What Is Multiple Sclerosis?

Multiple sclerosis (MS) is a disease in which the nerves of the central nervous system (CNS) degenerate. The CNS is made up of the brain and spinal cord. They process information from our environment and control voluntary muscle movements to allow the body to do certain things. This neural system works efficiently, unless there is a disease process affecting the pathways in the spinal cord and brain. Multiple sclerosis is one of the diseases that can affect these pathways and results in the destruction of myelin, a covering or insulation for nerves, that improves the conduction of impulses along the nerves and also is important for maintaining the health of the nerves. The demyelination (also known as plaques) disrupts the transmission of information in the CNS and leads to the symptoms seen in multiple sclerosis.

What Causes Multiple Sclerosis?
The cause of multiple sclerosis is still unknown. In the last 20 years, researchers have focused on disorders of the immune system and genetics for explanations, suspecting that a foreign agent such as a virus alters the immune system so that the immune system perceives myelin as an intruder and attacks it. Definitive proof of this viral theory is still lacking. However, the attack by the body's immune system on the neural tissues that it is supposed to protect is based on reasonable evidence. This attack is termed autoimmunity, thus making multiple sclerosis an autoimmune disease.

Much More Here: http://bit.ly/1cUxG9r

Read More

What Are Cervical Nerves?

Cervical nerves are spinal nerves from the first seven vertebrae of the spinal cord. These seven vertebrae, called C1 through C7, begin at the base of the skull and make up the cervical spine in humans and most other mammals. There are eight cervical nerves, designated C1 through C8, with C1 through C7 emerging from above the cervical vertebra of the same number and nerve C8 emerging from below vertebra C7, the furthest from the skull. These nerves are connected to the muscles of the upper body and are among the most important in the nervous system.

Each cervical nerve innervates — stimulates — part of the upper body. Beyond the spine in the peripheral nervous system, these nerves branch, split, and intertwine. C1 through C4 form a structure in the neck called the cervical plexus, while C4 through C8, along with the first thoracic spinal nerve (T1), form the brachial plexus. Therefore, a particular cervical nerve can branch into multiple parts of the body, and a particular part of the body can be connected to more than one cervical nerve.

The head and neck are innervated by cervical nerves C1, C2, and C3. The thoracic diaphragm, a sheet of muscle across the lower rib cage essential to respiration, is innervated by C3, C4, and C5. Nerves C5, C6, C7, and C8, along with T1, split into a series of branches that innervate the arms, hands, and shoulders, as well as some muscles in the thorax.

Some of the nerves that branch off include the great auricular nerve, lesser occipital nerve, and transverse cervical nerve, which provide sensation on different parts of the head and neck, as well as the ansa cervicalis, which connects to the muscles of the neck. The phrenic nerve controls the diaphragm. Nerves connecting the cervical spine to the arms, shoulders, and hands include the radial nerve, ulnar nerve, and axillary nerve.

The cervical nerves are essential to sensation and motor control, and damage to them caused by disease or spinal injuries can result in partial or total loss of feeling and mobility in the upper body. It can also affect the autonomic nervous system in the torso, resulting in problems with digestion, respiration, and bowel and bladder control. Injuries at higher vertebrae generally cause greater impairment than injuries at lower vertebrae, and sufficient damage to the higher nerves can result in total quadriplegia — loss of use of all the limbs and the torso. The importance of the thoracic diaphragm to respiration means that a person can no longer breathe independently if the spine is severed above C3, although he or she can be kept alive by a respirator.

Article found here: http://bit.ly/ZMlSRY

Read More

Nerve Pain and Nerve Damage

Your nervous system is involved in everything your body does, from regulating your breathing to controlling your muscles and sensing heat and cold.
There are three types of nerves, or neurons, in the body:

1. Autonomic nerves. These nerves control the involuntary or partially voluntary activities of your body, including heart rate, blood pressure, digestion, and temperature regulation.

2. Motor nerves. These nerves control your movements and actions by passing information from your brain and spinal cord to your muscles.

3. Sensory nerves. These nerves relay information from your skin and muscles back to your spinal cord and brain. The information is then processed to let you feel pain and other sensations.

Nerve pain and nerve damage can be mild. But, because nerves are essential to all you do, nerve pain and damage can seriously affect your quality of life.

What Are the Symptoms of Nerve Pain and Nerve Damage?
With nerve damage there can be a wide array of symptoms. Which ones you may have depends on the location and type of nerves that are affected. Damage can occur to nerves in your brain and spinal cord. It can also occur in the peripheral nerves, which are located throughout the rest of your body.
Autonomic nerve damage may produce the following symptoms:

• inability to sense chest pain, such as angina or heart attack
• too much sweating (known as hyperhidrosis) or too little sweating (known as anhidrosis)
• lightheadedness
• dry eyes and mouth
• constipation
• bladder dysfunction
• sexual dysfunction

Damage to motor nerves may produce the following symptoms:
• weakness
• muscle atrophy
• twitching, also known as fasciculation
• paralysis

Sensory nerve damage may produce the following symptoms:
• pain
• sensitivity
• numbness
• tingling or prickling
• burning
• problems with positional awareness

In some instances, people with nerve damage will have symptoms that indicate damage to two, or even three, different types of nerves. For instance, you might experience weakness and burning of your legs at the same time.

What Causes Nerve Pain and Nerve Damage?
There are more than 100 different types of nerve damage. The various types may have different symptoms and may require different types of treatment.

More than 20 million Americans are afflicted with peripheral nerve damage. This type of damage becomes increasingly more common with age. In one out of every three people with peripheral nerve damage, the damage comes from diabetes. In another third, the cause of the nerve damage remains unknown.

While not an exhaustive list, the following are some of the possible causes of nerve pain and nerve damage:

• Autoimmune diseases. A variety of different types of autoimmune diseases can produce symptoms of nerve pain and nerve damage. These include: multiple sclerosis, Guillain-Barré syndrome (a rare condition in which the immune system attacks the peripheral nerves), myasthenia gravis, lupus, and inflammatory bowel disease.

• Cancer. Cancer can cause nerve pain and nerve damage in multiple ways. In some instances, cancerous masses may push against or crush nerves. In other cases, certain types of cancer may result in nutritional deficiencies that affect nerve function. Additionally, chemotherapy and radiation may produce nerve pain and nerve damage in certain individuals.

• Compression/trauma. Anything that results in trauma or compression of nerves can result in nerve pain and nerve damage. This includes pinched nerves in the neck, crush injuries, and carpal tunnel syndrome.

• Diabetes. About 50% of people with diabetes suffer from nerve damage, which becomes more likely as the disease progresses. Diabetic neuropathy is a serious complication and may affect all three types of neurons. Sensory nerves are most often affected, causing burning or numbness. If you have diabetes and are experiencing symptoms of nerve pain or nerve damage, you should consult a medical professional as soon as possible.

• Drug side effects and toxic substances. Various substances that are taken into the body intentionally or unintentionally have the ability to cause nerve pain and nerve damage. These include medications, such as chemotherapies for cancer and certain drugs used to treat HIV. Toxic substances that may be ingested accidentally, including lead, arsenic, and mercury, may also cause damage to your nerves.

• Motor neuron diseases. The motor neurons are nerves in your brain and spinal column that communicate with the muscles throughout your body. Diseases that affect these nerves, including amyotrophic lateral sclerosis, also called ALS or Lou Gehrig's disease, can result in progressively worsening nerve damage.

• Nutritional deficiencies. Deficiencies of certain nutrients, including vitamins B6 and B12, may produce symptoms of nerve pain and nerve damage, including weakness or burning sensations. Nutritional deficiencies that cause nerve damage may also result from excessive alcohol ingestion or develop after gastric surgery.

• Infectious disease. Certain infectious diseases have the ability to affect the nerves in your body. These conditions include Lyme disease, the herpes viruses, HIV, and hepatitis C.

Full Article Here: http://bit.ly/17gyOn0

Read More

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ

Η φυσικοθεραπεία είναι μια εξαιρετική θεραπευτική προσέγγιση για μια σειρά από παθολογίες στα νεύρα, καθόσον οι τεχνικές με ήπιους χειρισμούς (Manual Therapy), μπορούν με αποτελεσματικότητα να αντιμετωπίσουν περιπτώσεις όπως είναι η συμπίεση νεύρου, η αντιμετώπιση διαταραχών σπασμού/τάσης κ.α. Η αποτελεσματικότητα της θεραπεία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ακριβή εκτίμηση της αιτιολογίας του βασικού προβλήματος του ασθενή. Η κλινική αξιολόγηση είναι ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό εργαλείο στην εκτίμηση της λειτουργικότητας του νευρικού συστήματος.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ

Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι η αξιολόγηση των νευρικών διαταραχών θα πρέπει να αφήνεται στο ιατρικό προσωπικό που έχει την σχετική εκπαίδευση, αλλά και πρόσβαση σε Μαγνητική αξονική τομογραφία, ηλεκτρομυογράφημα (ΗΜΓ) και άλλες διαγνωστικές δοκιμασίες. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά η καθημερινή εμπειρία μας διδάσκει ότι οι περισσότεροι ιατροί στηρίζονται για καταλήξουν σε διάγνωση όλο και περισσότερο στις δίαφορες διαγνωστικές δοκιμασίες, αμελώντας τη κλινική αξιολόγηση. Εντούτοις, παρόλο που οι υψηλής τεχνολογίας διαγνωστικές μέθοδοι είναι σε αρκετές περιπτώσεις αποτελεσματικοί, δεν είναι πάντοτε ακριβής. Για παράδειγμα στο Μέσο Νεύρο δεν εντοπίζεται πάντοτε, κυρίως σε αρχικό στάδιο, το Σύνδρομο του Καρπιαίου Σωλήνα με το ΗΜΓ. Η κλινική νευρολογική αξιολόγηση έχει ένα υψηλό βαθμό αξιοπιστίας και θα πρέπει πάντοτε να είναι μέρος μιας αναλυτικής αξιολόγησης από τη μεριά του θεραπευτή.

Η εκτίμηση της λειτουργικότητας των αισθητικών νευρικών ινών σε σχέση με τις κινητικές, είναι σημαντικός παράγοντας όταν αξιολογούμε τα νευρολογικά συμπτώματα. Η πλειοψηφία των παθήσεων στα νεύρα επηρεάζουν τα περιφερειακά νεύρα.

Τα περιφερειακά νεύρα έχουν μια ραχιαία ρίζα που μεταφέρει αισθητικές πληροφορίες και μια κοιλιακή ρίζα που μεταφέρει κινητικές εντολές. Οι νευρικές ρίζες αναμιγνύονται μεταξύ τους λίγο μετά την έξοδο τους από τον Νωτιαίο Μυελό, συγκλίνουν στη δημιουργία των μεγάλων κορμών των περιφερειακών νεύρων, έχουν πορεία δια μέσου των άνω και κάτω άκρων, όπως και σε άλλες περιοχές του σώματος. Τα περισσότερα περιφερειακά νεύρα περιλαμβάνουν τόσο κινητικές, όσο και αισθητικές ίνες. Υπάρχουν όμως μερικά που είναι εφοδιασμένα με ίνες αισθητικές ή κινητικές σχεδόν αποκλειστικά.

Παθολογίες συμπίεσης είναι ο πιο κοινός τύπος τραυματισμού νεύρων. Η συμπίεση μπορεί να συμβεί οπουδήποτε στη διαδρομή κατά μήκος του νεύρου, από τη ρίζα του μέχρι το απώτερο άκρο του. Πίεση σε μια νευρική ρίζα ονομάζεται ριζοπάθεια. Παραδείγματα αποτελούν, η κήλη του μεσοσπονδυλίου δίσκου, όγκοι του νωτιαίου μυελού, τα οστεόφυτα και η σπονδυλική στένωση, τα οποία προκαλούν στένωση στο μεσοσπονδύλιο τρήμα, από όπου εξέρχεται η νευρική ρίζα από τη σπονδυλική στήλη.

Όταν ασκείτε πίεση σε ένα νεύρο κατά μήκος της πορείας του στα άνω ή κάτω άκρα, χαρακτηρίζεται περιφερειακή νευροπάθεια. Συνηθισμένα παραδείγματα περιφερειακής νευροπάθειας αποτελούν, το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα, το σύνδρομο της θωρακικής εξόδου και το σύνδρομο του απιοειδούς μυός. Σε μια περιφερική νευροπάθεια, το νεύρο μπορεί να δεχθεί συμπίεση από τους μύες, ινώδεις ταινίες, οστά, τένοντες, τοπική φλεγμονή ή άλλους παράγοντες. Η θεραπεία επικεντρώνεται στην μείωση της συμπίεσης στο προσβεβλημένο νεύρο, άρα ο θεραπευτής πρέπει να μπορεί να αναγνωρίζει, όταν υπάρχει, αυτή την επιβλαβή συμπίεση.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ

Είναι αναγκαία, για την επιλογή της πιο κατάλληλης θεραπευτικής στρατηγικής, η εκτίμηση της περιοχής και του τύπου της παθολογίας του νεύρου. Με την αξιολόγηση επιδιώκουμε τη συλλογή όσο το δυνατόν περισσοτέρων πληροφοριών για τα συμπτώματα του ασθενή. Το επιτυγχάνουμε με το λεπτομερές ιστορικό και τη κλινική αξιολόγηση.

Τα περισσότερα από τα μεγάλα περιφερικά νεύρα μεταφέρουν τόσο κινητικές, όσο και αισθητικές ίνες, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετικά πατέντα συμπτωμάτων. Κατά συνέπεια, όταν υπάρχει βλάβη στο νεύρο, μπορεί να υπάρχουν κινητικά ή αισθητικά συμπτώματα. Ωστόσο, ορισμένα νεύρα μεταφέρουν ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό είτε κινητικών, είτε αισθητικών ινών. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι πιο συχνό το πατέντο συμπτωμάτων των ινών που κυριαρχούν.

Για παράδειγμα, αν ο απιοειδής μυς παγιδεύσει το οπίσθιο μηριαίο δερματικό νεύρο στη περιοχή των γλουτών, τα συμπτώματα είναι πιο πιθανό να είναι πόνος ή παραισθησία στον οπίσθιο μηρό, επειδή αυτό το νεύρο είναι κυρίως ένα αισθητικό νεύρο που νευρώνει τον οπίσθιο μηρό. Αν ο απιοειδής μυς συμπιέσει το ανώτερο γλουτιαίο νεύρο, το πιο κοινό σύμπτωμα είναι αδυναμία στους απαγωγείς μύες του ισχίου, επειδή αυτό το νεύρο κυρίως είναι κινητικό νεύρο που νευρώνει τους απαγωγείς του ισχίου.

Τα πιο συνηθισμένα αισθητικά συμπτώματα από συμπίεση νεύρου είναι: πόνος, παραισθησία (μυρμηγκιάσματα), μούδιασμα, κάψιμο ή ηλεκτρικού τύπου αισθήσεις. Γίνονται αντιληπτά μακριά από τη περιοχή συμπίεσης. Βέβαια υπάρχουν εξαιρέσεις σε αυτή τη κατευθυντήρια γραμμή.
Τα συμπτώματα από τη συμπίεση νευρικής ρίζας είναι συνήθως διαφορετικά από εκείνα της συμπίεσης περιφερικού νεύρου. Η διάκριση αυτή έχει σημαντικές προεκτάσεις για τη θεραπεία. Όταν ασκείται πίεση σε μια νευρική ρίζα, τα συμπτώματα είναι αισθητά σε οποιοδήποτε σημείο εντός του συγκεκριμένου δερμοτομίου.

Δερμοτόμιο είναι μια περιοχή του δέρματος που νευρώνεται από μια συγκεκριμένη νευρική ρίζα. Ωστόσο αυτό δεν είναι απόλυτο, ούτε σε κάθε άνθρωπο είναι ακριβώς το ίδιο. Μπορεί να υπάρχουν μικρές αλλαγές στα δερμοτόμια λόγω ανατομικών ανωμαλιών. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα συμπτώματα από πίεση στη νευρική ρίζα γίνονται αισθητά μόνο σε κάποιο τμήμα του δερμοτομίου, γεγονός που καθιστά δύσκολο να εντοπίσουμε το πρόβλημα.

Τα συμπτώματα από τη συμπίεση περιφερικού νεύρου γίνονται αντιληπτά σε περιοχές που υπερκαλύπτουν τα δερμοτόμια. Κάθε περιφερικό νεύρο παρέχει αισθητική νεύρωση σε μια συγκεκριμένη περιοχή του δέρματος στα άκρα, αυτό ονομάζεται δερματική νεύρωση του νεύρου. Για παράδειγμα, η δερματική νεύρωση του ωλένιου νεύρου περιορίζεται προς τη πλευρά της ωλένης του χεριού. Σαφώς υπάρχει επικάλυψη μεταξύ της δερματικής νεύρωσης του ωλένιου νεύρου και του Α8 δερμοτόμιου. Τέτοιες επικαλύψεις κάνουν τη κλινική ανάλυση πιο προκλητική.

Άρα πως θα αντιληφθούμε την προέλευση των συμπτωμάτων;

Θα το επιτύχουμε μέσα από μια πιο ακριβή και λεπτομερή αξιολόγηση. Γενικά όμως αν τα συμπτώματα γίνονται αντιληπτά σε ολόκληρη την έκταση του δερμοτομίου, τότε πιθανώς έχουμε πρόβλημα νευρικής ρίζας (ριζοπάθεια). Αν τα συμπτώματα περιορίζονται σε δερματική νεύρωση ενός νεύρου, τότε πρόκειται για περιφερική νευροπάθεια. Για παράδειγμα, εάν ο ασθενής παρουσιάσει συμπτώματα κατά μήκος της έσω πλευρά του βραχίονα και του πήχη με επέκταση στο χέρι, στο Α8 δερμοτόμιο δηλαδή, τότε θεωρούμε ότι υπάρχει ριζοπάθεια. Εάν τα συμπτώματα είναι αισθητά μόνο στη πλευρά της ωλένης του χεριού, τότε πιθανόν πρόκειται για πίεση κάπου κατά μήκος του ωλένιου νεύρου περιφερικά. Όμως λόγω της επικάλυψης μεταξύ του δερμοτόμιου και της δερματικής νεύρωσης, περαιτέρω έλεγχος θα είναι δικαιολογημένος. Επιπλέον περαιτέρω δοκιμές θα χρειαστούν γα να προσδιοριστεί ακριβώς η θέση της πίεσης κατά μήκος της διαδρομής του νεύρου, ώστε να καθοριστεί η θεραπευτική προσέγγιση.

Κατά την νευρολογική αξιολόγηση, δεν πρέπει πάντα να υποθέτουμε πώς υπάρχει μηχανικό πρόβλημα συμπίεσης. Πολλές συστηματικές διαταραχές, όπως η μυασθένεια Gravis ή ο διαβήτης μπορούν να προκαλέσουν περιφερικά νευρολογικά συμπτώματα, όπως επίσης μπορούν τα μυοπεριτοναϊκά σημεία πυροδότησης πόνου (trigger points), κ.α. Η διαφορική διάγνωση είναι απαραίτητη.

Οι παθήσεις των νεύρων επηρεάζουν την κινητική λειτουργία όταν εμπλέκονται οι κινητικές ίνες. Το πιο κοινό σύμπτωμα από τη συμπίεση των κινητικών νεύρων είναι η αδυναμία και ατροφία των μυών που νευρώνονται από το προσβεβλημένο νεύρο. Όπως και με τις αισθητικές διαταραχές, οι πληγέντες μύες είναι απομακρυσμένοι από το σημείο συμπίεσης. Κατά συνέπεια, όσο απομακρυνόμαστε από το σημείο συμπίεσης, τόσο λιγότεροι είναι οι πληγέντες μύες.

Στο σχήμα βλέπουμε μια σχηματική συμπίεση δύο σημείων στη πορεία ενός νεύρου και πως αυτή επηρεάζει τους μύες που νευρώνονται από αυτό.

Η μυϊκή αδυναμία και η ατροφία είναι τα πιο εμφανή συμπτώματα από τη συμπίεση των κινητικών νεύρων. Ωστόσο, σε μερικές περιπτώσεις η παθολογία προκύπτει από τη μεταβολή των βιομηχανικών πατέντων, ως αποτέλεσμα της μυϊκής αδυναμίας, λόγω του τραυματισμού του νεύρου. Οι περισσότερες κινήσεις μας περιλαμβάνουν πολύπλοκα σχήματα συντονισμού ενός συνόλου μυών για να επιτευχθεί μια εργασία. Η αδυναμία ή ατροφία ενός ή περισσότερων μυών προκαλεί συνεπακόλουθα προβλήματα που μπορεί από πρώτη ματιά να μη φαίνονται σχετικά με το πρόβλημα.

Για παράδειγμα, το μακρύ θωρακικό νεύρο νευρώνει τον πρόσθιο οδοντωτό μυ, που είναι σημαντικός στη κίνηση της ωμοπλάτης κατά την απαγωγή του ώμου. Σπασμός στον σκαληνό μυ, μπορεί να συμπιέσει το μακρύ θωρακικό νεύρο και να προκαλέσει αδυναμία στον πρόσθιο οδοντωτό μυ. Επίσης, μεταφέροντας ένα σακίδιο ή άλλο βαρύ αντικείμενο με ιμάντα ώμου, θα μπορούσε να προκληθεί συμπίεση του νεύρου. Σε αδυναμία του πρόσθιου οδοντωτού μυ, διαταράσσεται ο συντονισμός των κινήσεων μεταξύ της ωμοπλάτης και του βραχιονίου οστού στην απαγωγή του ώμου, που μπορεί να οδηγήσει σε σύνδρομο πρόσκρουσης. Μπορεί να μη σκεφτούμε τη συμπίεση νεύρου, ως βασική αιτία του προβλήματος, αλλά η μυϊκή αδυναμία ως αποτέλεσμα της συμπίεσης είναι η ρίζα του προβλήματος.

Όλο και περισσότεροι φυσικοθεραπευτές σήμερα εργάζονται με ασθενείς/πελάτες που παρουσιάζουν μια διευρυμένη ποικιλία συμπτωμάτων πόνου και τραυματικών καταστάσεων. Είναι ζωτικό να μπορούν να αντιληφθούν πότε τα συμπτώματα προέρχονται από τα νεύρα. Σε κάποιες περιπτώσεις, ο ασθενής πρέπει να παραπέμπεται σε κάποιο άλλο επαγγελματία υγείας για περαιτέρω αξιολόγηση, κυρίως αν το συγκεκριμένο πρόβλημα του ασθενή ξεπερνά τις δυνατότητες του θεραπευτή ή δεν βρίσκεται στο φάσμα των επαγγελματικών του δυνατοτήτων.

Σε όλες τις περιπτώσεις όμως απαιτείται η κατάλληλη και επαρκή εκπαίδευση των φυσικοθεραπευτών, ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στις καθημερινές προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν, προς όφελος των ασθενών τους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

1-Boden SD, Davis DO, Dina TS, et al. Abnormal magnetic-resonance scans of the lumbar spine in asymptomatic subjects. A prospective investigation. J Bone Joint Surg Am 1990;72(3):403-8.

2-Borenstein DG, O'Mara JW, Jr., Boden SD, et al. The value of magnetic resonance imaging of the lumbar spine to predict low back pain in asymptomatic subjects: a seven-year follow-up study. J Bone Joint Surg Am 2001;83-A(9):1306-11.

3-Jensen MC, Brant-Zawadzki MN, Obuchowski N, et al. Magnetic resonance imaging of the lumbar spine in people without back pain. N Engl J Med 1994;331(2):69-73.

4-Schmid AB, Brunner F, Luomajoki H, et al. Reliability of clinical tests to evaluate nerve function and mechanosensitivity of the upper limb peripheral nervous system. BMC Musculoskelet Disord 2009;10:11.

πηγη http://physio.gr/

Read More

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΟΥ ΠΟΝΟΥ

Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι τουλάχιστον οι μισοί ασθενείς με μυϊκό ή αρθρικό πόνο δεν έχουν καμία θεραπευτική αντιμετώπιση. 

Στην μελέτη συμμετείχαν περίπου 6,000 άτομα με μυοσκελετικό πόνο και περίπου 1,500 ιατροί από οκτώ Ευρωπαϊκές χώρες. Από την μελέτη προέκυψε ότι πάνω από 50 εκατομμύρια Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν χρόνιο πόνο, χωρίς να έχουν ιατρική βοήθεια. 
Αυτή η μελέτη έγινε από την Arthritis Action Group, ενώ δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Journal Annals Rheumatic Diseases. 
Βρέθηκε ότι η αντιμετώπιση του μυοσκελετικού πόνου διαφέρει ελάχιστα σε αυτές τις οκτώ χώρες. Εντούτοις ενώ οι ιατροί θεωρούν ότι αντιμετωπίζουν επιτυχώς αυτές τις καταστάσεις, οι ασθενείς έχουν διαφορετική άποψη.
Ο ένας στους τέσσερις ασθενείς με μυοσκελετικό πόνο είπε ότι δεν του δίνεται καμία θεραπεία. Αντίθετα με το γεγονός ότι το 75% των πασχόντων πονάνε σε καθημερινή βάση με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους δραστηριότητες, ενώ εκείνοι που αντιμετωπίζονται θεραπευτικά χρειάστηκε να περιμένουν πολλούς μήνες ή χρόνια πριν δεχτούν κάποιας μορφής βοήθεια. Οι μισοί πάσχοντες που ζήτησαν ιατρική βοήθεια, ακόμα και σήμερα δεν την έχουν λάβει.

Οι ιατροί από την άλλη πλευρά ισχυρίζονται ότι πρόσφεραν στους ασθενείς κάποιας μορφής βοήθεια και σχεδόν όλοι είπαν ότι προσπαθούν να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των ασθενών.

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

Τα παυσίπονα όπως η ασπιρίνη (NSAIDS), είναι αυτά που συνήθως συνιστώνται για την αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου. Οι περισσότεροι ιατροί συμφωνούν ότι η μακροχρόνια χρήση τέτοιων φαρμάκων μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στο Πεπτικό Σύστημα του ασθενή.

Οι Γερμανοί ιατροί σε αντίθεση με άλλους, συνιστούν στους ασθενείς τους ασκήσεις, φυσικοθεραπεία, εναλλακτικές θεραπείες, βότανα και βελονισμό.

Σύμφωνα με την μελέτη οι ασθενείς πήραν πληροφορίες για την πάθηση τους από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, φίλους, την οικογένεια τους ή φυσικοθεραπευτές αλλά όχι από τους θεράποντες ιατρούς. Μόνο ένας στους τρεις ασθενείς είχε πληροφόρηση από τον θεράποντα ιατρό του. Οι περισσότεροι ασθενείς είχαν ελλιπή πληροφόρηση για τις επιπλοκές από την φαρμακευτική αγωγή. Για παράδειγμα οι μισοί ασθενείς από την Σουηδία, την Ιρλανδία, την Γερμανία, την Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, γνώριζαν τις επιπλοκές από την χρήση των NSAIDS.

Ο φόβος για εξάρτηση ή υπερκατανάλωση των φαρμάκων ήταν σχετικά κοινός τόσο για στους ιατρούς όσο και για τους ασθενείς.

Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι οι ασθενείς δεν έχουν ικανοποιητική πληροφόρηση ώστε να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά την πάθηση τους.

ΥΠΟΤΙΜΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Η διαφορά στις απόψεις μεταξύ των ιατρών και των ασθενών μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι οι ιατροί γενικά υποτιμούν την σοβαρότητα του προβλήματος και των συνεπειών για τον ασθενή, τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά.

Συμμετείχαν ασθενείς από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Γαλλία, την Γερμανία, την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Σουηδία, την Ιταλία, και την Ελβετία.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, ήδη εφαρμόζονται προγράμματα αυτοελέγχου για την αρθρίτιδα, ενώ επεκτείνονται και σε άλλα χρόνια προβλήματα μέσα από το Expert Patient Programme.

Ο καθηγητής ερευνητής Anthony Woolf, του Royal Cornwall Hospitals Trust, Truro, είπε στο BBC News Online, ότι οι ασθενείς και οι ιατροί δεν διαθέτουν αρκετό χρόνο να συζητήσουν τα πλεονεκτήματα και τις επιπλοκές της φαρμακευτικής αγωγής. Ισχυρίστηκε ακόμα ότι μέρος του προβλήματος είναι η αντίληψη ότι η αρθρίτις και τα άλλα μυοσκελετικά προβλήματα επηρεάζουν μόνο τους ηλικιωμένους. Είπε :

"Patients fail to get proper treatment for their pain due to a lack of open communication and understanding between physicians and their patients. 
"This lack of communication is also why doctors have a more rosy view of the situation than it appears to be in reality."

Ο Phil Gray, chief executive of the Chartered Society of Physiotherapy, ζήτησε πρωτοβουλίες ώστε οι ασθενείς αυτοί να έχουν την δυνατότητα απευθείας πρόσβαση στους Φυσικοθεραπευτές, οι οποίοι διαθέτουν την κατάλληλη εκπαίδευση να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τέτοιου είδους προβλήματα, ανακουφίζοντας τους ασθενείς από τον μυοσκελετικό πόνο.

"Direct access initiatives save hours of valuable GP time and ensure that patients receive fast and effective treatment. 
"We now want to see the necessary changes made to enable the expansion of direct access services."

Story from BBC NEWS:
http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/2/hi/health/3517212.stm

Άρθρο του   ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΤΙΓΓΙΝΑΓΚΑΣ, MT, CST, MNT

Read More

Ο ΧΡΟΝΙΟΣ ΠΟΝΟΣ ΠΥΡΟΔΟΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ!

Σε όσους υποφέρουν από χρόνιο πόνο, δεν τους αρέσει να ακούνε ότι ο πόνος στην πραγματικότητα ‘είναι μέσα στο μυαλό τους’, αλλά αυτό ακριβώς ισχυρίζεται μια νέα έρευνα του National Institute of Health, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Pain.

Σύμφωνα με αυτήν την έρευνα ‘διαφοροποιήσεις ’ στη δομή του εγκεφάλου μπορεί να προλέγουν αν ένα άτομο θα υποφέρει από χρόνια Οσφυαλγία. Όπως είναι φυσικό αυτή η διαπίστωση μπορεί να αλλάξει τον τρόπο της διάγνωσης και θεραπείας των ασθενών.

“Διαπιστώσαμε ότι ο πόνος πυροδοτείται από αυτές τις ‘ανωμαλίες’ του εγκεφάλου” ισχυρίζεται ο A. Vania Apkarian, επικεφαλής της έρευνας και καθηγητής Φυσιολογίας στο Northwestern University’s Feinberg School of Medicine και συνεχίζει “δείξαμε ότι οι διαφοροποιήσεις στη δομή των εγκεφαλικών συνάψεων μπορεί να είναι ικανές να οδηγήσουν τον ασθενή να εμφανίσει χρόνιο πόνο μετά από έναν τραυματισμό”.

Υποβάλλοντας τους ασθενείς με οσφυαλγία, σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, οι ερευνητές προέβλεψαν, με ποσοστό επιτυχίας 85%, σε ποιους από αυτούς ο πόνος θα ήταν επίμονος. “Μας προκάλεσε έκπληξη πόσο ισχυρά είναι τα αποτελέσματα, ενώ είναι καταπληκτικό με πόση ακρίβεια το σκανάρισμα του εγκεφάλου μπορεί να προβλέψει τον επίμονο πόνο στη μέση” σχολίασε ο Apkarian.

Οι κόκκινες τελείες αντιπροσωπεύουν τις διαφοροποιήσεις στη λευκή ουσία (πράσινο στη φωτογραφία) που μπορούν να προβλέψουν ποιος θα υποφέρει από χρόνιο πόνο. Φωτογραφία από Feinberg School of Medicine.

Η πρόβλεψη βασίστηκε σε μια συγκεκριμένη ‘ανωμαλία ή γνώρισμα’ που εντόπισαν οι επιστήμονες στους άξονες που συνδέουν τους νευρώνες του εγκεφάλου, στα μονοπάτια της λευκής ουσίας.

Ο Apkarian και οι συνεργάτες του σκάναραν τους εγκεφάλους 46 ασθενών με οσφυαλγία, διάρκειας τουλάχιστον 4 εβδομάδων, οι οποίοι τον τελευταίο χρόνο δεν είχαν αναφέρει παρόμοιο επεισόδιο.

Μετά από ένα χρόνο, αξιολόγησαν τον πόνο των ασθενών μέσω κλινικής αξιολόγησης και ερωτηματολογίου. Περίπου οι μισοί ασθενείς είχαν αναρρώσει στη διάρκεια του έτους, αλλά στο άλλο μισό εξακολουθούσε ο πόνος, τον οποίο οι ερευνητές χαρακτήρισαν ως επίμονο.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν, στη λευκή ουσία των ασθενών που ανάρρωσαν, να εμφανίζεται με συνέπεια διαφοροποίηση σε σχέση με τη λευκή ουσία εκείνων όπου ο πόνος ήταν επίμονος.

Επίσης οι ερευνητές διαπίστωσαν πως η λευκή ουσία των ασθενών με τον επίμονο πόνο έμοιαζε με εκείνη μιας τρίτης ομάδας ασθενών που έπασχαν από χρόνιο πόνο. Αντίθετα, η λευκή ουσία εκείνων που ανάρρωσαν έμοιαζε με εκείνη της ομάδας ελέγχου των υγιών ατόμων.

Οι διαφοροποιήσεις αναγνωρίστηκαν σε δυο περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στην διαδικασία των συναισθημάτων και του πόνου.

“Οι ανωμαλίες αυτές τους κάνουν ευάλωτους, με προδιάθεση να προβάλουν τη συναισθηματική παράμετρο, που έχει ως αποτέλεσμα την ενίσχυση του πόνου, κάνοντας τον συναισθηματικά σημαντικό”, ισχυρίζεται ο Apkarian.

Η οσφυαλγία αντιπροσωπεύει περίπου του 28% του συνόλου των τύπων του πόνου στις Η.Π.Α. Από αυτούς το 23% αφορά χρόνιο πόνο ή επίμονο πόνο.

“Κατά τη παρούσα περίοδο, ξέρουμε πολύ λίγα γιατί κάποιοι ασθενείς θα υποφέρουν από χρόνιο πόνο στην μέση”, λέει η Debra Badbock, MD, διευθύντρια του προγράμματος στο Neurological Disorders and Stroke και συνεχίζει “όσο πιο γρήγορα ανιχνεύουμε ότι ο πόνος θα γίνει χρόνιος, τόσο πιο γρήγορα θα είμαστε σε θέση να θεραπεύσουμε τους ασθενείς”.

ΠΗΓΗ:http://physio.gr/ Συγγραφέας  ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΤΙΓΓΙΝΑΓΚΑΣ, MT, CST, MNT

Read More

Τι είναι η Νευραλγία Τριδύμου (ΤΝ);

 Είναι μια διαταραχή του 5ου κρανιακού νεύρου. Προκαλείτε ένα ξαφνικό σοκ στον ασθενή. O πόνος γίνεται αντιληπτός στη περιοχή που καλύπτει το Προσωπικό νεύρο, δηλαδή κοντά στη μύτη, τα χείλη, στα μάτια και τ’ αυτιά. Αναφέρεται ως μια από τις πλέον επώδυνες καταστάσεις για τον άνθρωπο. Οι αιτίες πρόκλησης του πόνου είναι άγνωστες, αλλά συχνά αποδίδεται σε μορφολογική διαταραχή των αιμοφόρων αγγείων που συμπιέζουν το νεύρο (ιδιοπαθής), σε πολλαπλή σκλήρυνση και σε όγκους. Το όνομα «τρίδυμο» προέρχεται από τους τρεις κλάδους του νεύρου που προσφέρει αισθητικότητα στο πρόσωπο.

Read More

ΠΑΡΕΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΝΕΥΡΟΥ

ΠΑΡΕΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΝΕΥΡΟΥ

· Ποία τα χαρακτηριστικά του Προσωπικού Ν., πως λειτουργεί και τι προκαλεί τη πάρεση του;

Το Προσωπικό Ν. ομοιάζει με ένα τηλεφωνικό καλώδιο, που περιλαμβάνει 7.000 ατομικές νευρικές ίνες. Η ανατομία του είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη. Ξεκινά από το Εγκεφαλικό Στέλεχος, ενώ για την έξοδο του από τον Εγκέφαλο ακολουθεί ένα στενό τούνελ στο κροταφικό οστού και βρίσκεται σε στενή σχέση με τα νεύρα της ακοής και ισορροπίας για να εξέλθει μέσο του βελονομαστοειδούς τρήματος. Μετά από την έξοδο του περνάει μέσα από την παρωτίδα και χωρίζεται σε πολλούς κλάδους.

Λόγω της πολυπλοκότητας του προσωπικού Ν. ποικιλία συμπτωμάτων μπορεί να προκληθούν από την διαταραχή του. Πάρεση του Προσωπικού νεύρου χαρακτηρίζεται η παράλυση της μιας πλευράς του προσώπου. Οι περισσότεροι από τους μύες του προσώπου ελέγχονται από το Προσωπικό Ν. που ονομάζεται και 7ο Κρανιακό Νεύρο. Ελέγχει λειτουργίες όπως το κλείσιμο των βλεφάρων, μετακίνηση των φρυδιών, χαμόγελο, κλείσιμο του στόματος, μάσηση, επηρεάζει την ακοή, τα δάκρυα, τους σιελογόνους αδένες ενώ ευθύνεται για τη γεύση στη γλώσσα. Αν οι μισές ή περισσότερες από αυτές τις νευρικές ίνες κοπούν προκαλείται ατροφία των προσωπικών μυών. Αν ερεθιστούν από φλεγμονή, τότε προκαλείται σπασμός ή τίναγμα στους μύες του προσώπου. Βέβαια δεν επηρεάζονται μόνο οι μύες αλλά μπορεί να επηρεαστούν, οι δακρυϊκοί αδένες, οι σιελογόνοι αδένες, η γεύση στην πρόσθια επιφάνεια της γλώσσας κ.α. με αποτέλεσμα στέγνωμα του ματιού ή του στόματος με διαταραχή στη γεύση.

Bell's palsy

Η περισσότερο συνηθισμένη περίπτωση πάρεσης του προσωπικού Ν. οφείλεται σε ίο, ονομάζεται πάρεση του Bell, ονομάστηκε έτσι λόγω του Sir Charles Bell, που ήταν ο πρώτος που περιέγραψε αυτήν την πάθηση.

Προκαλείται οίδημα του νεύρου μέσα στο στενό κανάλι του κροταφικού οστού, από όπου περνά με αποτέλεσμα πίεση των νευρικών ινών και των αγγείων των. Παρόμοια περίπτωση προκαλείται από έρπη ζωστήρας με τη διαφορά ότι εκτός από την μυϊκή αδυναμία προκαλείται απώλεια της ακουστικής ικανότητας, με παρουσία ασαφών και επώδυνων φυσαλίδων. Αυτά τα συμπτώματα εξαφανίζονται αυτόματα, παραμένει όμως μία μικρή απώλεια της ακουστικής ικανότητας.

Άλλες αιτίες πάρεσης είναι:

1. Τραυματισμός με κάταγμα στα οστά του κρανίου. 
2. Χειρουργικές επεμβάσεις στην περιοχή του αυτιού ή στις περί το προσωπικό Ν. περιοχές.
3. Όγκοι

Η συχνότητα της πάρεσης του προσωπικού νεύρου είναι 7-20 / 1000 άτομα, το ποσοστό ανδρών και γυναικών είναι ίδιο, υποτροπιάζει στο 7% των ασθενών, αφορά την δεξιά πλευρά του προσώπου σε ποσοστό 63%, και ομάδες υψηλού κινδύνου είναι οι διαβητικοί και οι έγκυες γυναίκες.

Βασικά συμπτώματα:

1- Ασυμμετρία στο πρόσωπο.
2- Πτώση του φρυδιού.
3- Απώλεια ρυτίδων στο μέτωπο και τα μάγουλα.
4- Πτώση της γωνίας του στόματος.
5- Ανεξέλεκτα δάκρυα από το μάτι της πάσχουσας περιοχής.
6- Αδυναμία να κλείσει το μάτι στη πάσχουσα περιοχή.

7- Αδυναμία να σφίξει το χείλος ή να διατηρηθεί το φαγητό στο στόμα.
8- Προοδευτική ατροφία των μυών του προσώπου.

· Διάγνωση - Πρόγνωση

Τρεις βασικές ερωτήσεις έχουν συνήθως οι ασθενείς: 1- Ποία είναι η αιτία, 2- Πότε θα περάσει, 3- Ποία είναι η καλύτερη θεραπεία; 
Για να απαντηθούν αυτές οι ερωτήσεις πρέπει να γίνει μία λεπτομερής εκτίμηση της κατάστασης του ασθενή , να καθοριστούν τα αίτια αλλά και ποία περιοχή του νεύρου έχει επηρεαστεί, ώστε να σχεδιαστεί η καλύτερη θεραπευτική προσέγγιση. 
Υπάρχουν ειδικά tests όπως test ακοής, δακρύων, ισορροπίας με σκοπό να καθορισθεί η περιοχή του νεύρου που έχει επηρεασθεί.
Με την ακτινογραφία, την μαγνητική τομογραφία ή την αξονική, διευκρινίζεται αν υπάρχει φλεγμονή, όγκος ή κάταγμα.
Υπάρχουν ακόμα τεχνικές ηλεκτροδιάγνωσης, όπως το ηλεκτρομυογράφιμα κ.α., όπου καταγράφεται η λειτουργική κατάσταση του νεύρου, ενώ μπορεί να φανεί και κάποια προοπτική της τελικής έκβασης του προβλήματος. Σύμφωνα με την Copenhagen Facial Nerve Study σε σύνολο 2570 ασθενών όπου 1701 με Ιδιοπαθή πάρεση και 869 από άλλες αιτίες, με το 70% να εμφανίζει πλήρη πάρεση, τα αποτελέσματα ήταν: το 71% των ασθενών είχε πλήρη αποκατάσταση, το 12% μικρή αποκατάσταση, το 13% μέτρια αποκατάσταση ενώ το 4% καθόλου αποκατάσταση.

.Θεραπεία

Η θεραπεία μπορεί να είναι είτε συντηρητική, είτε χειρουργική.

Η συντηρητική θεραπεία για να είναι αποτελεσματική πρέπει να αρχίσει άμεσα ή το αργότερο μέσα στις πρώτες τρείς ημέρες μετα την εγκατάσταση των συμπτωμάτων. Εαν η θεραπεία ξεκινήσει δέκα ή περισσότερες ημέρες μετά τότε μειώνεται η αποτελεσματικότητα της.Περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή και φυσικοθεραπεία. Η φαρμακευτική αγωγή αποτελείται από αντιβίωση και κορτιζόνη. Αντιβίωση για την αντιμετώπιση της λοίμωξης και κορτιζόνη για την ελάττωση του οιδήματος του νεύρου και με τον τρόπο αυτό την αποσυμπίεση του. Συμπληρωματικά χορηγούνται στον ασθενή βιταμίνες, ιδιαίτερα του συμπλέγματος Β για την ενδυνάμωση του νεύρου.
Η φυσικοθεραπεία έχει δύο στόχους. Ο πρώτος είναι η αποσυμπίεση του νεύρου και ο δεύτερος η ενίσχυση του.
Η αποσυμπίεση επιτυγχάνεται με την τεχνική "Manual Therapy", κινητοποιώντας τα οστά του κρανίου, ιδιαίτερα του κροταφικού, μέσο της κράνιο-ιερής θεραπείας (www.craniosacral.gr).
Για την ενίσχυση του νεύρου χρησιμοποιούμε ερεθιστικά ρεύματα ειδικής μορφής. Απαραίτητο συμπλήρωμα της θεραπευτικής μας προσέγγισης είναι ειδικό πρόγραμμα ασκήσεων ενίσχυσης των μυών του προσώπου.

Σε περισσότερο πολύπλοκες περιπτώσεις η αποσυμπίεση επιτυγχάνεται χειρουργικά. Βέβαια αυτή η διαδικασία έχει μερικές επιπλοκές ,όπως : Απώλεια ή μείωση της ακουστικής ικανότητας, πρόκληση ιλίγγων, πρόκληση αιματώματος, απώλεια ποσοτήτων εγκεφαλονωτιαίου υγρού, μόλυνση, προσωρινή παράλυση.

· Σημαντική επιπλοκή.

Η περισσότερο σημαντική επιπλοκή που μπορεί να προκληθεί από την ολική παράλυση του προσωπικού Ν., αφορά έλκος στον κερατοειδή χιτώνα του ματιού. Αποφεύγεται αυτή η επιπλοκή αν διατηρείται το μάτι υγρό, είτε με περιοδικό κλείσιμο του, είτε με την χρήση συστηματικά ειδικών σταγόνων (κολλύριο). Ο ασθενής πρέπει να φορά σε εξωτερικό χώρο πάντα γυαλιά ηλίου.

 Συγγραφέας  ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΤΙΓΓΙΝΑΓΚΑΣ, MT, CST, MNT  http://physio.gr/

Read More

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΟΣΦΥΑΛΓΙΑΣ

    Οσφυαλγία σημαίνει πόνος στη μέση. Είναι σύμπτωμα και όχι διάγνωση. Ο πόνος στη μέση μας ειδοποιεί πως η μέση μας δε λειτουργεί κανονικά. Συνήθως οφείλεται σε χρόνια ή απότομη καταπόνηση μυών και συνδέσμων που στηρίζουν τη σπονδυλική στήλη ή σε δισκοπάθεια. Εντοπίζεται στα πιο ευκίνητα μέρη της σπονδυλικής στήλης, αυχένα ( αυχενικό σύνδρομο) και χαμηλά στη μέση ( οστά).

            Η οσφυαλγία αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια αντικείμενο μελέτης και προβληματισμού. Το ποσοστό των ανθρώπων που εμφανίζουν συμπτώματα οσφυαλγίας φτάνει το 80% ενώ στο ίδιο ποσοστό ανέρχεται και η οσφυαλγία αδιευκρίνιστης αιτιολογίας.

            Η θεραπεία διακρίνεται σε συντηρητική και σε χειρουργική. Αρχικά συνιστάται περιορισμός των καθημερινών δραστηριοτήτων του ασθενή και πιθανή κατάκλιση αν ο πόνος είναι έντονος και κριθεί απαραίτητο. Επιπλέον χορηγούνται παυσίπονα μυοχαλαρωτικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα.

           

            Η οσφυαλγία γενικά προέρχεται από ανεπάρκεια ή βλάβη στο μεσοσπονδύλιο δίσκο, αρθρικές αποφύσεις, συνδέσμους, μύες, οστά και νεύρα και τραυματισμό. Βάση αυτών θα μπορούσαμε να ταξινομήσουμε τις καταστάσεις στις παρακάτω κατηγορίες:   1) εκφύλιση,  2) κακώσεις,  3) μεταβολικά νοσήματα,  4) φλεγμονώδεις καταστάσεις,  5) μικροβιακές φλεγμονές,  6) όγκοι,  7) ειδικές καταστάσεις ( εγκυμοσύνη). 

 Από τις παραπάνω θα ασχοληθούμε με τις δυο πρώτες:

1) Με τον όρο εκφύλιση εννοούμε τη σταδιακή αλλοίωση ανατομικών στοιχείων του σώματος με την πάροδο της ηλικίας. Έτσι ο μεσοσπονδύλιος δίσκος είναι το πρώτο ανατομικό στοιχείο της σπονδυλικής στήλης που εκφυλίζεται με την πάροδο του χρόνου. Αλλαγές στη δομή του αρχίζουν για τους άνδρες στα 20 και για τις γυναίκες στα 30 χρόνια.

            Αιτίες για τις αλλαγές του δίσκου είναι: α) στροφικές κακώσεις,  β) συμπιεστικές δυνάμεις (βάρος),  γ) κάκωση από συνεχείς δονήσεις (οδήγηση),          δ) ορμονικοί παράγοντες,  ε) κάπνισμα  στ) κληρονομικότητα,  ζ) ηλικία.

            Η εκφύλιση της σπονδυλικής στήλης μπορεί να οδηγήσει σε σπονδυλική στένωση, εκφυλιστική σπονδυλόλιση και σκολίωση. Καθεμιά από τις εκφυλιστικές αυτές καταστάσεις μπορεί να είναι η αιτία μιας χρόνιας οσφυο-ισχιαλγίας

2) Στις κακώσεις σπονδυλικής στήλης περιλαμβάνονται:

α) κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου: « εξόγκωμα» που παρουσιάζεται στην εξωτερική επιφάνεια του δίσκου. Πιο συχνά στον 4^ο- 5^ο οσφυϊκό σπόνδυλο. Κύριο χαρακτηριστικό είναι ο αιφνίδιος πόνος στην οσφύ με ισχιαλγία μετά από απότομη κίνηση, άρση βάρους αλλά και φτέρνισμα ή βήχα.

β) δισκογενής πόνος: προέρχεται από τον ίδιο το δίσκο και πιο συγκεκριμένα από τις περιφερικές ίνες του ινώδους δακτυλίου. Ο πόνος είναι σταθερός, συνεχής, βαθύς στην κατώτερη μοίρα της σπονδυλικής στήλης τόσο σε κάμψη όσο και καθιστός.

γ) άλγος αρθρικών αποφύσεων ( facet): είναι ο ερεθισμός ή η εκφύλιση σε μια ή περισσότερες αποφύσεις της οσφυϊκής μοίρας. Ο πόνος διατηρείται σταθερός σε μια συγκεκριμένη περιοχή και μπορεί να αντανακλά στους γλουτούς και στην οπίσθια επιφάνεια των μηρών, ενώ ποτέ δε διαπερνά το γόνατο. Ο πόνος επιδεινώνεται με την έκταση του σώματος και το βάδισμα.

δ) σπονδυλόλυση: λύση του σπονδύλου στο ύψος του ισθμού ( σε 2 ή περισσότερους σπονδύλους). Εμφανίζεται πιο συχνά στα παιδιά άνω των 5 χρόνων, στους εφήβους και σε νέους ενήλικες, ενώ είναι πολύ συνηθισμένο αίτιο πόνου στους αθλητές. Θεωρείται σαν είδος κατάγματος καταπόνηση με εντοπισμένο πόνο στην περιοχή της βλάβης, ο οποίος επιδεινώνεται με τις κινήσεις και υποχωρεί με την ανάπαυση.

ε) σπονδυλολίσθηση: ολίσθηση της σπονδυλικής στήλης πάνω σε ένα σπόνδυλο. Συχνή αιτία είναι η κάκωση και η εκφύλιση. Είναι συνήθως πρόσθια και σπανιότερα οπίσθια. Όσο πιο έντονη είναι η ολίσθηση τόσο εντονότερος είναι ο εντοπισμένος πόνος.

στ) κάταγμα: διακοπή της συνέχειας του οστού που δημιουργείται όταν το οστό δε μπορεί πλέον να αντέξει τις παραπάνω δυνάμεις. Είναι συνήθως τραυματικής αιτιολογίας αν και υπάρχουν και παθολογικά κατάγματα όπως οστεοπόρωση ή όγκοι.

            Η θεραπεία της οσφυαλγίας είναι καταρχήν συντηρητική και περιλαμβάνει κατάκλιση, κρύα ( κυρίως) και θερμά (θερμοφόρα) επιθέματα στη μέση, παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη, μυοχαλαρωτικά και βιταμίνες συμπλέγματος Β. Η κατάκλιση γίνεται σε όποια θέση βολεύει τον ασθενή αλλά φαίνεται πως η καταλληλότερη στάση είναι με μαξιλάρια κάτω από τα γόνατα και ανασηκωμένη την πλάτη και το κεφάλι. Στην οξεία φάση δεν ενδείκνυνται ασκήσεις, η χρήση όμως πολύ απαλών μαλάξεων και όχι δυνατού μασάζ οδηγεί συχνά σε ανακούφιση αλλά όχι θεραπεία. Ο ρόλος της φυσικοθεραπείας είναι πολύ σημαντικός στο υποξύ στάδιο ( συνήθως 4-5 μέρες μετά την αρχή του άλγους), οπότε επιβάλλεται η τόνωση των οσφυϊκών και γενικότερα των μυών του κορμού μέσω άσκησης. Ο χρόνος, δηλαδή το πότε θα αρχίσουν οι ασκήσεις, εξαρτάται από την κρίση του φυσικοθεραπευτή και την ένταση του πόνου του ασθενή και αν αυτός αυξάνεται υπέρμετρα με την άσκηση. Η τόνωση των μυών οδηγεί στη δημιουργία ενός φυσικού «κορσέ» που προφυλάσσει από μελλοντικές υποτροπές της οσφυαλγίας. Η εφαρμογή μιας ορθοπεδικής ζώνης οσφύος κατά την έγερση σε συνδυασμό με ήπιες ασκήσεις βοηθά στην αποκατάσταση μιας οξείας οσφυαλγίας. Όταν οι μυς ενισχυθούν σε ικανοποιητικό βαθμό, συνήθως σε ένα μήνα, η ζώνη εγκαταλείπεται. 

            Με τη φυσικοθεραπεία- ηλεκτροθεραπεία- κινησιοθεραπεία επιτυγχάνεται σημαντική ελάττωση του πόνου, βελτίωση της κινητικότητας και της δύναμης και της σωστής αντίληψης της μηχανικής συμπεριφοράς της σπονδυλικής στήλης στις διάφορες στάσεις και κινήσεις. Γίνεται χρήση μηχανημάτων LASER, υπέρηχου, διαθερμίας, χειρουργικών ρευμάτων αναλγησίας (gate theory control) καθώς και πρόγραμμα ασκήσεων με οδηγό τον πόνο.

            Οι ασθενείς θα πρέπει να αποφύγουν να σηκώνουν βάρη, ενώ κρίνεται απαραίτητη η εκπαίδευση τους στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής. Στα υπέρβαρα άτομα η ελάττωση του σωματικού βάρους προκαλεί άμεση ανακούφιση του πόνου. Με την ελάττωση του βάρους μειώνονται οι πιέσεις στους μεσοσπονδύλιους δίσκους και η παραμόρφωση των δομών της σπονδυλικής στήλης με αποτέλεσμα να μειώνεται ο μηχανικός ερεθισμός των σπονδύλων και ο πάσχοντας να ανακουφίζεται άμεσα από τον πόνο.

   

           

Τέλος η χειρουργική θεραπεία είναι αναπόφευκτη σε ορισμένες καταστάσεις όπως: 1) ασθενείς που ακολούθησαν συντηρητική θεραπεία για δυο μήνες και δεν απέδωσε,  2) ασθενείς που έχουν επανειλημμένες υποτροπές,  3) σύνδρομο ιππουρίδας,  4) όταν η οξεία φάση του προβλήματος συνοδεύεται από σοβαρά νευρολογικά φαινόμενα ( αδυναμία άσκησης ελέγχου στα πόδια και κυρίως στα πέλματα).

            Συνήθως με την εγχείρηση αφαιρείται ο πηκτοειδής πυρήνας που προβάλλει κι έτσι αποσυμπιέζεται η αντίστοιχη ρίζα. Η εγχείρηση έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα εφόσον γίνει σωστά και με την προϋπόθεση ότι ο ασθενής θα ακολουθήσει ευλαβικά το ειδικό πρόγραμμα μεταγχειριτικής αποκατάστασης ( φυσικοθεραπεία, κινησιοθεραπεία, ειδική γυμναστική, αποφυγή βλαπτικών στάσεων και συνηθειών).

            Προφανές είναι οτι η οσφυαλγία αποτελεί μεγάλο πρόβλημα υγείας για πολλούς ανθρώπους το οποίο μπορεί να τους επηρεάσει στην  ψυχολογία και στις καθημερινές δραστηριότητες τους. Παράλληλα η πρόληψή της όχι μόνο μειώνει το οικονομικό κόστος των συνεχών αναρρωτικών αδειών αλλά συμβάλλει σημαντικά στην αποφυγή διακοπής του επαγγέλματος εξαιτίας της. 

            Η αντιμετώπιση του συμπτώματος της οσφυαλγίας πλέον έχει εκσυγχρονιστεί με άμεσα αποτελέσματα χωρίς να φθάσουμε στην χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής ή στη χειρουργική αντιμετώπιση. Κάθε είδος θεραπείας εφαρμοσμένης από έμπειρο φυσικοθεραπευτή, όπως ηλεκτροθεραπεία ή άσκηση, εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς αλλά με τον ίδιο στόχο: τη μείωση ή αν είναι δυνατόν τη βελτίωση του πόνου στη μέση, την αύξηση της κινητικότητας της οσφυϊκής μοίρας και την επιστροφή όσο το δυνατόν γρηγορότερα των ασθενών στις καθημερινές δραστηριότητες. Η ηλεκτροθεραπεία, η άσκηση καθώς και οποιαδήποτε φυσικοθεραπευτικά μέσα είναι αποτελεσματικά θεραπευτικά όπλα στα χέρια του έμπειρου φυσικοθεραπευτή, η χρήση των οποίων πρέπει να ενταχθεί με προσοχή σε ένα επιστημονικά αιτιολογημένο και πρακτικά τεκμηριωμένο περιεκτικό σχήμα φυσικοθεραπευτικών πράξεων. Έτσι λοιπόν με τη χρήση των φυσικοθεραπευτικών μέσων στις περισσότερες των περιπτώσεων οδηγούμαστε σε ικανοποιητικά προσδοκώμενα θεραπευτικά αποτελέσματα.

Νίκος Εμμ. Δοργιάκης

Φυσικοθεραπευτής  ΑΤΕΙ Αθήνων

Read More

Vagus nerve stimulation (VNS) therapy

There are several ways to treat epilepsy, and how well each treatment works varies from one person to another. Vagus Nerve Stimulation (VNS) therapy is a form of treatment for epilepsy for people whose seizures are not controlled with medication.

Read More