωμα που μπορεί να προκληθεί από ποικίλες αιτίες, πολύ διαφορετικές η μια από την άλλη: μπορεί να αφορά ένα νεαρό άτομο που υποφέρει από πόνο εξαιτίας ενός διαστρέμματος (με συνεπακόλουθο τραυματισμό στους συνδέσμους ή στον μηνίσκο), έναν ηλικιωμένο με πρόβλημα αρθρίτιδας στο γόνατο, έναν αθλητή με φλεγμονή του επιγονατιδικού τένοντα (“jumper’s knee”), ή έναν έφηβο με πόνο στην κνημιαία απόφυση (νόσος του Osgood Schlatter). Και ο κατάλογος συνεχίζεται: μπορεί να υφίστανται συνθήκες που αφορούν βλάβη στην άρθρωση (ρευματοειδής αρθρίτιδα, ποδάγρα), παθολογίες του χόνδρου της επιγονατίδας (χονδροπάθεια της επιγονατίδας, γνωστή και σαν “γόνατο του δρομέα”) ή θυλακίτιδα (“γόνατο της νοικοκυράς”).
Προφανώς, τα συμπτώματα είναι λιγότερο ή περισσότερο έντονα και ποικίλουν, ανάλογα με τη σοβαρότητα και το είδος της παθολογίας που ευθύνεται για τον πόνο γόνατος, και επομένως τις διάφορες εμπλεκόμενες δομές του γόνατος. Γενικά, είναι δυνατόν να διακρίνει κανείς περιπτώσεις έντονου πόνου, συχνά αποτέλεσμα ενός τραυματισμού, από άλλες, χρόνιου πόνου.
Στην περίπτωση του διαστρέμματος  μπορεί να διαπιστωθεί στο γόνατο μια κάκωση (που μπορεί να φτάσει μέχρι τη ρήξη) σε έναν ή περισσότερους από τους συνδέσμους, τις ταινίες ινώδους ιστού που ενώνουν το μηριαίο οστό με την κνήμη και εγγυώνται τη σταθερότητα της άρθρωσης (πλάγιοι και χιαστοί σύνδεσμοι). Σε αυτές τις περιπτώσεις, το γόνατο πρήζεται, ο πόνος είναι οξύς και επιδεινώνεται με την επιβάρυνση και την κίνηση της άρθρωσης, η οποία, παρουσία ρήξης ενός συνδέσμου, αποκτά μια ασυνήθιστη αστάθεια.
Ένας τραυματισμός μπορεί να προκαλέσει, επίσης, βλάβη σε έναν από τους δύο μηνίσκους, τα ημισεληνοειδή ινοχόνδρινα τμήματα που παρεμβάλλονται μεταξύ μηριαίου οστού και κνήμης. Στην περίπτωση τραυματισμού, εκτός του πόνου και του οιδήματος, μπορεί να εμφανιστούν και άλλα συμπτώματα. Εάν η ρήξη μηνίσκου είναι επιμήκης με αναδίπλωση (“δίκην λαβής κάδου”), μπορεί το κομμένο τμήμα του μηνίσκου να ανασηκωθεί από τη θέση του και να προκαλέσει εμπλοκή της άρθρωσης. Ένα άλλο σύμπτωμα της κάκωσης μηνίσκου είναι η ξαφνική χαλάρωση του γόνατος, όταν, για παράδειγμα, κατεβαίνει κανείς τις σκάλες.
Ορισμένες φορές, οι τραυματισμοί που ευθύνονται για τον πόνο στο γόνατο δεν είναι οξείς. Πρόκειται για την περίπτωση της τενοντίτιδας της επιγονατίδας, όπου η φλεγμονή οφείλεται συνήθως σε λειτουργική υπερφόρτωση. Πρόκειται για μια συνήθη βλάβη, που παρατηρείται κυρίως σε αθλητές που εκτελούν συχνά άλματα (παίκτες του μπάσκετ, του βόλεϊ, αλλά και αθλητές του βάδην), και εκδηλώνεται με πόνο και οίδημα στην μπροστινή πλευρά του γόνατος, ακριβώς κάτω από την επιγονατίδα. Ο πόνος επιδεινώνεται όταν ο τένοντας καταπονείται με άλματα, τρέξιμο, κ.ά.
Μερικές φορές, οι επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί μπορεί να οδηγήσουν σε θυλακίτιδα, τη φλεγμονή, δηλαδή, του θύλακα που φυσιολογικά περιέχει μια ελάχιστη ποσότητα αρθρικού υγρού, που δρα ως λιπαντικό, μειώνοντας τις τριβές μεταξύ οστών, μυών και τενόντων. Κατά την ύπαρξη θυλακίτιδας (“γόνατο της νοικοκυράς”), η περιοχή εμφανίζεται πρησμένη, ζεστή και πονεμένη, μπορεί να υπάρχει αίσθηση ακαμψίας κατά το λύγισμα του γονάτου και, προφανώς, ο πόνος επιδεινώνεται στη γονατιστή θέση.
Μια συχνή αιτία πόνου γονάτου στους εφήβους είναι το σύνδρομο του Osgood-Schlatter, που χαρακτηρίζεται από την παρουσία πόνου και οιδήματος της οστικής προεξοχής που βρίσκεται ακριβώς κάτω από την επιγονατίδα (κνημιαίος κόνδυλος) και οφείλεται σε φλεγμονή του άκρου του κνημιαίου οστού, που δεν έχει οστεοποιηθεί πλήρως. Ο πόνος επιδεινώνεται όταν το αγόρι (συνήθως προσβάλλει τα αγόρια) ασκείται, ειδικά με το τρέξιμο ή τα άλματα, και βελτιώνεται με την ανάπαυση. Γενικά, διαρκεί εβδομάδες ή και μήνες και μπορεί να επανεμφανιστεί, έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία ανάπτυξης του εφήβου.
Αντίθετα, πιο συνηθισμένη στις κοπέλες και στους αθλητές των αγώνων δρόμου είναι η χονδροπάθεια της επιγονατίδας, ή αλλιώς “πόνος στην πρόσθια επιφάνεια του γονάτου”. Το χαρακτηριστικό σύμπτωμα είναι ο πόνος στη μπροστινή πλευρά του γονάτου, ο οποίος συνήθως επιδεινώνεται όταν κανείς παραμένει για ώρα καθιστός με τα πόδια λυγισμένα σε γωνία 90 μοιρών (το λεγόμενο “σύνδρομο του σινεμά”) ή όταν πραγματοποιούνται διαδρομές σε κατηφόρα.
Η παρουσία αρθρίτιδας στο γόνατο εκδηλώνεται με πόνο διαφόρων εντάσεων, ενδεχομένως συνοδευόμενο από οίδημα, και ο οποίος επιδεινώνεται στην όρθια θέση και με το περπάτημα. Ειδικά τις πρωινές ώρες, μετά το ξύπνημα, μπορεί να υφίσταται και μια σχετική ακαμψία της άρθρωσης, που γενικά επιλύεται μέσα σε διάστημα μερικών λεπτών.
Πολύ σοβαρότερα είναι τα συμπτώματα της ρευματοειδούς αρθρίτιδας: η παθούσα άρθρωση (η πάθηση συνήθως πλήττει και τα δύο γόνατα συγχρόνως) είναι ζεστή, πονεμένη και πρησμένη. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα, εκτός από το γόνατο, πλήττει και άλλες αρθρώσεις (συνήθως εκείνες των χεριών). Τυπική είναι η πρωινή ακαμψία που διαρκεί για αρκετή ώρα, σε γενικές γραμμές περισσότερο από μισή ώρα. Επίσης, μακροπρόθεσμα προκαλείται παραμόρφωση των αρθρώσεων.

πηγη http://www.hilterapia.gr/

Read More

Αρθρίτιδα σπονδυλικής στήλης

Τι είναι η αρθρίτιδα της σπονδυλική στήλης ; 

Η σπονδυλική μας στήλη αποτελείται από πολλά οστά τους, σπόνδυλους ( βλέπε ανατομία σπονδυλικής στήλης ). Οι σπόνδυλοι δημιουργούν ένα « κανάλι» στο οποίο βρίσκεται ο νωτιαίος μυελός. Αυτό το κανάλι προστατεύει το νωτιαίο μυελό και όλα τα νεύρα τα οποία ταξιδεύουν από το εγκέφαλο σε όλο το σώμα. Κάθε σπόνδυλος συνδέεται με τον άλλον με τις ζυγοαποφυσιακές αρθρώσεις και τον μεσοσπονδύλιο δίσκο. Μεταξύ των σπονδύλων υπάρχουν τρίματα (μεσοσπονδύλια τρίματα)από τα  οποία   βγαίνουν τα νεύρα της αντίστοιχης περιοχής.

Με τα χρόνια οι φορτίσεις που η σπονδυλική μας στήλης εκφυλίζεται. Οι εκφυλιστικές αυτές αλλαγές αφορούν τις αρθρώσεις τους δίσκους και τα οστά. Έτσι μειώνεται το ύψος του μεσοσπονδύλιου δίσκου , μειώνεται η ποιότητα του αρθρικού χόνδρου , τα οστά αδυνατίζουν και δημιουργούν οστίτη  ιστό σε γειτονικές περιοχές ( οστεόφυτα). Η παραπάνω κατάσταση χαρακτηρίζεται σαν αρθρίτιδα της σπονδυλικής στήλης. Όσο αυτή η κατάσταση εξελίσσεται το σπονδυλικό κανάλι και τα μεσοσπονδύλια τρίματα μειώνουν το εύρος τους και ασκούν πιεστικά φαινόμενα στον νωτιαίο μυελό και στις νευρικές ρίζες.

Συμπτώματα της αρθρίτιδας της σπονδυλικής στήλης 

Η αρθρίτιδα της σπονδυλικής στήλη εμφανίζεται κυρίως στις μεγαλύτερες ηλικίες. Μερικές περιπτώσεις εκφύλισης δημιουργούν λίγα η καθόλου συμπτώματα. Όσο η αρθρίτιδα αναπτύσσεται ο ασθενείς βιώνει πόνο και δυσκαμψία στην σπονδυλική στήλη. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις όπου έχουμε πίεση νεύρου ή του νωτιαίου μυελού πόνος, βελονισμοί , μουδιάσματα και αδυναμία υπάρχει στην μέση , του μηρούς και πόδια. Τα συμπτώματα συνήθως αυξάνονται όταν πραγματοποιούνται δραστηριότητες οι οποίες τείνουν να ευθιάσουν  την σπονδυλική στήλη. Επίσης αύξηση των συμπτωμάτων έχουμε όταν η δραστηριότητα ασκεί φορτία στην σπονδυλική μας στήλη ( άρση βάρους  , πολύωρη ορθοστασία , πολύωρο περπάτημα). Τέλος τα συμπτώματα συνήθως μειώνονται με δραστηριότητες οι οποίες τείνουν να φέρουν την σπονδυλική στήλη σε κάμψη ( π.χ καθιστή θέση) ή θέσεις οι οποίες δεν την φορτίζουν ( π.χ. ξάπλωμα).

Διάγνωση αρθρίτιδας σπονδυλικής στήλης 

Η υποκειμενική ( λήψη ιστορικού ) και αντικειμενική ( κλινική εξέταση) αξιολόγηση  σε συνδυασμό με  την κατάλληλη ακτινολογική διερεύνηση είναι αρκετές για να οδηγήσουν τον φυσιοθεραπευτή στην διάγνωση. Η ακτινογραφία της σπονδυλικής στήλης παρουσιάζει τις εκφυλιστικές αλλαγές. Η μαγνητική τομογραφία και η αξονική τομογραφία μας δείχνουν την σοβαρότητα της πάθησης και ποιοι ιστοί ακριβώς είναι επηρεασμένοι.

Θεραπεία της αρθρίτιδας της σπονδυλικής στήλης 

Οι ασθενείς με αρθρίτιδα της σπονδυλικής στήλης συνήθως έχουν αρκετά καλά αποτελέσματα με το κατάλληλο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας. Αν και είναι δύσκολο να εξαλειφθούν οι εκφυλιστικές αλλαγές οι ασθενείς παραμένουν δραστήριοι και ενεργοί. Ο στόχος της θεραπεία είναι ο ασθενείς να παραμείνει λειτουργικός και δραστήριος χωρίς να αυξάνουν τα συμπτώματα και χωρίς να επιδεινώνεται η κατάσταση του. πρέπει να αποφεύγονται ή να μειώνονται οι δραστηριότητες που αυξάνουν τα συμπτώματα. Επίσης βοηθάει πολύ η βελτίωση της γενικής φυσικής κατάστασης του ασθενή. Αεροβική άσκηση όπως το περπάτημα , το ποδήλατο, και κολύμβηση , βοηθούν εξαιρετικά στη θετική εξέλιξη της πάθησης.

Φυσικοθεραπεία για αρθρίτιδα της σπονδυλική στήλης 

Η φυσικοθεραπεία σε ασθενή είναι με αρθρίτιδα σπονδυλικής είναι σημαντική στον έλεγχο του πόνου , την βελτίωση της ελαστικότητας των μυών και της δύναμης.

Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει :    

• Τεχνική μαλακών μορίων ( μάλαξη)
• Αρθρική κινητοποίηση ( manual therapy)
• Τεχνική στεγνής βελόνας( βλέπε άρθρο : Tεχνική της στεγνής βελόνας (dry needle) στον μυοπεριτονιακό πόνο (myofascial trigger points )
• Θερμοθεραπεία  (άρθρο κρύο ή ζεστό;   )
• Εκπαίδευση
• Ασκήσεις βελτίωση της ελαστικότητας και της δύναμης των μυών του κορμού
• Υδροθεραπεία
• Πρόγραμμα βελτίωσης αεροβικής ικανότητας
• Ηλεκτροθεραπεία

Πηγη  http://www.physio-aid.gr/

Read More

Αυχενική Δισκοπάθεια:

μύθοι και πραγματικότητα για τη διάγνωση και τη θεραπεία της

 Η σπονδυλική στήλη σε όλη την έκτασή της ανατομικά αποτελείται (Εικ. 1) από:

• οστικές δομές, τους σπονδύλους
• ινοχόνδρινες δομές, τους μεσοσπονδυλίους δίσκους, που με την ελαστική τους σύσταση και υφή συνδέουν τους σπονδύλους μεταξύ τους και απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος της φόρτισης του σώματος κατά τις καθημερινές δραστηριότητες
• μυς και συνδέσμους

Εικ. 1

Όλες αυτές οι δομές συνθέτουν ένα ενιαίο σύνολο που στηρίζει τον κορμό του σώματος και παράλληλα δημιουργεί ένα κλωβό, το σπονδυλικό κανάλι, μέσα στο οποίο περικλείεται ο κεντρικός «κορμός» των νεύρων, που για την αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης αντιστοιχεί στοαυχενικό τμήμα του νωτιαίου μυελού.

Εικ. 2

Από αυτόν σε κάθε επίπεδο, εκπορεύεται ένα ζεύγος νεύρων που νευρώνει κινητικά και αισθητικά ανάλογες περιοχές των άνω άκρων (Εικ. 2).

Η καθημερινή φόρτιση των μεσοσπονδυλίων διαστημάτων στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, που φυσιολογικά παρουσιάζει ιδιαίτερα αυξημένη κινητικότητα, μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να οδηγήσει σε πρώιμη εκφύλιση – δηλαδή καταστροφή – του μεσοσπονδυλίου δίσκου, με απώλεια της ελαστικότητας και της αντοχής του στη φόρτιση και τις κινήσεις (Εικ. 3).

Εικ. 3

Σε αυτή τη διαδικασία μπορεί να συμβάλουν επίσης επαναλαμβανόμενοι μικροτραυματισμοί (όπως π.χ. κακή θέση του αυχένα κατά τη διάρκεια του ύπνου) ή μεγαλύτεροι και περισσότερο έκδηλοι τραυματισμοί (π.χ. ένα τροχαίο ατύχημα).

Αυτό σε ένα πρώτο στάδιο έχει σαν αποτέλεσμα την «καθίζηση» του μεσοσπονδυλίου διαστήματος (Εικ. 3) και τη μειωμένη αντοχή του στις καθημερινές σωματικές δραστηριότητες, που εκδηλώνεται με αίσθημα βάρους, ‘πιάσιμο” ή πόνο στον αυχένα.

Περαιτέρω εκφύλιση του μεσοσπονδυλίου δίσκου μπορεί να οδηγήσε σε προβολή του, αυτό που συχνά αναφέρεται και ως “κήλη  μεσοσπονδυλίου δίσκου”. Η προβολή αυτή αποκτά ιδiαίτερη κλινική σημασία καθώς προκαλεί πίεση στα παρακείμενα νευρικά στοιχεία, είτε στο νωτιαίο μυελό (κεντρική κήλη) είτε στα εξερχόμενα – σε κάθε επίπεδο –  νεύρα (πλάγια κήλη).

Εικ. 4

Ο συχνά χρησιμοποιούμενος όρος “αυχενικό σύνδρομο” είναι ένας όρος εντελώς ακατάλληλος, καθώς δεν πρόκειται για κανενός είδους “σύνδρομο” αλλά για μια ομάδα ετερόκλητων παθήσεων της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (ΑΜΣΣ) που σαν μέρος των κλινικών τους εκδηλώσεων έχουν τα ενοχλήματα από τον αυχένα.

Ο ουσιαστικός ρόλος του θεράποντα ιατρού είναι η αναγνώριση και εντόπιση του ακριβούς αίτιου της συμπτωματολογίας και όχι απλά η φαρμακευτική πρόσκαιρη ανακούφιση των ενοχλημάτων και η αυχενική δισκοπάθεια αποτελεί μια από αυτές τις αιτίες που απαιτούν έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία.

Οι δυο πιο σημαντικές διαγνωστικά εξετάσεις κατά τη συστηματική προσέγγιση τέτοιων προβλημάτων είναι οι απλές ακτινογραφίες και ημαγνητική τομογραφία της ΑΜΣΣ (Εικ. 5). Αυτές σε συνδυασμό με την κλινική εξέταση θα εντοπίσουν το πρόβλημα και παράλληλα θα καθορίσουν και το θεραπευτικό πλάνο.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να επισημάνουμε ότι σε αυτή την περιοχή, οι νευρικές δομές – ιδιαίτερα ο αυχενικός νωτιαίος μυελός -  είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες και ευπαθείς στην πίεση με σοβαρά νευρολογικά επακόλουθα. Έτσι, η άρση της θα πρέπει  να γίνει προτού η νευρολογική σημειολογία (π.χ. μυελοπάθεια-εικ. 5_γ ή μυική αδυναμία ενός άκρου-εικ. 5_α,β)  φθάσει να γίνει κλινικά έκδηλη!

Εικ. 5: Μαγνητική τομογραφία ΑΜΣΣ με εικόνα πλάγιας και κεντρικής (τόξο) κήλης μεσοσπονδυλίου δίσκου με συνοδό μυελοπάθεια

Συντηρητική Θεραπεία

• Αυχενικός κηδεμόνας
• Φαρμακευτική αγωγή
• Τροποποίηση της σωματικής δραστηριότητας

Η αγωγή αυτή θα πρέπει να ακολουθηθεί σύμφωνα με τις οδηγίες του θεράποντος ιατρού και αφού προηγηθεί ο κατάλληλος κλινικός και απεικονιστικός έλεγχος

Χειρουργική Θεραπεία

Αυτή ενδείκνυται όταν:

ü  υπάρχει εγκατεστημένη έκδηλη νευρολογική σημειολογία

ü  αποτύχει η συντηρητική θεραπεία

ü  υποτροπιάσουν τα συμπτώματα μετά από αρχική ύφεση στη συντηρητική αγωγή

ü  όταν υπάρχει απεικονιστικά ευμεγέθης κήλη που απειλεί άμεσα τα παρακείμενα νευρικά στοιχεία

Η χειρουργική θεραπεία της αυχενικής δισκοπάθειας περιλαμβάνει δισκεκτομή και σπονδυλοδεσία. Υπό γενική αναισθησία, μέσω μιας μικρής δερματικής τομής 4cm στη πλάγια τραχηλική χώρα (Εικ. 7) και με τη βοήθεια του χειρουργικού μικροσκοπίου, προσεγγίζεται το πρόσθιο τμήμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (Εικ. 8)

Εικ. 7   

 Εικ. 8

και γίνεται αφαίρεση όλου του εκφυλισμένου μεσοσπονδυλίου δίσκου (από εμπρός προς τα πίσω), με πλήρη αποσυμπίεση του νωτιαίου μυελού και των εξερχομένων νεύρων.

Εικ. 9

Ακολούθως, στο εκκενωμένο μεσοσπονδύλιο διάστημα τοποθετείται ειδικό εμφύτευμα (Εικ. 9) από συμβατά υλικά καθώς και οστικό αλλομόσχευμα  με (Εικ. 10_α) ή χωρίς (Εικ. 10_β) ειδική πλάκα από τιτάνιο.

Εικ. 10_α Εικ. 10_β Εικ. 10_γ

Στόχος της τοποθέτησης όλων αυτών των υποκατάστατων στο εκκενωμένο μεσοσπονδύλιο διάστημα είναι να χρησιμεύσουν ως «καλούπια» ώστε ο ο οργανισμός, παράγοντας το δικό του οστίτη ιστό (Εικ. 10γ_γ), να δημιουργήσει την τελική «φυσική» και μόνιμη σπονδυλοδεσία.

Η όλη επέμβαση διαρκεί περίπου δύο ώρες και απαιτεί νοσηλεία 2 ημερών. Μετεγχειρητικά, ο ασθενής επανέρχεται άμεσα στις καθημερινές του δραστηριότητες, φορώντας ωστόσο τον αυχενικό κηδεμόνα για διάστημα 2-4 εβδομάδων.

πηγη http://www.aristotelismitsos.gr/

Read More

Αρθρίτιδα γόνατος ( οστεοαρθρίτιδα )

 

Τι είναι η αρθρίτιδα γόνατος ; 

Η αρθρίτιδα γόνατος είναι μια κατάσταση την οποία την χαρακτηρίζουν οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις στις αρθρικές επιφάνειες του γόνατος καθώς και η φλεγμονή της περιοχής ( εικόνα 1 ). Αυτό μπορεί να οφείλεται σε συγκεκριμένο τραυματισμό ή σε δραστηριότητες οι οποίες ασκούσαν συμπιεστικά φορτία για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην άρθρωση του γόνατος ( βλέπε ανατομία γόνατος ).

Σε ένα φυσιολογικό γόνατο οι αρθρικές επιφάνειες είναι λείες και υπάρχει αρκετός χόνδρος ανάμεσα στα οστά ο οποίος επιτρέπει την ομαλή απόσβεση των κραδασμών.

Όταν το γόνατο τραυματιστεί ή υπερφορτιστεί εμφανίζονται εκφυλιστικές αλλαγές στους αρθρικούς χόνδρους έτσι μειώνεται η ικανότητα του γόνατος να απορροφά τους κραδασμούς.

Όσο αυτή η κατάσταση προοδεύει ο αρθρικός χόνδρος παύει να είναι ομαλός και λείος και έχουμε επαφή των οστών και δημιουργία οστεοφύτων. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται αρθρίτιδα γόνατος. Συνήθως κάνει την εμφάνιση της μετά τα πενήντα και πιο συχνά σε ασθενείς με ιστορικό τραυματισμού του γόνατος ή υπέρβαρους
     

                                  

Εικόνα 1

Συμπτώματα της αρθρίτιδας του γόνατος 

Οι ασθενείς με αρθρίτιδα γόνατος βιώνουν συμπτώματα τα οποία αναπτύσσονται σταδιακά με τον καιρό. Σε ήπιες περιπτώσεις αρθρίτιδας γόνατος υπάρχουν λίγα η καθόλου συμπτώματα.

Όσο εξελίσσεται η πάθηση εμφανίζεται πόνος σε δραστηριότητες οι οποίες φορτίζουν την άρθρωση και δυσκαμψία. Τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται στην ξεκούραση ή νωρίς το πρωί. Επίσης υπάρχει οίδημα το οποίο αυξάνει την δυσκαμψία του γόνατος ( δυσκολία στο λύγισμα ή τέντωμα του γόνατος), σοβαροί  πόνοι στην άρθρωση,  πόνος την νύχτα καθώς και αίσθηση « τριγμού » του γόνατος.  Τα συμπτώματα επηρεάζονται από τον καιρό γι’ αυτό συχνά οι ασθενείς παραπονιούνται για αύξηση των συμπτωμάτων όταν ο καιρός γίνεται κρύος. Τέλος σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχει μυϊκή ατροφία ( κυρίως του τετρακέφαλου ) και εμφανής δυσκαμψία της άρθρωσης του γόνατος.

Διάγνωση της αρθρίτιδας του γόνατος 

Η υποκειμενική ( λήψη ιστορικού ) και η αντικειμενική ( κλινική εξέταση) αξιολόγηση είναι επαρκείς για να οδηγήσουν τον φυσικοθεραπευτή στην διάγνωση της αρθρίτιδας του γόνατος. Επιπλέον εξετάσεις όπως  ακτινογραφίες επιβεβαιώνουν την κάκωση και προσδιορίζουν τον ακριβή βαθμό της βλάβης.

Θεραπεία της αρθρίτιδας του γόνατος 

Αν και λίγα μπορούν να γίνουν για να αντιστραφούν οι εκφυλιστικές αλλαγές σε ένα οστεοαρθριτικό γόνατο , οι ασθενείς μπορούν να παραμείνουν δραστήριοι με το να διαμορφώσουν αναλόγως  της δραστηριότητες τους. Ο στόχος της θεραπείας είναι ο ασθενείς να παραμείνει δραστήριος χωρίς να αυξάνονται τα συμπτώματα ή να εξελίσσεται η πάθηση του.

Οι περισσότεροι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα γόνατος ελέγχουν ικανοποιητικά την πάθηση με την κατάλληλη φυσικοθεραπεία. Ο βαθμός επιτυχίας της θεραπείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την συνεργασία του ασθενή με τον φυσικοθεραπευτή.  Πολύ βασικό είναι η αποφυγή των δραστηριοτήτων που αυξάνουν τα συμπτώματα. Αυτό βοηθά τον οργανισμό να επουλώσει τους τραυματισμένους ιστούς. Έτσι αποφεύγεται η πολύωρη ορθοστασία , το πολύωρο περπάτημα και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα η οποία φορτίζει το γόνατο. Καλό είναι να υπάρχουν και διαλείμματα ξεκούρασης σε τακτά χρονικά διαστήματα όταν γίνονται τέτοιες δραστηριότητες για να ελέγχονται όσο το δυνατόν καλύτερα τα συμπτώματα. Αγνοώντας τον πόνο και τα συμπτώματα και συνεχίζοντας την πλήρη δραστηριότητα οδηγούμαστε σε φτωχά αποτελέσματα.

Ταυτόχρονα με τις παραπάνω οδηγίες πρέπει να κρατάμε το σώμα μας όσο το πιο δυνατόν πιο ενεργό με δραστηριότητες οι οποίες δεν αυξάνουν τα συμπτώματα.  Γι’ αυτό λόγω προτείνονται το κολύμπι , υδροθεραπεία και το ποδήλατο.

Τέλος πολύ βασικό είναι οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα γόνατος να ακολουθούν ένα πρόγραμμα βελτίωσης της ελαστικότητας και της δύναμηςτων μυών του γονάτου για να διατηρείται η σωστή λειτουργία της άρθρωσης.

Φυσικοθεραπεία αρθρίτιδας γόνατος 

Η φυσικοθεραπεία είναι ζωτικής σημασία στην αρθρίτιδα του γόνατος όχι μόνο για την μείωση των συμπτωμάτων  αλλά και για την βελτίωση της ποιότητας ζωής του ασθενή. Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει : 

• Τεχνική μαλακών μορίων ( μάλαξη)
• Ηλεκτροθεραπεία
• Αρθρική κινητοποίηση ( manual therapy)
• Taping  
• Παγοθεραπεία ή θερμοθεραπεία (άρθρο κρύο ή ζεστό;   )
• Υδροθεραπεία  
• Πρόγραμμα ασκήσεων βελτίωσης της δύναμης, της ελαστικότητας και της ισορροπίας
• Εκπαίδευση

 http://www.physio-aid.gr/

Read More

Αγκυλωτική Σπονδυλίτιδα- Στόχοι προγράµµατος φυσικοθεραπείας

 

 Αγκυλωτική σπονδυλίτιδα είναι µια χρόνια, προοδευτική (όχι 

µικροβιακή) φλεγµονώδης πάθηση των αρθρώσεων της σπονδυλικής 

στήλης που αρχίζει από τις ιερολαγόνιες αρθρώσεις και προχωρεί προς τα 

πάνω προκαλώντας οστεοποίηση των παρασπονδυλικών συνδέσµων για 

να καταλήξει τελικά στην αγκύλωση της σπονδυλικής στήλης.    

Είναι επίσης γνωστή και µε διάφορα άλλα ονόµατα όπως : 

1) Αγκυλοποιητική  σπονδυλαρθρίτιδα 

2) Νόσος ¨Marie-Stumpell-Bachterew¨    

Η αγκυλωτική σπονδυλίτιδα ανήκει στις οροαρνητικές 

σπονδυλαρθρίτιδες που αποτελούν µια οµάδα παθήσεων, οι οποίες 

χαρακτηρίζονται από απουσία του ρευµατοειδή παράγοντα και άλλων 

µέχρι στιγµής αυτοαντισωµάτων και έχουν κοινά ορισµένα επιδηµιολογικά 

, παθογενετικά, κλινικά και παθολογοανατοµικά χαρακτηριστικά. Οι 

σπονδυλαρθρίτιδες είναι η αγκυλωτική, το σύνδροµο Reiter, η 

εντεροπαθητική, που συνδέεται µε τις φλεγµονώδεις νόσους του εντέρου 

(ελκώδης κολίτιδα και νόσο του Crohn), η ψωριασική και τέλος η 

 22 

αντιδραστική αρθρίτιδα. Κοινά χαρακτηριστικά των σπονδυλαρθρίτιδων 

αυτών είναι: η ενθεσοπάθεια, η εντόπιση και ακτινολογική απεικόνιση, ο 

τύπος της περιφερικής αρθρίτιδας, η απουσία του ρευµατοειδή 

παράγοντα, η απουσία ρευµατοειδών οζιδίων, η έντονη οικογενής 

προδιάθεση, η ηλικία των ασθενών και η ύπαρξη εξωαρθρικών 

εκδηλώσεων.  Οι οροαρνητικές σπονδυλαρθρίτιδες διακρίνονται µε βάση 

τους ειδικούς χαρακτήρες της αρθρικής ή περιαρθρικής προσβολής, τις 

ειδικές εξωαρθρικές εκδηλώσεις και τον τρόπο εξέλιξής τους.

                                          Κλινική εικόνα 

H πάθηση προσβάλλει κατά κανόνα άνδρες ηλικίας 15-30 ετών. Είναι 

συχνότερη στην καυκάσια φυλή (1% του γενικού πληθυσµού ). Η νόσος 

αρχίζει ύπουλα, µε συµπτώµατα οσφυαλγίας και ενίοτε µε ενόχληση κατά 

τους γλουτούς και το πίσω µέρος των µηρών. Προοδευτικά αυξάνετε ο  πόνος 

χαµηλά στη µέση και τους γλουτούς και παρατηρείται δυσκαµψία, που γίνεται 

περισσότερο αισθητή, όταν ο άρρωστος σηκώνεται το πρωί από το κρεβάτι. 

Σπάνια ο πόνος αντανακλά στον ένα µηρό ή την κνήµη, οπότε είναι δυνατόν 

να γίνει σύγχυση µε δισκοπάθεια καθώς η οσφυαλγία αποτελεί συχνότατο 

σύµπτωµα σε µηχανικές βλάβες της σπονδυλικής στήλης 

Αργότερα ο πόνος επεκτείνεται στο θώρακα, τις πλευρές και το στέρνο. 

Μερικοί ασθενείς παραπονιούνται για πόνο στους τροχαντήρες, τα γόνατα τις 

πτέρνες και γενικά σηµεία πρόσφυσης µυών (ενθεσοπάθεια, αχίλλειος-

πτέρνα, πελµατιαία απονεύρωση, λαγόνια ακρολοφία). Επίσης η νόσος 

µπορεί να αρχίσει µε µια εξωαρθρική εκδήλωση από τους οφθαλµούς που 

ονοµάζεται µη κοκκιωµατώδης ιριδοκυκλίτιδα 

Κατά την εξέταση διαπιστώνεται σανιδώδης δυσκαµψία της σπονδυλικής 

στήλης της οποίας όλες οι κινήσεις είναι περιορισµένες αλλά ελάχιστα 

επώδυνες . Η έκπτυξη του θώρακα που φυσιολογικά φτάνει τα 6-7 εκ., 

ελαττώνεται από προσβολή των πλευροσπονδυλικών αρθρώσεων µε 

αποτέλεσµα ο ασθενής να έχει αποκλειστικά διαφραγµατική αναπνοή (κατά 

την εισπνοή η κοιλιά αντί να ¨εισροφάται¨ προβάλλει). Οι ακανθώδεις 

αποφύσεις της ΣΣ παρουσιάζουν ελάχιστη ευαισθησία στην πίεση ή πλήξη. Οι 

µεγάλες αρθρώσεις των άκρων συνήθως είναι ελεύθερες, σε προχωρηµένα 

στάδια µπορεί να προσβληθούν και να παρουσιάσουν δυσκαµψία ή και 

µερική αγκύλωση σε αντίθεση προς τις µικρές αρθρώσεις που είναι πάντοτε 

ελεύθερες.  

                               Στόχοι προγράµµατος φυσικοθεραπείας  

Ο πόνος είναι πάντα ο πρώτος στόχος θεραπείας. Κύριο µέληµα  του 

φυσικοθεραπευτή είναι να ανακουφίσει από τον πόνο. Όταν οι αρθρώσεις 

είναι επώδυνες περιορίζεται και η κινητικότητά τους. Οι µύες που κινούν τις 

αρθρώσεις χάνουν σταδιακά την δύναµή τους γεγονός που οδηγεί σε 

µεγαλύτερο πόνο και περιορισµό της κίνησης. Μειώνοντας τον πόνο αφενός 

ανακουφίζεται το άτοµο, αφετέρου καθίσταται δυνατό να προχωρήσει ο 

φυσικοθεραπευτής στο επόµενο στάδιο του προγράµµατος, που είναι η 

διατήρηση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων. 

  Με κατάλληλες τεχνικές, ο φυσικοθεραπευτής κινητοποιεί τις 

προσβεβληµένες αρθρώσεις έχοντας σκοπό να διατηρήσει το εύρος κίνησής 

τους και να αποφευχθούν οι παραµορφώσεις. Επιπλέον διδάσκει κατάλληλες 

ασκήσεις που το άτοµο θα εκτελεί όχι µόνο κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, 

αλλά και µόνο του στο σπίτι ή και στο χώρο εργασίας. Με αυτό τον τρόπο οι 

µύες του θα διατηρήσουν τη δύναµη τους και σταδιακά θα την αυξήσουν. 

  Ο συνδυασµός εύρους κίνησης - µυϊκής δύναµης βοηθά το άτοµο να 

διατηρεί τον έλεγχο των κινήσεων των µελών του σώµατος του . Έτσι, οι 

καθηµερινές του δραστηριότητες διευκολύνονται και το άτοµο δεν έχει 

απώλεια της λειτουργικής του ικανότητας. 

  Σε κάποιες ρευµατοπάθειες προσβάλλονται οι αρθρώσεις του θώρακα 

και της σπονδυλικής στήλης . Τα άτοµα που παρουσιάζουν τέτοια 

συµπτώµατα πρέπει οπωσδήποτε να ακολουθούν ειδικά προγράµµατα 

ασκήσεων που θα τα βοηθήσουν να διατηρήσουν την αναπνευστική τους 

ικανότητα στο µέγιστο βαθµό. Όσο µεγαλύτερη απώλεια αυτής της ικανότητας 

έχει το άτοµο, τόσο δυσκολεύεται στην καθηµερινή του ζωή και ταυτόχρονα 

αυξάνεται ο κίνδυνος λοιµώξεων. 

Η πιο βασική παράµετρος κάθε προγράµµατος φυσικοθεραπείας είναι 

η εκπαίδευση του ατόµου που πάσχει . Ο φυσικοθεραπευτής έχει καθήκον να 

επιδιώξει το µέγιστο δυνατό όφελος για τους ασθενείς του. Αυτό δεν 

καθίσταται δυνατό αν η φυσικοθεραπεία γίνεται µηχανικά και 

αυτοµατοποιηµένα . Αντίθετα, όταν το άτοµο που πάσχει διδαχθεί την αξία της 

ενεργούς συµµετοχής του τόσο κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, όσο και στην 

εκτέλεση ασκήσεων στο σπίτι, το όφελος πολλαπλασιάζεται. 

  Πέρα από τις ασκήσεις , πρέπει να διδαχθεί πώς να προφυλάσσει τις 

αρθρώσεις του από άσκοπη καταπόνηση και πώς να τις ανακουφίζει µόνο του 

από τον πόνο. Επίσης είναι σηµαντικό να γίνει σωστή ενηµέρωση και 

εκπαίδευση του ίδιου του ασθενή και του οικογενειακού περιβάλλοντος του, 

ώστε να το βοηθούν ουσιαστικά στον αγώνα του ενάντια στην πάθησή του. 

Read More